ความหวังของประชาชน

"เจ้าคิดว่าหยาดเหงื่อของชาวบ้านที่กำลังอดตาย จะมีค่ามากกว่าน้ำหมึกในฎีกาที่เหล่าขุนนางเขียนถวายฝ่าบาทไหมคะ ดยุคเรเวนฮาร์ต?" เลดี้เซเลสเทีย วอน เอลเดอร์ เอ่ยขึ้นขณะวางชามซุปอุ่นๆ ลงในมือของเด็กหญิงตัวน้อยที่เนื้อตัวมอมแมมจากโคลนตม ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของนางไม่ได้มองไปที่คู่สนทนา หากแต่จับจ้องไปยังแถวของกลุ่มผู้ลี้ภัยนับร้อยที่นั่งรอรับการช่วยเหลืออยู่เบื้องหน้า ภายใต้ร่มเงาของกระโจมผ้าใบชั่วคราวที่นางจัดตั้งขึ้นเองโดยไม่รอคำสั่งจากวังหลวง ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ผู้ซึ่งยืนตระหง่านอยู่ข้างกายในชุดเครื่องแบบทหารสีดำสนิท ขยับมือจับด้ามดาบประจำกายเบาๆ เขาไม่ได้หันไปมองกลุ่มขุนนางที่ยืนนินทาอยู่ไกลๆ บริเวณหน้าประตูเมือง แต่สายตาของเขาจับจ้องเพียงแผ่นหลังที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของหญิงสาวตรงหน้า "หยาดเหงื่อเหล่านั้นเป็นรากฐานของอาณาจักรครับ... หากฝ่าบาทไม่ทรงเห็น ก็เป็นหน้าที่ของเลดี้ที่จะทำให้พระองค์ 'ทรงเห็น' ด้วยวิธีที่ปฏิเสธไม่ได้" คาสเซียนตอบเสียงต่ำ ทว่าแฝงด้วยความเคารพอย่างหาที่สุดมิได้ เซเลสเทียคลี่ยิ้มบางๆ มันไม่ใช่ยิ้มที่อ่อนหวานสำหรับบุรุษ แต่เป็นยิ้มของ 'นักวางแผน' ที่เพิ่งเดินหมากสำคัญ นางหันไปหาเขา ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายคมกริบ "องค์ชายอาร์เธอร์คงกำลังคลุ้มคลั่งที่เห็นข้ากวาดต้อนเหล่าผู้ลี้ภัยที่เขาเคยทอดทิ้งมาไว้ในเขตอิทธิพลของเอลเดอร์ การแสดงความเมตตาในสายตาของประชาชนคืออาวุธที่เงียบเชียบที่สุด ดยุค... ข้าไม่ได้ช่วยพวกเขาเพราะสงสาร แต่ข้ากำลังสร้างกองทัพที่ไม่ได้จับอาวุธด้วยมือ แต่จับด้วย 'ความจงรักภักดี'" ท่ามกลางเสียงไอค็อกแค็กและเสียงร้องไห้แผ่วเบาของชาวบ้าน เสียงฝีเท้าของทหารกลุ่มหนึ่งดังแทรกเข้ามา กองกำลังองครักษ์ขององค์ชายอาร์เธอร์นำโดยแม่ทัพผู้เย่อหยิ่งก้าวเข้ามาขวางทางลำเลียงเสบียง "เลดี้เซเลสเทีย! การกระทำของท่านถือเป็นการละเมิดพระราชอำนาจ! ท่านกำลังกักตุนประชาชนเพื่อสร้างฐานอำนาจส่วนตัว นี่มันการกบฏชัดๆ!" แม่ทัพฝ่ายอาร์เธอร์ตะโกนกร้าว เซเลสเทียไม่ได้สะดุ้งสะเทือน นางค่อยๆ เช็ดคราบโคลนออกจากแก้มเด็กหญิงอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เมื่อนางหันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มทหารด้วยท่าทีสงบนิ่งดั่งมหาสมุทรที่รอวันคลุ้มคลั่ง "กบฏงั้นหรือคะ?" นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังต้องชะงัก "ในขณะที่องค์ชายของพวกท่านมัวแต่ดื่มด่ำกับไวน์รสเลิศและวางแผนชิงบัลลังก์ในห้องโถงที่เต็มไปด้วยทองคำ ประชาชนของเขากำลังกินดินประทังชีวิต แล้วท่านคิดว่า... ประชาชนเหล่านี้จะจงรักภักดีต่อคนที่ปล่อยให้พวกเขาตาย