การตัดสินใจครั้งสำคัญ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเลือดแห้งกรังบนพื้นหินอ่อนของห้องทรงพระสำราญ ไม่เคยจางหายไปจากความรู้สึกของเลดี้เซเลสเทีย วอน เอลเดอร์ แม้ว่ายามนี้มันจะถูกขัดถูจนเป็นเงาวับสะท้อนแสงไฟจากโคมระย้าคริستัลนับร้อยดวงก็ตาม "เอกสารฉบับนี้... ท่านดยุคทรงพิจารณาถี่ถ้วนแล้วหรือยังคะ?" น้ำเสียงใสราวกระดิ่งแก้วแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่าਾਲความเงียบสงบที่น่าอึดอัด เซเลสเทียในชุดกระโปรงยาวสีดำสนิทปักดิ้นเงินลายกางเขนเลือด นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักสูงบุด้วยกำมะหยี่สีเลือดหมู ดวงตาสง่านิ่งคมกริบราวใบมีดโกนจ้องมองแผ่นกระดาษในมือด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงาน กวาดสายตามองนายหญิงแห่งตระกูลเอลเดอร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภักดีและความกังวลระคนกัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะอ่อนประดับยศแม่ทัพใหญ่ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นหินอย่างนอบน้อม "สายลับของเราที่ฝังตัวอยู่ในวังหลวงส่งข่าวมาด่วนที่สุดพ่ะย่ะค่ะ... อภัยด้วย เลดี้เซเลสเทีย ข้าเผลอติดปากเรียกพระนามเดิม" คาสเซียนชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นเซเลสเทียยกมือขึ้นปราบปราม "ช่างเถอะค่ะท่านคาสเซียน ในยามนี้... คำสรรพนามเป็นเพียงเปลือกนอกที่ไร้ค่า" เซเลสเทียผ่อนลมหายใจช้าๆ พลางวางเอกสารลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนกังวานในความเงียบ "ว่ามาเถอะค่ะ ข่าวจากทางนั้นว่าอย่างไรบ้าง?" "องค์ชายอาร์เธอร์ทรงลงพระนามในราชโองการลับแล้วค่ะ" คาสเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง "พวกมันไม่ได้รอให้ถึงกำหนดการประชุมขุนนางสัปดาห์หน้า แผนการกวาดล้างตระกูลเอลเดอร์และกองกำลังทหารรับจ้างทางเหนือจะเริ่มขึ้นในคืนนี้... ก่อนเที่ยงคืน" รอยยิ้มบางเฉียบราวกับใบมีดถูกกรีดลงบนเรียวปากสีชาดของเซเลสเทีย นางไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย ความโลภและความหวาดกลัวขององค์ชายอาร์เธอร์เป็นสิ่งที่คาดเดาง่ายยิ่งกว่าตารางหมากรุกเบื้องหน้า เมื่ออำนาจทั้งหมดอยู่ในกำมือ เขาย่อมไม่ยอมให้มีหนามยอกอกอย่าง 'เซเลสเทีย' มีชีวิตอยู่รอดเพื่อทวงบัลลังก์ที่แท้จริงของมารดาผู้ล่วงลับ 'หักหลัง ดึงดัน และทำลายล้าง... ช่างเป็นวิถีของบุรุษผู้ไร้กั้นกลางระหว่างความโง่เขลาและความทะเยอทะยานเสียจริงนะคะ' เซเลสเทียคิดในใจ ดวงตาสีไพลินเข้มทอประกายวับวับวาวด้วยความเยือกเย็น "พวกมันประเมินเราต่ำเกินไป... หรือท่านคิดเช่นนั้นคะ?" เซเลสเทียเอ่ยถามเสียงเรียบ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ชายกระโปรงยาวลากไปกับพื้น ส่งเสียงกรอบแกรบเบาๆ นางก้าวเดินเข้าไปใกล้หน้าต่างบานสูงที่มองออกไปเห็นทัศนียภาพยามค่ำคืนของเมืองหลวง แสงไฟจากคบเพลิงของทหารยامลาดตระเวนส่องสว่างเป็นทางยาว ราวกับงูพิษที่กำลังเลื้อยล้อมรอบคฤหาสน์ของนาง คาสเซียนลุกขึ้นยืนตาม เขาสบตากับเซเลสเทียผ่านกระจกใสสะท้อนภาพเงาของกันและกัน "กองกำลังพิทักษ์นครและกองพลที่สามสิบสองภายใต้การบัญชาการของข้า พร้อมเคลื่อนพลแล้วค่ะเลดี้เซเลสเทีย