คำสารภาพของศัตรู

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในห้องขังใต้ดินหนาหนักเสียยิ่งกว่ากลิ่นอับชื้นของศิลาเก่าแก่ อาร์เธอร์ที่เคยสง่างามในชุดฉลองพระองค์บัดนี้เหลือเพียงร่างที่ไร้เรี่ยวแรง นั่งพิงผนังหินที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าดำ ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยความทะเยอทะยานบัดนี้ขุ่นมัวดั่งแก้วที่แตกร้าว เซเลสเทียยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเขา ชุดกระโปรงผ้าไหมสีดำสนิทของเธอราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบตัว เธอไม่ได้สวมใส่เครื่องประดับชิ้นใดนอกจากเข็มกลัดตราตระกูลเอลเดอร์ที่สะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงเพียงน้อยนิด เธอมองดูชายที่เคยเป็น "คู่หมั้น" ด้วยสายตาที่ราบเรียบดุจผิวน้ำในทะเลสาบยามไร้ลม "เจ้ามาเพื่อมองดูความพ่ายแพ้ของข้าอย่างนั้นหรือ เซเลสเทีย" เสียงของอาร์เธอร์แหบพร่า เขาเค้นยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่เลือดซึมออกมาจากบาดแผลที่ชายโครง "หรือมาเพื่อสะใจที่เห็นข้าต้องจบชีวิตลงในรูหนูแห่งนี้" "ความสะใจคืออารมณ์ของคนชั้นต่ำที่ไม่มีปัญญาควบคุมเกมค่ะ อาร์เธอร์" เซเลสเทียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบจนคนฟังต้องสั่นสะท้าน "ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อรอฟังความจริงที่เจ้าพยายามฝังกลบมันไว้ในสุสานของประวัติศาสตร์... ในวันที่เจ้าสั่งสังหารข้าในชาติก่อน เจ้าคิดอย่างไรหรือ?" อาร์เธอร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับเปลวไฟที่ใกล้ดับ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่เจ็บปวดและเวทนา "เจ้าคิดว่าข้าเลือกได้งั้นรึ?" เขาไอโขลกจนตัวงอ "เจ้าฉลาดเกินไป เซเลสเทีย เจ้ามีทุกอย่าง... ทั้งอำนาจ บารมี และสติปัญญาที่เหนือกว่าข้าเสียอีก ข้าเป็นเพียงองค์ชายลำดับที่สามที่มีแต่เปลือกนอก ข้าหวาดกลัวเจ้ามาตลอด ข้ากลัวว่าสักวันเจ้าจะรู้ว่าข้ามันก็แค่หุ่นเชิดที่พยายามจะสวมมงกุฎให้ตัวเอง" เซเลสเทียโน้มตัวลงไปใกล้ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอตัดกับกลิ่นเหม็นเน่าในคุกอย่างรุนแรง "ความกลัวทำให้เจ้าฆ่าคนรัก? เจ้าช่างเป็นคนขลาดเขลาที่น่าสงสารเหลือเกิน" "ใช่... ข้าขลาด" อาร์เธอร์เงยหน้าขึ้น จ้องมองเธอด้วยความเคียดแค้นที่เจือด้วยความโหยหา "ข้าสั่งวางยาพิษในแก้วไวน์ของเจ้า ข้าเฝ้ามองดวงตาของเจ้าที่ค่อยๆ หมดประกาย ข้าทำเพราะต้องการให้โลกนี้จดจำข้าในฐานะผู้ชนะ ไม่ใช่ในฐานะสามีที่เดินตามหลังเงาของเจ้าไปชั่วชีวิต แต่นั่นคือจุดจบของข้าด้วยเช่นกัน... เพราะหลังจากเจ้าตาย ความระแวงก็กลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดข้าจนตายทั้งเป็น" "แล้วเจ้าล่ะคาสเซียน?" เซเลสเทียหันไปถามชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกอยู่มุมมืดของห้องขัง คาสเซียนก้าวออกมา แสงคบเพลิงเผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความโกรธแค้น "ข้าเห็นทุกอย่างในความฝันที่ชัดเจนยิ่งกว่าความจริง... อาร์เธอร์ เจ้าไม่ใช่แค่คนฆ่า แต่มันเป็นความสนุกที่เจ้าค่อยๆ บีบคั้นนางจนตรอกก่อนจะลงมือ" อาร์เธอร์แสยะยิ้ม "ถ้าความฝันนั้นเป็นจริงอย่างที่พวกเจ้าว่า... ถ้าอย่างนั้นก็จงขอบคุณข้าเสียเถิด ที่ทำให้นางเกิดใหม่มาเป็นนางมารร้ายที่เก่งกาจกว่าเดิม หากข้าไม่ฆ่านางในตอนนั้น นางคงไม่มีวันได้มายืนจุดที่จุดจบของข้าแบบนี้" เซเลสเทียเหยียดยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แต้มด้วยความเมตตา แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "เจ้าพูดถูก อาร์เธอร์ ขอบคุณนะที่ฆ่าข้า เพราะนั่นทำให้ข้าได้รู้ว่า... บนบัลลังก์นี้ ไม่ควรมีที่ว่างให้กับความรักหรือความปรานี" เธอหันหลังเตรียมเดินออกจากคุก แต่แล้วอาร์เธอร์ก็ตะโกนตามหลังด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและเย็นเยียบกว่าเดิม "คิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือเซเลสเทีย? ในวันที่เจ้าสังหารข้า เจ้าคิดว่าเลือดของข้าจะล้างมลทินบนมือเจ้าได้จริงรึ? ใครบางคนที่เป็นคนวางแผนอยู่เบื้องหลังการตายในชาติก่อนของเจ้า... เขาไม่ได้อยู่ในราชวงศ์นี้ แต่มันคือนามสกุลที่เจ้าปกป้องมาตลอดชีวิต..." เซเลสเทียหยุดเดินทันที ร่างกายของเธอเกร็งขึ้นฉับพลัน เธอยังไม่ทันหันกลับไปถาม คาสเซียนก็รีบก้าวเข้ามาคว้าไหล่เธอไว้ สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อเห็นรอยยิ้มสุดท้ายที่บิดเบี้ยวของอาร์เธอร์ที่เริ่มแน่นิ่งลง "ท่านหญิง... อย่าไปฟังคำลวงของมัน!" คาสเซียนตะโกน แต่เซเลสเทียกลับนิ่งงันขณะที่ในหัวของเธอแล่นผ่านตราประทับลับที่เธอเคยเห็นในห้องลับของบิดา เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นที่ด้านนอกประตูคุก ไม่ใช่ทหารรักษาการณ์ของเธอ แต่เป็นเสียงดาบที่กระทบกับเกราะเหล็กที่คุ้นเคยเกินไป... ตราประทับมังกรทองที่หายสาบสูญไปนานนับสิบปีเพิ่งปรากฏขึ้นที่บ่าของหัวหน้าองครักษ์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับจดหมายที่ประทับตราหลวงด้วยเลือด! หวังว่ารี้ดที่น่ารักของดัชเชสจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!