เทศกาลแห่งความลวง

"ความตายที่น่าเกรงขามที่สุด ไม่ใช่ความตายที่เกิดจากคมดาบปักอก แต่มันคือความตายของความเชื่อมั่นในตัวคนรอบข้าง... ท่านไม่คิดเช่นนั้นหรือคะ องค์ชาย?" เซเลสเทียเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ พัดในมือของเธอพับลงช้าๆ เสียงดังกริกท่ามกลางบรรยากาศงานเลี้ยงเต้นรำที่กำลังดำเนินไปอย่างหรูหรา หากแต่ในมุมมืดของระเบียงทางเดิน คำพูดของเธอกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวอาร์เธอร์เย็นเยียบลงไปถึงกระดูก อาร์เธอร์กระชับแก้วไวน์ในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ซ่อนความหวั่นวิตกไว้ไม่มิด เขาไม่ได้ลืมตราประทับในจดหมายลับฉบับนั้น และยิ่งเห็นความมั่นใจของเซเลสเทีย เขายิ่งรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งที่กำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ "เจ้ากำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินตัวไปแล้ว เซเลสเทีย" อาร์เธอร์กระซิบตอบ เสียงของเขาต่ำและแหบพร่า "อย่าลืมว่าสิ่งที่เจ้าถืออยู่ในมือน่ะ มันคือของร้อน... ถ้าเจ้าไม่ปล่อยมันทิ้งไปตอนนี้ ข้าเกรงว่ามือของเจ้าคงจะพองจนไม่เหลือชิ้นดี" เซเลสเทียหัวเราะแผ่วเบา เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ เธอขยับกายเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมกับกลิ่นอายความทะเยอทะยานที่เน่าเฟะ "ของร้อนงั้นหรือคะ? ข้าชินกับการถือของร้อนมานานแล้วค่ะ อีกอย่าง... ในเทศกาลแห่งความลวงเช่นนี้ ใครจะสนกันเล่าว่ามือของใครจะพอง ขอแค่ให้คนทั้งราชอาณาจักรเห็นว่าใครกันแน่ที่เป็นคนจุดไฟเผาบ้านตัวเองเสียมากกว่า" เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ผายมือไปยังโถงกลางงานเลี้ยงที่เหล่าขุนนางกำลังสนุกสนานกับการเต้นรำและคำโกหกปั้นแต่ง ในสายตาของเซเลสเทีย คนเหล่านี้ไม่ต่างจากหมากบนกระดานที่เธอกำลังจะจัดวางใหม่ให้เข้าที่เข้าทาง โดยมี 'อาร์เธอร์' เป็นเบี้ยที่ต้องถูกกำจัดออกไปเป็นคนแรก "คาสเซียน" เซเลสเทียเรียกชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนเฝ้าอยู่อีกด้านของเสาหิน แม่ทัพเรเวนฮาร์ตเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาที่ไม่มีตัวตน เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่องค์ชายอาร์เธอร์ด้วยความสมเพช "ทุกอย่างพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ เลดี้เซเลสเทีย เอกสารที่ท่านต้องการ... รวมถึงพยานที่หลับใหลมาตลอดสิบปี" อาร์เธอร์หน้าถอดสี "พยาน? เจ้าไปขุดเอาซากศพพวกนั้นมาจากไหน!" เซเลสเทียไม่ตอบเธอเพียงแค่หันไปสบตากับคาสเซียน สายตาที่สื่อสารกันนั้นเต็มไปด้วยความเข้าใจในแผนการอันแยบยล เธอไม่ได้กู้ชื่อเสียงด้วยการแก้ต่างให้ตัวเอง แต่เธอจะกู้มันด้วยการทำให้ 'ความจริง' ที่อาร์เธอร์กลัวที่สุดปรากฏออกมาต่อหน้าธารกำนัล เธอจัดฉากให้คืนนี้เป็นคืนที่ความลับของอาร์เธอร์จะถูกเปิดเผยผ่านตราประทับที่เขาคิดว่าทำลายไปแล้ว แต่ทว่า... มันกลับถูกส่งไปยังมือของเหล่าขุนนางฝ่ายตรงข้ามผ่านความเข้าใจผิดที่เธอสร้างขึ้น "ความลวงที่ท่านสร้างมาตลอดสิบปี กำลังจะถูกกลืนกินด้วยความจริงที่ท่านยัดเยียดให้คนอื่นนะคะ องค์ชาย" เซเลสเทียกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินผละออกมา ทิ้งให้อาร์เธอร์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เธอเดินตรงไปยังกลางโถงงานเลี้ยง แสงไฟระยิบระยับสะท้อนบนชุดราตรีสีดำสนิทที่ขับให้เธอดูสง่างามและทรงอำนาจ ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ หญิงสาวผู้ที่เคยถูกตราหน้าว่าร้ายกาจ แต่ในคืนนี้ เธอกลับมาในฐานะผู้ควบคุมเกม ขณะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นสู่จุดที่ทุกคนมองเห็นชัดเจน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมหาดเล็กก็ดังขึ้นจากทางเข้างาน พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้ทั้งโถงเงียบกริบราวกับป่าช้า "ฝ่าบาทเสด็จ! และ... ท่านชายวิลเลียม แห่งตระกูลที่ล่มสลายไปเมื่อสิบปีก่อน!" ลมหายใจของเซเลสเทียสะดุดกึก รอยยิ้มที่มั่นใจเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า คนที่ควรจะตายไปแล้ว... คนที่มีลายนิ้วมือบนตราประทับนั้น... กำลังเดินเคียงข้างองค์ราชาเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ว่างเปล่าจ้องมองมาที่เซเลสเทีย แล้วขยับริมฝีปากที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม "ข้ากลับมาเพื่อทวงสิ่งที่เจ้าพรากไป... เซเลสเทีย" ดัชเชสโพดำหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