ทางเลือกสุดท้าย

กลิ่นอายจางๆ ของชาดาร์จีลิ่งชั้นดีลอยวนอยู่เหนือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีมุก ทว่ามันมิอาจกลบกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่เซเลสเทียสัมผัสได้จากปลายประสาทสัมผัสของตนเอง "เจ้ากำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไปแล้ว เซเลสเทีย" สุระเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องทรงพระอักษรส่วนพระองค์ จักรพรรดิแห่งเอลเดอร์เบิร์กมิได้ทอดพระเนตรลงมาที่แผนที่ยุทธศาสตร์บนโต๊ะอีกต่อไปแล้ว พระเนตรสีอำพันคู่นั้นกวาดมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป—จากความชื่นชมในอดีต กลายเป็นความระแวงระวังที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งพระราชอำนาจ เซเลสเทีย วอน เอลเดอร์ มิได้สะทกสะท้าน แม้ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำจะยังคงวางนิ่งอยู่บนแผนที่ตรงเขตชายแดนตะวันตก เขตปกครองที่กองทัพของดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ตเพิ่งได้รับชัยชนะเหนือศัตรูอย่างงดงาม ชัยชนะที่เด็ดขาดเสียจนขุนนางฝ่ายเหนือต่างพากันส่งเสียงสรรเสริญนามของ "ท่านแม่ทัพ" จนกลบเสียงของพระองค์ไปเสียสิ้น "หม่อมฉันเพียงแต่วางหมากตามกระดานที่ฝ่าบาททรงเปิดทางไว้ให้ต่างหากล่ะคะ" เซเลสเทียแย้มสรวลน้อยๆ รอยยิ้มที่งดงามทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งบนยอดเขา "กระดานนั้น... บัดนี้ดูเหมือนว่าหมากตัวสำคัญอย่างเรเวนฮาร์ต จะไม่ได้เดินตามคำสั่งของเราอีกต่อไปแล้ว" จักรพรรดิขยับพระวรกายพิงพนักเก้าอี้ ทอดพระเนตรบุตรีทางพฤตินัยด้วยความเย็นชา "ขุนนางครึ่งสภาเริ่มส่งฎีกาถอดถอนอำนาจการคลังของเจ้าแล้ว เซเลสเทีย พวกเขากลัว กลัวว่าสตรีผู้กุมทั้งเสบียง ทุนทรัพย์ และกองทัพไว้ในมือคนเดียว จะสามารถพลิกแผ่นดินนี้ได้ด้วยปลายนิ้ว" "ความกลัวเป็นโรคติดต่อที่รักษาได้ง่ายเพคะ... เพียงแค่กำจัดต้นตอของมันเสีย" คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉยทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลึกราวกับตกลงไปในก้นเหว จักรพรรดิหรี่พระเนตรลงทันที ความตึงเครียดแผ่ซ่านจนแม้แต่แสงเทียนยังดูราวกับจะริบหรี่ลง ในขณะเดียวกัน ที่ห้องโถงรับรองชั้นล่าง ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ตยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนสีเทา ดวงตาสีเหล็กกวาดมองความเคลื่อนไหวของราชสำนักด้วยความเงียบงัน เขารู้ดีว่าการเคลื่อนไหวของตนในสัปดาห์นี้สร้างความตื่นตระหนกให้บัลลังก์มากเพียงใด แต่เขาก็หาได้ใส่ใจเสียงนินทาของพวกสุนัขรับใช้ไม่ สิ่งเดียวที่อยู่ในความคิดของแม่ทัพผู้เยือกเย็นคือสตรีผู้ชาญฉลาดที่กำลังเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ในห้องทรงพระอักษรเบื้องบน "ท่านแม่ทัพดูจะกังวลกับลมฟ้าอากาศในเมืองหลวงเสียเหลือเกินนะคะ" เสียงหวานเยินยอที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาขององค์ชายอาร์เธอร์ ผู้ซึ่งสวมชุดคลุมขนสัตว์ปักดิ้นทอง ท่าทางยโสและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่ได้ทำให้คาสเซียนรู้สึกระคายเคืองแม้แต่น้อย เขายังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน "ฝ่าบาททรงมีพระราชกระแสรับสั่งเรื่องชายแดนตะวันออก หรือท่านว่างงานจนต้องมาเดินตรวจความเรียบร้อยของห้องโถงกันแน่พะยะค่ะ องค์ชาย" คาสเซียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบราบ ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงอย่างที่ควรจะเป็น อาร์เธอร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาพินิจพิเคราะห์แม่ทัพคู่ใจของเซเลสเทีย "เจ้าช่างภักดีเสียจริงนะคาสเซียน... น่าเสียดายที่ความจงรักภักดีของเจ้า กำลังจะกลายเป็นเชือกที่รัดคอคนที่เจ้าปกป้องอยู่ พระบิดาเริ่มระแวงแล้ว เจ้าก็รู้ดีว่าจักรพรรดิผู้หวาดระแวงมักจะลงมือทำลายสิ่งที่ตนควบคุมไม่ได้ก่อนเสมอ" คาสเซียนหันมามององค์ชายช้าๆ แววตาสีเหล็กฉายประกายอันตราย "ถ้าใครคิดจะแตะต้องเลดี้เซเลสเทีย กองทัพเรเวนฮาร์ตย่อมมีคำตอบที่ชัดเจนพอจะทำให้แผ่นดินนี้สะเทือนได้เช่นกัน" บรรยากาศระหว่างชายหนุ่มทั้งสองปะทะกันอย่างเงียบเชียบโดยไม่ต้องมีอาวุธ ณ เบื้องบน เซเลสเทียกำลังเผชิญหน้ากับบททดสอบที่ยากที่สุดในชีวิตหลังการเกิดใหม่ จักรพรรดิทรงยื่นคำขาด ทรงต้องการให้เธอยกเลิกสิทธิ์ในการควบคุมคลังสมบัติหลวง และส่งตัวคาสเซียนกลับเข้าเมืองหลวงโดยปราศจากกองอารักขา เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ "ถ้าหม่อมฉันปฏิเสธเล่าคะ?" เซเลสเทียเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรโดยไม่หลบสายตา ความเด็ดเดี่ยวในดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจอย่างไม่เกรงกลัว "นั่นหมายถึงกบฏ... และโทษของกบฏคือความตาย" จักรพรรัตน์ตรัสด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน เซเลสเทียแย้มสรวล เป็นรอยยิ้มที่แท้จริงและงดงามที่สุดในค่ำคืนนี้ ทว่ากลับทำให้พระบาทของจักรพรรดิชาวาบไปถึงขั้วหัวใจ เธอย่อกายทำความเคารพอย่างงดงามไร้ที่ติ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ถูกกลั่นกรองมาอย่างดี "น่าเสียดายจริงๆ เพคะ ที่ฝ่าบาททรงลืมไป... ว่าบัลลังก์ที่พระองค์ประทับอยู่นั้น มิได้ค้ำจุนด้วยพระราชอำนาจของพระองค์เองตั้งแต่แรกแล้ว" ทันทีที่สิ้นเสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยนายพร้อมสรรพาวุธก็บุกทะลวงเข้ามาประชิดหน้าประตูห้องทรงพระอักษรอย่างไม่เกรงกลัวกฎมณเณียรบาล พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเหยียบย่างเข้ามาในเขตพระราชฐานชั้นในยามวิกาล—ทหารองครักษ์หลวงหน่วยพิเศษที่กุมบังเหียนโดยตระกูลวอน เอลเดอร์โดยตรง ได้ปิดล้อมพระราชวังไว้ทั้งหมดแล้ว หวังว่ารี้ดที่น่ารักของดัชเชสจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!