บุกวังหลวง

เสียงโลหะกระทบกันครั้งสุดท้ายดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรงสีทองอร่าม กลิ่นคาวเลือดเจือจางลอยคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายความเก่าแก่ของหินอ่อนและม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู เลดี้เซเลสเทีย วอน เอลเดอร์ ก้าวพระบาทส้นสูงเหยียบย่างผ่านธรณีประตูเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความสง่างามเยือกเย็น ราวกับพญาหงส์ที่กำลังตรวจตราอาณาจักรที่นางเป็นผู้สถาปนาขึ้นใหม่ด้วยมือของตนเอง ชุดกระโปรงยาวสีดำสนิทปักด้ายเงินลวดลายโพดำรับกับเรือนผมสีเงินยวดยวงที่รวบตึงไว้เบื้องหลังเผยให้เห็นลำคอระหงและดวงตาสคมกริบดั่งใบมีดอาบยาพิษ เบื้องหน้าของนาง คือบัลลังก์มังกรทองคำที่เคยสูงส่งและไม่อาจแตะต้อง แต่บัดนี้... องค์ชายอาร์เธอร์ ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจและศักดิ์ศรีของนางในอดีต กำลังคุกเข่าหอบหายใจรดพื้นหินอย่างหมดรูป สภาพของรัชทายาทผู้ทะเยอทะยานช่างน่าสมเพช เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผากผสมกับคราบเขม่าดินปืน ชุดคลุมกษัตริย์ขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม "เจ้า... เจ้ากล้าดียังไง..." อาร์เธอร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังและหวาดกลัวระคนกัน เขาพยายามจะเงื้อมดาบหักในมือขึ้นสู้ แต่มือที่สั่นเทานั้นกลับไร้เรี่ยวแรงสิ้นเชิง เซเลสเทียหยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว นางปรายตามองอดีตคู่หมั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงความเยียบเย็นของนักล่าที่มองเหยื่อในกรง "กล้าหรือเพคะ? หม่อมฉันเพียงแต่นำสิ่งที่ท่านพยายามแย่งชิงไป... กลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงต่างหาก" น้ำเสียงหวานใสแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจเอ่ยขึ้น นางปรายตามองทหารหลวงที่เคยจงรักภักดีต่อราชสำนัก บัดนี้ต่างก้มหน้านิ่งสนิท ไม่มีใครกล้าสบตา หรือแม้แต่จะหายใจแรง เมื่อด้านหลังของเซเลสเทียปรากฏร่างสูงใหญ่ของ ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ผู้มาพร้อมกับเกราะเหล็กส่งเสียงกระทบกันหนักแน่น และคราบเลือดแห้งกรังที่บ่งบอกถึงความดุเดือดในสนามรบภายนอก คาสเซียนก้าวขึ้นมาเคียงข้างนาง สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยววาดมองกวาดไปทั่วห้องโถงเพื่อคุมเชิง มือหนาวางอยู่บนด้ามดาบข้างกายพร้อมปลิดชีพทุกคนที่คิดตลบหลัง "ทหารทั้งหมดถูกปลดอาวุธและควบคุมตัวไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ เซเลสเทีย" คาสเซียนรายงานด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง "ดีมากค่ะท่านดยุก" เซเลสเทียแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนสันหลังวาบ นางค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น มุ่งตรงไปยังบัลลังก์สูงสุดที่ว่าง อาร์เธอร์หัวเราะร่วนออกมาด้วยความสติหลุด เสียงหัวเราะแหบแห้งบาดหูสะท้อนก้อง "เจ้าคิดว่านั่งลงตรงนั้นแล้วจะชนะงั้นรึเซเลสเทีย? บัลลังก์นี้มันสาปแช่ง! ตระกูลเอลเดอร์ของเจ้าจะต้องพินาศเหมือนที่ตระกูลข้ากำลังจะเป็น!" เซเลสเทียหยุดเดิน นางหันกลับมามองเขาด้วยหางตา "คำสาปหรือเพคะ? น่าเสียดายนะคะที่หม่อมฉันไม่เคยเชื่อเรื่องงมงายพวกนั้น... สิ่งเดียวที่หม่อมฉันเชื่อ คืออำนาจที่ได้มาด้วยมันสมองและปลายดาบต่างหาก" นางสะบัดชายกระโปรงแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนบัลลังก์ทองคำอย่างสง่างาม น้ำหนักตัวที่กดทับลงไปเสมือนประกาศิตก้องว่า ยุคสมัยเก่าได้ตายลงแล้ว และนี่คือปฐมบทแห่งจักรวรรดิภายใต้เงาของสตรีผู้ไร้ความปรานี ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบอันทรงอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วท้องพระโรง เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานใสกลับดังขึ้นมาจากระเบียงชั้นลอยเบื้องบน—ระเบียงต้องห้ามที่ถูกปิดตายมานานนับร้อยปี! ทุกคนในห้องสะดุ้งสุดตัว คาสเซียนชักดาบออกจากฝักในพริบตาพร้อมพุ่งตัวมาบังหน้าเซเลสเทียทันที ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองขึ้นไปเบื้องบนด้วยความระแวกสูงสุด เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดของระเบียง ร่างนั้นสวมหน้ากากเงินครึ่งซีก ล้อมรอบด้วยไอน้ำแข็งบางเบาที่แผ่ความหนาวเหน็บไปทั่วบริเวณ กลิ่นอายกดดันระดับที่ทำให้แม้แต่ทหารกล้ายังต้องเข่าอ่อนแผ่ขยายออกมา "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง... ราชินีผู้ไร้บัลลังก์" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่เจือรอยยิ้มเยาะเย้ยดังขึ้น พร้อมกับที่บุคคลปริศนาโยนสิ่งของบางอย่างลงมาแทบเท้าของเซเลสเทีย *ตุบ!* ดวงตาสคมกริบของเซเลสเทียหดแคบลงทัน3เมื่อก้มลงมองสิ่งที่กลิ้งอยู่บนพื้น—มันคือหัวของแม่ทัพกองกำลังลับที่นางส่งไปตรึงกำลังรักษาประตูด้านนอกเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน! และเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยกำลังดังขึ้นจากทางลับใต้ดิน ประตูเหล็กบานยักษ์ด้านหลังบัลลังก์กำลังถูกกระแทกเปิดออกทีละน้อย... หวังว่ารี้ดที่น่ารักของดัชเชสจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!