รอยร้าวในใจศัตรู

“ถ้าท่านจะกรุณาหุบปากที่เอาแต่พ่นคำลวงออกมา แล้วก้มหน้ายอมรับความจริงบ้าง อาร์เธอร์... ข้าว่าโลกใบนี้คงน่ารื่นรมย์ขึ้นอีกเป็นกองเลยค่ะ” เซเลสเทียไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากบันทึกรายจ่ายลับของกองทัพที่วางอยู่บนตัก ปลายนิ้วเรียวกรีดผ่านหน้ากระดาษอย่างแช่มช้า ราวกับกำลังอ่านนิทานก่อนนอน ไม่ใช่หลักฐานการยักยอกเงินหลวงที่สามารถส่งตัวองค์ชายผู้สูงศักดิ์ไปสู่แท่นประหารได้ทันที อาร์เธอร์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าขยับตัวด้วยความอึดอัด เสียงโซ่ตรวนที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อคลุมกระทบกันเบาๆ เขาไม่ได้ถูกพันธนาการด้วยเหล็กกล้า แต่ถูกพันธนาการด้วยความเงียบที่กดทับอยู่ในห้องรับรองส่วนตัวของคฤหาสน์เอลเดอร์ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด ทว่าริมฝีปากกลับยังคงฝืนยิ้มที่ดูบิดเบี้ยว “เจ้ากำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไป เซเลสเทีย” อาร์เธอร์เค้นเสียง “คิดหรือว่าการดึงเอาเอกสารปลอมพวกนี้มาข่มขู่ข้า จะทำให้คนของข้าหันหลังให้ข้าได้? พวกเขารู้ดีว่าข้าเป็นใคร” เซเลสเทียหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่เรียบเรื่อยแต่ทรงพลังราวกับเสียงกระซิบของเพชฌฆาต นางปิดสมุดบันทึกเสียงดัง *ปึก* ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาสีอเมทิสต์ของนางเยือกเย็นและว่างเปล่าเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก “พวกเขารู้ว่าท่านเป็นใครต่างหากล่ะค่ะ ถึงได้เริ่มสงสัยว่า... ท่านเป็นใคร ‘คนไหน’ กันแน่” นางลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่เข้าไปใกล้เขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบสีดำที่เป็นเอกลักษณ์ของนางโชยปะทะจมูกชายหนุ่ม “บารอนมอร์แกนเพิ่งส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้ข้าเมื่อเช้านี้ เขาบ่นเรื่องที่ท่านแอบตัดงบประมาณกองพันทหารม้าเพื่อไปจุนเจือเครือข่ายสายลับส่วนตัวของท่าน... อ้อ แล้วก็นายพลคาร์ลอสที่ท่านเพิ่งเรียกไปเข้าเฝ้าเมื่อวาน ดูเหมือนเขาจะเริ่มระแคะระคายแล้วนะคะว่า ทำไมเงินสนับสนุนกบฏในแดนใต้ถึงได้กลายเป็นชื่อบัญชีของคนรับใช้คนสนิทของท่านแทน” สีหน้าของอาร์เธอร์เปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที เขาเม้มปากแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ “เจ้า... เจ้าสอดแนมคนของข้าตั้งแต่เมื่อไหร่!” “ข้าไม่ได้สอดแนมค่ะ” เซเลสเทียกระตุกยิ้มมุมปาก “ข้าเพียงแค่ให้คำแนะนำที่ถูกต้องแก่คนที่ควรจะได้รับเงินเดือนของเขาจริงๆ เท่านั้นเอง การรักษาความซื่อสัตย์นั้นยาก แต่การรักษาความระแวงนั้นง่ายดายเหลือเกินนะคะ แค่เพียงหย่อนเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยลงไปในหัวใจของคนขี้ขลาด... ไม่นานมันก็งอกงามจนกลายเป็นพายุใหญ่ได้แล้ว” คาสเซียน เรเวนฮาร์ต ที่ยืนเฝ้าประตูอยู่เงียบๆ ขยับกายเล็กน้อย แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพผู้เกรงขามเพิ่มขึ้นจนทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลง อาร์เธอร์หันไปจ้องมองคาสเซียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ คือพันธมิตร หรือเป็นเพียงหมากที่เซเลสเทียใช้เพื่อล่อเขามาสู่กับดัก “เจ้ามันนางปีศาจ” อาร์เธอร์กัดฟันกรอด “ปีศาจที่ท่านเคยรักและเกือบจะได้ครอบครองไงคะ” เซเลสเทียกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงของนางอ่อนโยนทว่าเชือดเฉือนถึงกระดูก “กลับไปเถอะค่ะ ไปจัดการกับความระแวงที่กำลังกัดกินลูกน้องของท่านที่บ้านเถอะ เพราะข้าได้ยินมาว่า... คืนนี้จะมีคนในทีมของท่านบางคนตัดสินใจ ‘ย้ายข้าง’ เพื่อเอาตัวรอดจากพายุที่กำลังจะมาถึง” อาร์เธอร์ถอยหลังกรูดออกไปจากห้องด้วยอาการสั่นเทา เขาไม่ได้กลัวเซเลสเทียเพียงอย่างเดียว แต่เขากลัวสิ่งที่นางทิ้งไว้ให้—ความไม่ไว้ใจที่เขามีต่อทุกคนรอบตัว เขาจ้องมองคาสเซียนที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น และนั่นยิ่งทำให้เขาสติแตกกว่าเดิม เมื่อร่างขององค์ชายลับหายไปจากห้อง เซเลสเทียก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางถอนหายใจยาว นางหยิบจอกชาขึ้นมาจิบ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด “ท่านคิดว่าเขาจะฆ่าคนของตัวเองก่อนที่จะมาฆ่าข้าไหมคะ คาสเซียน?” คาสเซียนก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของแม่ทัพผู้เงียบขรึมมีความชื่นชมซ่อนอยู่ “มันไม่สำคัญหรอกครับ... เพราะในวินาทีที่เขาสงสัยคนของเขาเอง ต่อให้เขามีทัพมหาศาล เขาก็ไม่มีวันชนะสงครามนี้ได้” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังสงบลง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตู เป็นจังหวะที่เซเลสเทียไม่ได้คาดคิด ประตูปรากฏรอยแยกออกเผยให้เห็นร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาเข้ม ผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่าอาร์เธอร์และเป็นคนที่คุมหมากกระดานใหญ่ที่สุดในอาณาจักร “ช่างเป็นเกมการเมืองที่สนุกใช้ได้เลยนี่ เลดี้เซเลสเทีย” คนผู้นั้นเผยรอยยิ้มที่ทำให้เซเลสเทียถึงกับชะงัก ชายผู้นี้ไม่ควรปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ และที่สำคัญ... ในมือของเขามี ‘จดหมาย’ ฉบับที่เซเลสเทียควรจะทำลายทิ้งไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนวางอยู่บนซองสีดำสนิท “ดูเหมือนว่า ‘รอยร้าว’ ที่เจ้าสร้างขึ้น... จะทำให้ข้าเห็นทางเข้าบ้านของเจ้าได้ชัดเจนขึ้นเยอะเลยนะ” หวังว่ารี้ดที่น่ารักของดัชเชสจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!