เดิมพันด้วยชีวิต

"ท่านคิดว่าท้องพระคลังของอาณาจักรเอลเดอร์เป็นถุงเงินส่วนตัวของท่านหรืออย่างไรคะ องค์ชายอาร์เธอร์?" เสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยคมมีดของเลดี้เซเลสเทีย วอน เอลเดอร์ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมสภาลับ บรรยากาศภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์และเอกสารเก่าเก็บดูเหมือนจะเย็นเยียบลงทันตาเห็น ร่างบางในชุดเดรสสีดำสนิทปักดิ้นทองนั่งประสานมือวางบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาว ดวงตาคมกริบดั่งนิลกาฬจ้องมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย องค์ชายอาร์เธอร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาวางจอกเหล้าองุ่นลงกับโต๊ะจนเกิดเสียงดัง 'กริ๊ก' ที่ฟังดูคล้ายเสียงสลักกระสุนถูกดึงเข้าที่ "เจ้ากำลังล้ำเส้นเกินไปนะ เซเลสเทีย การจัดการเสบียงกองทัพไม่ใช่เรื่องของสตรีในราชสำนัก... โดยเฉพาะสตรีที่เพิ่งถูกปลดออกจากฐานะคู่หมั้น" เขาเว้นจังหวะ สายตาโลมเลียที่เคยใช้มองเธอด้วยความเสน่ห์หาบัดนี้เปลี่ยนเป็นความเหยียดหยาม "กองเสบียงถูกดูแลโดยสภาขุนนางมาโดยตลอด และเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรในตอนนี้" "สภาขุนนาง?" เซเลสเทียเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มที่ทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง "ท่านหมายถึงกลุ่มคนแก่ที่คอยแต่จะตักตวงผลประโยชน์จากหยาดเหงื่อของทหารตามแนวชายแดนอย่างนั้นหรือคะ? ท่านคาสเซียน... ช่วยเปิดรายงานบัญชีลับที่ข้าฝากท่านตรวจสอบให้องค์ชายดูหน่อยสิคะ" ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังเซเลสเทียเงียบๆ มาตลอด ก้าวออกมาหนึ่งก้าว เขาวางปึกเอกสารลงบนโต๊ะด้วยความหนักแน่น ใบหน้าคมสันของแม่ทัพผู้เงียบขรึมดูเย็นชาจนไม่มีใครกล้าสบตา เขามีอิทธิพลพอที่จะกดดันให้ขุนนางหลายคนในห้องนี้ต้องก้มหน้าหลบสายตา อาร์เธอร์มองดูเอกสารเหล่านั้นด้วยสายตาที่เริ่มสั่นไหว เขาพยายามรักษาท่าที แต่เหงื่อกาฬที่ผุดขึ้นตามไรผมกลับทรยศเขา "ตัวเลขเหล่านี้น่าสนใจมากค่ะ" เซเลสเทียกล่าวต่อ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่ากลับกดดันอย่างประหลาด "ยอดเสบียงที่ส่งไปยังค่ายทหารทางเหนือหายไปกว่าสามส่วนตั้งแต่อาร์เธอร์ขึ้นกุมอำนาจการบริหารจัดการ และที่น่าขันที่สุดคือ... ข้าวสารเหล่านั้นกลับไปโผล่อยู่ในโกดังของพ่อค้าที่สนับสนุนพรรคการเมืองของท่าน ท่านจะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไรดีคะ หรือจะให้ข้าส่งเรื่องนี้ไปถึงหูสภาอาวุโสโดยตรง?" "เจ้ามันงูพิษ!" อาร์เธอร์สบถ พลางลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มลงกับพื้น "เจ้าคิดว่าตัวเองมีอำนาจล้นฟ้าหรือไง ถึงได้กล้ามาขู่ข้าในที่ประชุมแห่งนี้!" เซเลสเทียยังคงนั่งนิ่ง ราวกับดอกกุหลาบสีดำที่เบ่งบานท่ามกลางสมรภูมิ "อำนาจไม่ได้อยู่ที่ว่าใครตะโกนเสียงดังกว่ากันหรอกค่ะ แต่มันอยู่ที่ว่าใครถือ 'กุญแจ' ที่จะเปิดประตูไปสู่ความรอดของอาณาจักรต่างหาก" เธอลุกขึ้นช้าๆ ร่างกายเพรียวบางของเธอสง่างามจนน่าเกรงขาม "ข้าขอเสนอให้โอนย้ายอำนาจการจัดการเสบียงทั้งหมดมาไว้ภายใต้การดูแลของสำนักบริหารพิเศษที่ข้าจัดตั้งขึ้น โดยมีดยุคคาสเซียนเป็นผู้กำกับดูแลการขนส่ง และข้าจะเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีทุกบรรทัดด้วยตัวเอง... หากท่านปฏิเสธ ก็เชิญรอรับผลลัพธ์ที่จะตามมาเมื่อทหารชายแดนอดตายจนต้องลุกฮือขึ้นมาเรียกร้องความยุติธรรมเองเถอะค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง อาร์เธอร์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ดีว่าหากเรื่องนี้ถึงหูสภาอาวุโส อนาคตทางการเมืองของเขาจะจบสิ้นลงทันที "เจ้ากำลังเล่นเกมที่เดิมพันด้วยชีวิตนะ เซเลสเทีย" อาร์เธอร์ขู่ลอดไรฟัน "ข้าเดิมพันด้วยชีวิตมาตั้งแต่เดินออกจากโบสถ์ในวันถูกถอนหมั้นแล้วค่ะท่านอาร์เธอร์" เซเลสเทียตอบพลางก้าวเข้าไปหาเขาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาสีเข้มของเธอสะท้อนความดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความงาม "และถ้าข้าจะตาย... ท่านก็ต้องลงไปอยู่ในหลุมเดียวกันกับข้าด้วย" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นถึงขีดสุด บานประตูหนักของห้องประชุมก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้ขออนุญาต ทหารองครักษ์ผู้หนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามา คุกเข่าลงแทบเท้าขององค์ชายอาร์เธอร์ด้วยท่าทางหวาดกลัวสุดขีด "ฝ่าบาท! ท่านอาร์เธอร์! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ทหารนายนั้นละล่ำละลัก "กองทัพกบฏทางชายแดนตอนใต้บุกทะลวงด่านกักกันได้แล้ว... และคนที่นำทัพอยู่ข้างหน้า... คือคนที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วในสนามรบเมื่อสามปีก่อน!" เซเลสเทียชะงักไปเล็กน้อย หัวใจของเธอเต้นกระตุกด้วยความหวั่นใจที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดยุคคาสเซียนรีบคว้าดาบที่ข้างเอวและก้าวมาบังหน้าเซเลสเทียโดยสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อชายปริศนาคนนั้นก้าวพ้นเงามืดของประตูห้องประชุมเข้ามา ทุกสายตาก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนั้นจำได้แม่นยำ แต่นัยน์ตาสีทองที่เย็นชาของเขากลับจ้องตรงมาที่เซเลสเทียราวกับจะเค้นคำตอบบางอย่าง "ข้ากลับมาทวงทุกอย่างที่เป็นของข้าคืนแล้ว... เซเลสเทีย" หวังว่ารี้ดที่น่ารักของดัชเชสจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!