หรือคนที่นำขนมปังมาวางไว้ให้ในวันที่หิวโหยที่สุด?" "เจ้า!" "ถอยไป" คาสเซียนก้าวขึ้นหน้าเพียงก้าวเดียว จิตสังหารที่เข้มข้นดั่งไอหมอกมรณะแผ่ออกมาจากตัวเขาจนเหล่าทหารต้องถอยกรูด "ถ้าใครกล้าชักดาบต่อหน้าเลดี้เซเลสเทีย... จงถือว่านั่นคือการประกาศสงครามกับตระกูลเรเวนฮาร์ตโดยตรง" ความกดดันบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ กลุ่มผู้ลี้ภัยเริ่มลุกขึ้นยืน พวกเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่แววตาที่มองไปยังทหารเหล่านั้นเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่ถูกกดทับมานานนับปี เซเลสเทียมองเห็นจังหวะที่หัวใจของทุกคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน... จังหวะของผู้ที่พร้อมจะลุกขึ้นสู้เพื่อ 'ราชินีในใจ' ของพวกเขา "กลับไปบอกองค์ชายอาร์เธอร์" เซเลสเทียกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจจนทุกคนต้องเงี่ยหูฟัง "ว่าข้าไม่ได้กักตุนผู้คนเพื่อกบฏ แต่ข้ากำลังรวบรวม 'เสียง' ของอาณาจักรไว้ในกำมือ หากเขายังกล้าส่งสุนัขรับใช้มาเห่าหอนขัดขวางงานบรรเทาทุกข์นี้อีก... ข้าจะทำให้เขารู้ว่า เสียงของผู้คนที่เขาดูถูก สามารถสั่นคลอนบัลลังก์ได้รุนแรงแค่ไหน" ทหารเหล่านั้นล่าถอยไปด้วยความอับอาย เซเลสเทียถอนหายใจยาว นางรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เกาะกิน แต่เมื่อมองไปรอบๆ นางเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความรักที่ชาวบ้านมองมา มันคือพลังที่นางไม่เคยได้รับในชาติก่อน "เลดี้ครับ" คาสเซียนกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง "ท่านทำสำเร็จแล้ว ประชาชนทั้งเมืองกำลังสรรเสริญชื่อของท่าน... แต่ท่านลืมไปหรือเปล่าว่าอาร์เธอร์ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ด้วยคำขู่ เขาอาจจะทำสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นในคืนนี้" เซเลสเทียหันไปมองทางทิศของพระราชวัง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือดเมื่ออาทิตย์อัสดง นางรู้ดีว่าชัยชนะในวันนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำในไม่ช้า นางกำลังจะตอบกลับคาสเซียน ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยและเย็นเยียบกว่ามัจจุราชก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ช่างเป็นการแสดงที่งดงามนัก เลดี้ของข้า" เซเลสเทียชะงักงัน ร่างกายของนางแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นของคมมีดที่จ่อลงบนต้นคอจากบุคคลที่นางคาดไม่ถึงว่าจะมีชีวิตรอดกลับมาจากสมรภูมิแดนไกลได้ในเวลานี้ นางมองผ่านเงาสะท้อนในดวงตาของคาสเซียนที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ "ไม่คิดเลยว่า... ท่านจะรวดเร็วขนาดนี้ 'ท่านพี่' ที่รัก" หวังว่ารี้ดที่น่ารักของดัชเชสจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!