ความรู้สึกที่ยากอธิบาย

"ทิ้งดาบลงเสีย องค์ชายอาร์เธอร์... รัศมีของชัยชนะที่ท่านเห็นอยู่นอกหน้าต่างนั่น ไม่ได้มีไว้เพื่อประดับบารมีให้ท่านหรอกนะคะ" น้ำเสียงของข้าเรียบสนิท ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องโถงที่เต็มไปด้วยควันไฟและกลิ่นไอของดินปืน อาร์เธอร์ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าที่เคยฉาบไว้ด้วยความมั่นใจบัดนี้ซีดเผือดราวกับคนตาย ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องมองทหารเรเวนฮาร์ตที่บุกทะลวงเข้ามาควบคุมสถานการณ์อย่างเป็นระเบียบ ข้าหมุนตัวกลับหลังหัน สายตาปะทะกับร่างสูงสง่าของคาสเซียนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นไอของสงคราม เขายังคงสวมชุดเกราะเต็มยศที่มีรอยเลือดกระเซ็นอยู่บ้าง แววตาของเขาที่มักจะเย็นชาดุจน้ำแข็งยามนี้กลับมีความอบอุ่นบางอย่างที่ยากจะอธิบายสะท้อนออกมาเมื่อสบตาข้า "เซเลสเทีย..." เขาเรียกชื่อข้าสั้นๆ กระชับ แต่ทว่าหนักแน่น คาสเซียนเดินผ่านร่างของอาร์เธอร์ไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ มือหนาที่เปื้อนคราบกรังของสนามรบยื่นมาหาข้า นิ้วเรียวของเขาไม่ได้สัมผัสเพียงแค่ความหรูหราของอาภรณ์ แต่เขาสัมผัสที่ปลายนิ้วของข้าเบาๆ ก่อนจะกระชับมันไว้แน่นราวกับกลัวว่าข้าจะจางหายไปในพริบตา "ทุกอย่างจบลงแล้วหรือคะ?" ข้ากระซิบถาม ทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว "แค่จุดเริ่มต้นของความวุ่นวายครั้งใหม่ค่ะ" คาสเซียนตอบ เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าเล็กน้อยขณะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูข้า "แต่ไม่ว่าพายุจะโหมกระหน่ำแค่ไหน เรเวนฮาร์ตจะยืนหยัดอยู่เคียงข้างท่านเสมอ... ไม่ใช่ในฐานะแม่ทัพ แต่ในฐานะคนของท่าน" หัวใจของข้าเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากน้ำแข็งของข้าเริ่มสั่นคลอน อาร์เธอร์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพช "โง่เขลา... เจ้าคิดว่าการครองใจผู้หญิงที่ไร้หัวใจอย่างนางจะนำความสุขมาให้หรือไง คาสเซียน? นางก็แค่เห็นเจ้าเป็นหมากตัวหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในกระดานเท่านั้น!" คำพูดของอาร์เธอร์ดั่งเข็มพิษที่พุ่งเข้าใส่ ข้าชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก่อนที่ข้าจะทันได้โต้ตอบ คาสเซียนกลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาบังข้าไว้จากสายตาอาฆาตของอดีตคู่หมั้น "หมากตัวนี้... ยอมถูกเดินโดยราชินีที่ข้าเลือกเพียงคนเดียวเท่านั้น" คาสเซียนหันไปมองอาร์เธอร์ด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ส่วนเรื่องที่นางจะไร้หัวใจหรือไม่ ท่านคงไม่มีวันได้รู้หรอก เพราะท่านไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่ในจุดที่ได้เห็นธาตุแท้ของนาง" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความกดดันจนน่าอึดอัด ข้าก้าวออกมาจากหลังของคาสเซียน สบตาอาร์เธอร์ด้วยแววตาที่เย้ยหยันและเฉยเมย "ความรักของท่านมันเน่าเฟะจนเกินกว่าจะเข้าใจคำว่าความจงรักภักดีนะคะ อาร์เธอร์... กองทหารของท่านยอมวางดาบเพียงเพราะพวกเขารู้ว่าท่านทอดทิ้งพวกเขาไว้ในกองเพลิงตั้งแต่ก้าวแรกที่เริ่มพ่ายแพ้" ข้าโบกมือให้ทหารคุมตัวอาร์เธอร์ออกไป ชายผู้เคยมีอำนาจล้นฟ้าบัดนี้ถูกลากออกไปดั่งสุนัขจนตรอก เมื่อประตูห้องโถงปิดลง ความเงียบที่เหลืออยู่กลับทำให้ข้ารู้สึกใจสั่นมากกว่าตอนเผชิญหน้ากับความตาย คาสเซียนยังคงยืนอยู่ตรงหน้าข้า เขาสบตาข้าด้วยแววตาที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นแววตาของผู้ล่าที่จำนนต่อเหยื่อที่ตนเองหลงรัก "ท่านกังวลใจเรื่องอะไรหรือคะ?" ข้าถามพลางไล่นิ้วไปตามรอยแผลเป็นบนปกคอเสื้อของเขา "ข้าแค่สงสัย..." เขานิ่งไปครู่หนึ่ง มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะแตะลงบนแก้มของข้า "ว่าความรู้สึกที่ข้ามีต่อท่านในตอนนี้... มันคือความจงรักภักดีที่ข้ามอบให้ในฐานะองครักษ์ หรือความโลภที่อยากครอบครองท่านไว้เพียงผู้เดียวจนข้าเริ่มเสียสติกันแน่?" ข้าไม่ได้ถอยหนี กลับกัน ข้ากลับโน้มตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าวของเขา "ถ้ามันเป็นความโลภ... ท่านก็จงเป็นคนโลภที่เก่งกาจที่สุดในอาณาจักรนี้เถิดค่ะ เพราะข้าเองก็ไม่คิดจะปล่อยท่านไปให้ใครเช่นกัน" คาสเซียนนิ่งงันไปกับคำตอบของข้า ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น... ใกล้จนข้าสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ แต่ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะลงบนขมับของข้า เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากทางเดินด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นมา ตามมาด้วยเสียงตะโกนของอัศวินคนสนิทของเขา "ท่านดยุคขอรับ! เรื่องด่วนจากเขตแดนเหนือ... สายลับของเราส่งข่าวมาว่า 'ตราประทับแห่งราชวงศ์' ที่หายไป ถูกพบในที่ที่ไม่มีใครคาดคิด และคนที่ถือครองมันอยู่... คือคนในตระกูลของท่านเอง!" คาสเซียนชะงักทันที มือที่ประคองใบหน้าข้าลดลงช้าๆ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ข้าเบิกตากว้างเมื่อเห็นกระดาษม้วนหนึ่งในมือของอัศวินที่มีลายนิ้วมือเป็นรูป 'ดอกกุหลาบสีดำ' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ลับประจำตระกูลเรเวนฮาร์ต... และเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่ข้าเห็นรอยสักบนข้อมือของบิดาข้าก่อนที่ท่านจะถูกลอบสังหารเมื่อสิบปีก่อน! "เรื่องนี้มันหมายความว่าอย่างไรกันคะ คาสเซียน?" ข้าถามเสียงสั่นพลางจ้องมองตราประทับนั้นด้วยความหวาดหวั่นที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับดัชเชสโพดำนะคะ หวังว่าตอนถัดไปเราจะได้พบกันในสถานการณ์ที่ระทึกใจกว่าเดิมค่ะ