กับดักที่วางไว้

"หมากกระดานนี้ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเดินให้จบเพียงแค่การรุกฆาต แต่มันคือการถอนรากถอนโคน เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครหน้าไหนในอาณาจักรนี้กล้าหยิบฉวยมันขึ้นมาอีก" เสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันของเลดี้เซเลสเทีย วอน เอลเดอร์ ดังก้องอยู่ภายในห้องโถงยุทธศาสตร์ที่มืดสลัว เธอไม่ได้มองหน้าผู้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่นัยน์ตาสีอเมทิสต์กลับจดจ้องอยู่บนแผนที่ทางทหารที่กางอยู่บนโต๊ะหินอ่อน ใจกลางของมันคือจุดยุทธศาสตร์ ‘หุบเขาเงาจันทร์’ ที่ซึ่งกองทัพขององค์ชายอาร์เธอร์กำลังเคลื่อนพลเข้ายึดครอง ตรงข้ามกับเธอ ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ขยับกายเล็กน้อย ชุดเกราะสีนิลของเขาสะท้อนแสงไฟจากเชิงเทียนวูบวาบ เขาไม่ชอบการเมืองที่ซับซ้อน แต่เขารักความถูกต้อง และที่สำคัญที่สุด... เขาไว้ใจสตรีผู้นี้มากกว่าชีวิตของตัวเอง "ท่านมั่นใจหรือว่าข่าวกรองเรื่องที่อาร์เธอร์แอบเจรจากับกลุ่มกบฏชายแดนจะเป็นความจริง?" คาสเซียนถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง "หากเขาไหวตัวทัน กองทัพที่ท่านซุ่มซ่อนไว้ในเหมืองร้างอาจจะถูกล้อมแทน" เซเลสเทียยกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันดูงดงามและน่าสะพรึงกลัวในคราวเดียวกัน เธอใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแผนที่เบาๆ เป็นจังหวะที่ราวกับเสียงเต้นของหัวใจก่อนการประหาร "ความมั่นใจของอาร์เธอร์คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเขาค่ะ ดยุค" เธอเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงในยามวิกาล "เขาคิดว่าข้าเป็นเพียงสตรีที่พยายามดิ้นรนรักษาบัลลังก์ด้วยเล่ห์เพทุบาย แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่า ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เงินทุนที่เขาสั่งโอนเข้าบัญชีลับของสภาขุนนาง ทุกเหรียญทองถูกนำไปหล่อเป็นดาบและฝึกฝนกองทัพที่จงรักภักดีต่อข้าเพียงผู้เดียว" "ท่านใช้เงินของศัตรูมาสร้างคมหอกที่จะทิ่มแทงเขาเองงั้นหรือ?" คาสเซียนถาม แววตาของเขาฉายประกายชื่นชมที่ปนกับความทึ่ง "ไม่ใช่แค่เงินค่ะ แต่เป็นความเย่อหยิ่งของเขาด้วย" เซเลสเทียหันกลับมา แสงจันทร์อาบไล้ใบหน้าจนดูราวกับรูปสลักจากหินอ่อน "คืนนี้ กองทัพของอาร์เธอร์จะเคลื่อนเข้าสู่หุบเขาเงาจันทร์ตามแผนที่วางไว้ แต่สิ่งที่เขาจะพบไม่ใช่ชัยชนะที่หอมหวาน แต่เป็นกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง" *** บรรยากาศในหุบเขาเงาจันทร์เต็มไปด้วยความเงียบงันที่ผิดปกติ องค์ชายอาร์เธอร์ขี่ม้าศึกสีเพลิงนำขบวนกองทหารชั้นยอดของเขาเข้ามายังใจกลางหุบเขา เขาแสยะยิ้มเมื่อเห็นร่องรอยของเสบียงทหารที่ถูกทิ้งไว้—กับดักที่เซเลสเทียจงใจปล่อยไว้ให้ "เซเลสเทีย... เจ้ามันก็แค่กวางที่พยายามทำตัวเป็นราชสีห์" อาร์เธอร์พึมพำ "เมื่อข้ายึดหุบเขานี้ได้ เส้นทางสู่เมืองหลวงก็ไร้การป้องกัน การปฏิวัติครั้งนี้จะจบลงก่อนรุ่งสาง" เขาสั่งให้กองทัพหยุดพักและเตรียมเข้ายึดฐานที่มั่น ทว่า... ทันใดนั้น เสียงแตรศึกก็ดังขึ้นจากทั้งสี่ทิศ ไม่ใช่เสียงแตรจากกองทัพหลวง แต่เป็นเสียงแตรที่คุ้นเคย—เสียงของกองทัพที่ควรจะพ่ายแพ้ไปนานแล้ว! อาร์เธอร์ชะงัก ม้าศึกของเขาสั่นสะท้านอย่างหวาดกลัว จากเงามืดของภูเขา กองทหารในชุดเกราะเงินที่ประดับตราสัญลักษณ์ ‘ดอกลิลลี่สีดำ’—ตราประจำตัวของเซเลสเทีย—ก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาไม่ได้มาในรูปแบบกองทัพที่พ่ายแพ้ แต่มาในรูปแบบของนักล่าที่เตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดี "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้!" อาร์เธอร์ตะโกน "กองทัพของนางถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว!" "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้สำหรับข้า อาร์เธอร์" เสียงของสตรีคนหนึ่งดังขึ้นผ่านความเงียบ ก้องกังวานมาจากเนินเขาด้านบน