หัวใจที่ไม่หวั่นไหว

“หากท่านก้าวข้ามเส้นแบ่งนี้ไป ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ไม่อาจพาหัวใจของท่านกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้นะคะ คาสเซียน” เสียงของเซเลสเทียราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าแฝงไปด้วยคมมีดที่กรีดลึกเข้าไปในความเงียบงันของค่ายทหารกลางสมรภูมิ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไหม้ของเนื้อไม้ที่ถูกเผาไหม้ในระยะไกลลอยมาตามลมค่ำคืน มันไม่ใช่บรรยากาศที่ควรจะมาพูดเรื่องหัวใจ แต่ในโลกที่ความตายแขวนอยู่บนปลายดาบ ทุกคำพูดล้วนมีความหมายมากกว่าคำสัตย์สาบานใดๆ คาสเซียน เรเวนฮาร์ต ไม่ได้ขยับกาย เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแผนที่ยุทธศาสตร์ที่กางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊ก แสงจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหววูบวาบ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าคมเข้มที่ดูเหมือนจะไร้ความรู้สึกมาตลอดชีวิต แต่นัยน์ตาสีเทาดุจพายุหิมะของเขากำลังจับจ้องไปที่ดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า—ดวงตาที่ซ่อนอำนาจการปกครองเอาไว้ใต้ความงามอันเยือกเย็น “ท่านคิดว่าผมยังเหลือหัวใจให้ทำลายอีกหรือครับ เซเลสเทีย?” เขาเว้นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเพียงเล็กน้อย ซึ่งสำหรับแม่ทัพผู้เก่งกาจอย่างเขา มันถือเป็นความผิดพลาดมหันต์ “ก่อนที่ท่านจะก้าวเข้ามาในชีวิตผม ผมก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานที่รอวันถูกทิ้ง แต่ท่าน... ท่านคือคนเดียวที่ทำให้หมากตัวนี้เริ่มรู้จักการทรยศต่อโชคชะตา” เซเลสเทียเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่เป็นความภูมิใจในหมากที่ตนขัดเกลามากับมือ เธอเดินอ้อมโต๊ะไปหาเขา ชายผ้าคลุมยาวลากผ่านพื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง เธอหยุดยืนใกล้เสียจนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตที่เธอชอบใช้ “ความรักในสนามรบคือจุดจบของนักวางแผนนะคะ” เธอเอ่ยพลางยื่นมือไปแตะที่รอยแผลเป็นบนแก้มของเขา แผ่วเบาแต่หนักแน่น “ท่านยอมทิ้งกองทัพที่จงรักภักดีเพื่อมาหาข้าในคืนนี้ เพียงเพราะคำขู่ของอาร์เธอร์งั้นหรือ?” “ไม่ใช่เพราะคำขู่” คาสเซียนเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้ ร้อนผ่าวราวกับไฟ “แต่เพราะความกลัว... กลัวว่าหากพรุ่งนี้เช้าดวงอาทิตย์ขึ้น แล้วบัลลังก์นั้นเปื้อนเลือดของท่าน ผมจะไม่มีวันยกโทษให้ตัวเองได้เลยที่ไม่ได้ปกป้องท่านในวินาทีสุดท้าย” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของเวรยามที่เดินตรวจตราอยู่ภายนอก เซเลสเทียไม่ได้ชักมือกลับ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาคำลวง แต่สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงความภักดีที่บริสุทธิ์จนน่ารังเกียจ และความรักที่ขัดกับวิถีของตัวร้ายที่เธอเป็น “คาสเซียน ท่านไม่ใช่หมากของข้าแล้ว” เธอพึมพำ “แต่ท่านกำลังกลายเป็นภาระที่ข้าอาจต้องแบกรับไว้ในอนาคต” “ถ้าเช่นนั้น ก็ให้ผมแบกรับภาระนั้นแทนท่านเถิด” เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศสงครามที่คุกรุ่น “ขอให้ผมเป็นดาบที่ท่านถือ และเป็นเกราะที่ท่านใช้กั้นความเจ็บปวด ผมไม่ต้องการบัลลังก์ ผมไม่ต้องการคำสรรเสริญ... ผมต้องการเพียงแค่ได้เห็นท่านนั่งบนบัลลังก์นั้น แม้ว่าผมจะต้องสละชีวิตเพื่อปูทางให้ท่านก็ตาม” เซเลสเทียรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ เธอที่เป็นดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย บัดนี้กลับถูกไฟจากคำพูดของชายตรงหน้าแผดเผาจนสั่นสะท้าน เธอเคยอ่านใจคนมานักต่อนัก แต่คาสเซียนกลับเป็นข้อยกเว้นเสมอมา “ถ้าท่านตาย ความพยายามของข้าทั้งหมดจะไร้ค่า” เธอเอ่ยเสียงแข็ง เพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว “ดังนั้น ท่านห้ามตาย... จนกว่าข้าจะสั่ง” คาสเซียนเงยหน้าขึ้น ยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะสื่อว่าเขารับคำสั่งนั้นไว้แล้ว แต่ก่อนที่เขาจะได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม เสียงแตรศึกดังกึกก้องไปทั่วค่ายทหาร ท้องฟ้ายามราตรีถูกฉาบด้วยแสงสีแดงเพลิงจากคบไฟที่ถูกจุดขึ้นรอบทิศทาง กองกำลังไม่ทราบฝ่ายกำลังบุกเข้ามา และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือธงประจำกองทัพที่เห็นอยู่นั้น... มันไม่ใช่ธงของอาร์เธอร์ “นี่มันหมายความว่ายังไง?” เซเลสเทียถามเสียงเครียด เธอหันไปหยิบดาบประจำตัวข้างโต๊ะ คาสเซียนลุกขึ้นยืนพลางชักดาบออกจากฝัก สายตาของเขามองออกไปที่ความวุ่นวายภายนอกด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “นั่นไม่ใช่กองทัพขององค์ชายอาร์เธอร์... แต่เป็นกองกำลังลับที่ควรจะถูกกำจัดไปตั้งแต่สิบปีก่อน” จู่ๆ ผ้าม่านในกระโจมก็ถูกกระชากเปิดออกโดยบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น ใบหน้าที่ดูละม้ายคล้ายกับอาร์เธอร์แต่ทว่ามีความโหดเหี้ยมแฝงอยู่ภายใต้ดวงตาคู่สวยนั้น ทำให้เซเลสเทียถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “คิดถึงจังเลยนะ น้องสาวที่รัก... หรือข้าควรจะเรียกว่า ‘องค์หญิงผู้ทรยศ’ ดีล่ะ?” หวังว่ารี้ดที่น่ารักของดัชเชสจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!