สายลมเปลี่ยนทิศ

"ท่านเคานต์ดูเหมือนจะมีความเห็นต่างจากข้าเรื่องงบประมาณการบูรณะเขตชายแดนนะเจ้าคะ หรือว่าท่านกำลังรอให้ศัตรูข้ามพรมแดนมาเตือนความจำเสียก่อนว่าความมั่นคงมีค่ามากกว่าเหรียญทองในคลังส่วนตัว?" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยกระแสเย็นเยียบของเลดี้เซเลสเทีย วอน เอลเดอร์ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมลับ สมาชิกสภาขุนนางชั้นสูงหลายสิบคนต่างนิ่งงัน ไม่มีใครกล้าสบตาหญิงสาวที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ—สตรีผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพง แต่บัดนี้กลับเป็นผู้ถือครองอำนาจตัวจริงในราชสำนัก เคานต์เอเลียสเหงื่อซึมตามไรผม เขาพยายามลอบมองไปยังมุมมืดของห้อง ที่นั่น... ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นเย็นชาและดุดันราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำคอผู้ใดก็ตามที่กล้าทำให้หญิงสาวตรงหน้าต้องหงุดหงิด "ขะ... ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น พะย่ะค่ะ เลดี้เซเลสเทีย" เคานต์เอเลียสละล่ำละลัก "ข้าเพียงแต่เกรงว่า..." "ความเกรงใจของท่านมักจะมาพร้อมกับผลประโยชน์ทับซ้อนเสมอ" เซเลสเทียขัดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เธอวางจดหมายลับที่ได้รับมาจากสายข่าวลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังแผ่วเบาทว่าทรงพลังราวกับเสียงปืนใหญ่ "ท่านขายเสบียงให้กองทัพชายแดนในราคาที่สูงเกินจริงถึงสามเท่า ในขณะที่ทหารของข้าต้องกินขนมปังแข็งๆ ที่แทบจะแยกไม่ออกว่าเป็นหินหรืออาหาร ท่านคิดว่าการกระทำของท่านเรียกว่าอะไรคะ? ความจงรักภักดี... หรือความเห็นแก่ตัว?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ครั้งนี้มันหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก เซเลสเทียไม่ได้ใช้อารมณ์ เธอเพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอจดจ้องไปยังขุนนางแต่ละคนในห้อง ราวกับกำลังอ่านหน้าหนังสือที่เปิดเผยความลับทุกอย่างที่พวกเขาพยายามซ่อนไว้ "ท่านทุกคนที่อยู่ที่นี่" เซเลสเทียเอ่ยต่อ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดดัน "ข้ารู้ว่าองค์ชายอาร์เธอร์สัญญาอะไรกับท่านไว้บ้าง บัลลังก์ที่สั่นคลอน สิทธิพิเศษที่มากขึ้น หรืออาจจะเป็นดินแดนที่ข้าปกครองอยู่... แต่จงจำไว้ว่า ข้าคือผู้ที่ถือไพ่ตายในมือ หากท่านเลือกฝั่งผิด ชีวิตของท่านและครอบครัวจะจบสิ้นลงภายในคืนนี้ ไม่ใช่ด้วยคมดาบของข้า แต่ด้วยความยุติธรรมที่พวกท่านเองเป็นผู้เรียกร้อง" ดยุคคาสเซียนก้าวออกมาจากเงามืด ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอเบาๆ ทว่าจงใจให้คนทั้งห้องได้ยิน "กองทหารองครักษ์ประจำตัวท่านเลดี้ตรวจพบการเคลื่อนไหวผิดปกติที่ประตูทิศตะวันตกแล้วครับ หากท่านต้องการให้ข้าจัดการ 'ความสกปรก' ที่เหลือ ก็เพียงแค่สั่งมาคำเดียว" คำว่า 'จัดการ' ของดยุคคาสเซียนไม่ได้มีความหมายเพียงแค่การข่มขู่ แต่มันหมายถึงการกวาดล้างให้สิ้นซาก ขุนนางหลายคนเริ่มหน้าถอดสี พวกเขาหันไปสบตากันเอง ความจงรักภักดีที่เคยมีให้องค์ชายอาร์เธอร์เริ่มสั่นคลอนอย่างหนักเมื่อเห็นชัดเจนว่าเซเลสเทียไม่ได้เป็นเพียงแค่หมากในกระดาน แต่เธอคือ 'ผู้คุมกระดาน' คนใหม่ "ข้า... ข้าขอยืนหยัดเคียงข้างเลดี้เซเลสเทีย" บารอนคนหนึ่งก้าวออกมาคุกเข่าลงกับพื้น ตามด้วยคนอื่นๆ ในห้องที่เริ่มทยอยคุกเข่าลงทีละคน สองคน จนกระทั่งเหลือเพียงแค่เคานต์เอเลียสที่ยังยืนสั่นอยู่ เซเลสเทียหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูงดงามแต่กลับน่าขนลุก "ช่างเป็นสายลมที่เปลี่ยนทิศได้รวดเร็วเสียจริงนะคะ... ดีค่ะ ข้าชอบคนฉลาดที่รู้จักเลือกทางรอด" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคลี่คลายไปในทางที่เธอต้องการ ประตูไม้บานใหญ่ของห้องประชุมก็ถูกกระแทกจนเปิดออกอย่างแรง ข้ารับใช้คนสนิทของเซเลสเทียวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ใบหน้าของเขามีรอยเลือดเปรอะเปื้อน และในมือถือม้วนจดหมายตราประทับสีแดงฉานที่ไม่มีใครในที่นี้อยากเห็น "เลดี้เซเลสเทีย! ขออภัยพะย่ะค่ะ! แต่องค์ชายอาร์เธอร์... เขาไม่ได้อยู่เมืองหลวงอย่างที่สายข่าวเราแจ้ง" ข้ารับใช้คุกเข่าลงแทบเท้า เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว "เขานำกองทัพทหารรับจ้างบุกเข้ายึดเขตปราสาทชั้นในแล้วพะย่ะค่ะ! ตอนนี้เขาอยู่ที่โถงทางเดินหลัก... และเขากำลังมาที่นี่!" เซเลสเทียลุกขึ้นยืน ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเยือกเย็น เธอหันไปมองดยุคคาสเซียนที่ชักดาบออกจากฝักโดยสัญชาตญาณ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทัพหลายร้อยชีวิตเริ่มดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก มันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับจังหวะของความตาย ประตูห้องประชุมถูกถีบออกอีกครั้ง เผยให้เห็นชายหนุ่มผมทองสง่างามในชุดเกราะสีเงินเงาวับ เขายืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มทหารที่แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอาร์เธอร์ฉีกกว้างเมื่อเขาประสานสายตากับเซเลสเทีย "รื่นเริงกันอยู่หรือครับ เซเลสเทีย? น่าเสียดายที่งานเลี้ยงของเจ้า... จำเป็นต้องจบลงเพียงเท่านี้" ดัชเชสโพดำหวังว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับเลดี้เซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!