อาร์เธอร์เงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นเซเลสเทียยืนอยู่บนหลังม้าสีขาวบริสุทธิ์ เบื้องหลังของเธอคือกองทัพเรือนพันที่รอคอยคำสั่งอย่างเด็ดขาด "เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า... กฎข้อแรกของการเป็นผู้ปกครอง คืออย่าประเมินความแค้นของสตรีที่เจ้าเคยทิ้งต่ำเกินไป" เซเลสเทียชักดาบยาวออกมาจากฝัก แสงจันทร์สะท้อนคมดาบจนดูราวกับประกายไฟ "ทหารทุกคน... จงจำไว้ว่าวันนี้พวกเจ้าไม่ได้สู้เพื่อใคร แต่สู้เพื่อจุดจบของความอยุติธรรม!" ทันทีที่สิ้นเสียงบัญชา กองทัพของเซเลสเทียก็พุ่งทะยานลงมาจากเนินเขาดุจสายน้ำเชี่ยวที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้ เสียงปะทะของเหล็กและเหล็กดังสนั่นไปทั่วหุบเขา กองทัพของอาร์เธอร์ที่แตกตื่นและขาดระเบียบวินัยถูกตีวงล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว อาร์เธอร์พยายามควบม้าหนี ทว่าเส้นทางที่เขาคิดว่าปลอดภัยกลับเต็มไปด้วยหลุมพรางที่ถูกขุดไว้และอำพรางด้วยกิ่งไม้ ทหารองครักษ์ของเขาทีละคนถูกจัดการอย่างแม่นยำโดยมือสังหารที่ซ่อนตัวอยู่ตามโขดหิน ในจังหวะที่อาร์เธอร์กำลังจะสิ้นหวัง ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา... ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหนึ่งในแม่ทัพที่เขาเคยเชื่อใจที่สุด "สายไปแล้ว องค์ชาย" แม่ทัพผู้นั้นกล่าวเสียงเย็น "ฝ่าบาททรงมีพระบัญชา... ให้จับเป็น" ก่อนที่อาร์เธอร์จะทันได้โต้ตอบ คาสเซียน เรเวนฮาร์ต ก็ควบม้าเข้ามาประชิดตัวเขา ด้ามดาบกระแทกเข้าที่ขมับของอาร์เธอร์อย่างจังจนร่างขององค์ชายผู้ทะเยอทะยานร่วงลงจากหลังม้า กองทัพของอาร์เธอร์ที่ไร้ผู้นำต่างพากันโยนอาวุธทิ้งด้วยความหวาดกลัว ชัยชนะ... อยู่ในมือของเซเลสเทียอย่างสมบูรณ์แบบ เธอก้าวเดินลงจากเนินเขาด้วยท่วงท่าสง่างาม สายตาของเหล่าทหารที่มองมายังเธอเต็มไปด้วยความยำเกรงและภักดี เธอหยุดลงตรงหน้าอาร์เธอร์ที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน เธอค่อยๆ คุกเข่าลงข้างๆ เขา สัมผัสที่ปลายคางของเขาเบาๆ "คนอย่างเจ้า... ไม่ควรค่าแม้แต่จะตายด้วยมือของข้าเลยจริงๆ" เธอพึมพำ ก่อนจะหันไปหาคาสเซียน "นำตัวเขากลับไปที่วังหลวง เตรียมห้องขังที่มืดที่สุดไว้ให้เขา และประกาศให้ทั่วอาณาจักรว่า..." เซเลสเทียหยุดชะงักเมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เธอหยิบเศษกระดาษที่หลุดออกมาจากซอกเสื้อของอาร์เธอร์ขึ้นมาดู ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะความผิดปกติของตราประทับบนกระดาษนั้น มันไม่ใช่ตราของสภาขุนนางที่เธอรู้จัก แต่มันคือตราสัญลักษณ์โบราณที่ถูกลบเลือนไปจากประวัติศาสตร์เมื่อร้อยปีก่อน... ตราของตระกูลที่ควรจะสิ้นสายเลือดไปนานแล้ว "เซเลสเทีย? มีอะไรหรือ?" คาสเซียนถามด้วยความระแวง "เขาไม่ได้สู้เพื่อตัวเองเพียงลำพัง..." เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่ลมพัดผ่านพาเอาความหนาวเหน็บมาสู่หัวใจ "มีใครบางคน... ที่ข้ามั่นใจว่าตายไปแล้วในสงครามครั้งก่อน กำลังชักใยเขาทั้งหมดนี้ และดูเหมือนว่า... เป้าหมายของคนผู้นั้น ไม่ใช่แค่บัลลังก์ของข้า แต่คือเลือดเนื้อของราชวงศ์ที่หลงเหลืออยู่ทั้งหมด" ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมหาศาลก็ดังขึ้นจากทิศทางที่ไม่มีใครคาดคิด กองทัพปริศนาที่ไม่ได้สวมเครื่องแบบของฝ่ายใดค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากม่านหมอก พร้อมกับธงสีดำสนิทที่ไม่มีลวดลายใดๆ นอกจากสัญลักษณ์ ‘นาฬิกาทรายที่ทรายกำลังไหลย้อนกลับ’ เซเลสเทียหันไปมองเงาดำที่พุ่งตรงมาทางเธอ และชายที่นั่งอยู่บนหลังม้าตัวนำ—ใบหน้าของเขาทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้..." เธอพึมพำอย่างยากลำบาก ในขณะที่ชายปริศนาผู้นั้นค่อยๆ เปิดฮู้ดคลุมหน้าออก เผยให้เห็นดวงตาคู่ที่เธอจำได้แม่นยำยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง หวังว่ารี้ดที่น่ารักของดัชเชสจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!