แต่ทว่า... หากเราลงมือก่อน เท่ากับเรากระทำกบฏต่อหน้าพระพักตร์อย่างสมบูรณ์แบบ ขุนนางฝ่ายกลางอาจจะใช้ข้อนี้..." "กบฏงั้นหรือคะ?" เซเลสเทียหัวנסเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวנסนั้นไม่มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจที่กดดันจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับแม่ทัพคู่ใจ สายตาคมกวาดมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาของเขา "การปกป้องลมหายใจของตนเองจากการถูกฆ่าตัดตอน ไม่เคยถูกบัญญัติไว้ว่าเป็นการกบฏค่ะท่านคาสเซียน มันคือ 'การชอบธรรมในการป้องกันตัว' ต่างหาก" นางเดินเข้าไปใกล้คาสเซียนเรื่อยๆ จนกระทั่งกลิ่นอายเย็นเยียบของดอกกุหลาบดำและกลิ่นเหล็กกล้าลอยอบอวลอยู่ระหว่างคนทั้งสอง เซเลสเทียเอื้อมมือเรียวขาวราวหยกไปแตะที่บ่าแกร่งของแม่ทัพหนุ่มเบาๆ "หากเราเลือกที่จะรอให้ดาบของอาร์เธอร์ฟันลงมาที่คอของเราก่อน หัวของท่าน หัวของข้า และหยาดโลหิตทุกหยดของคนในตระกูลเรเวนฮาร์ตและเอลเดอร์ จะกลายเป็นเครื่องเซ่นสังเวยความมั่นคงจอมปลอมของเขา... ท่านยอมให้เป็นเช่นนั้นหรือคะ?" คาสเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาทันที เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการแสดงความเคารพสูงสุด "มิกล้าพ่ะย่ะค่ะ... อภัยด้วย เลดี้เซเลสเทีย ข้าเพียงแต่เตือนสติท่านในฐานะทหารหาญ แต่ไม่ว่าดาบในมือท่านจะชี้ไปที่ใด ข้า... คาสเซียน เรเวนฮาร์ต จักขอติดตามและปกป้องจนกว่าหยดเลือดสุดท้ายจะหมดร่าง" เซเลสเทียพึง-ใจกับคำตอบนั้น รอยยิ้มทรงอำนาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าดงามล่มเมือง นางถอนมือออกจากการจับกุมที่บ่าของเขา แล้วหมุนตัวกลับไปหยิบมีดสั้นเล่มงามประดับอัญมณีสีเลือดที่วางอยู่บนแท่นบูชาข้างผนัง ออกมาถือไว้ในมืออย่างคล่องแคล่ว "คืนนี้... ภายใต้แสงจันทร์สีเลือดนี้ เราจะไม่ได้เป็นฝ่ายตั้งรับอีกต่อไป" นางกวาดสายตามองไปรอบห้องทรงพระสำราญที่เปรียบเสมือนสนามรบขนาดย่อม ก่อนจะหันไปออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เด็ดเดี่ยว และทรงพลังอำนาจชนิดที่สตรีใดในอาณาจักรนี้ไม่อาจเทียบเทียมได้ "ส่งสัญญาณไปยังหน่วยรบพิเศษทั้งห้าสาย นำกำลังเข้าปิดล้อมประตูเมืองทิศเหนือและทิศใต้ตัดขาดการสื่อสารทั้งหมดจากวังหลวง ใครก็ตามที่ขัดขวาง... ไม่เว้นแม้แต่ราชองครักษ์หลวง... ให้สังหารได้ทันทีโดยไม่ต้องรอฟังคำสั่งซ้ำ" "รับด้วยเกล้าค่ะ/ครับ... เอ๊ย รับด้วยเกล้าค่ะ เลดี้เซเลสเทีย!" คาสเซียนรับคำสั่งด้วยความฮึกเหิม ร่างสูงใหญ่ก้าวถอยหลังออกไปเพื่อเตรียมตัวปฏิบัติการครั้งประวัติศาสตร์ เสียงปิดประตูห้องดังขึ้นทิ้งให้เซเลสเทียยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบงันอีกครั้ง แต่นางรู้ดีว่า... เวลาแห่งความสงบสุขจอมปลอมได้หมดลงแล้ว เหลือเพียงเกมการเมืองและการนองเลือดที่นางเป็นผู้กำหนดกติกาด้วยตนเอง นางยกมีดสั้นขึ้นมาจรดไว้ที่ริมฝีปากเบาๆ ดวงตาสีไพลินทอประกายวาวโรจน์ในความมืด *อาร์เธอร์เพคะ... ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ท่านรอคอย กำลังจะไปส่งถึงหน้าพระราชวังแล้วนะคะ...* ทว่า ในวินาทีที่เซเลสเทียกำลังจะหันหลังเดินไปหยิบแผนที่ยุทธศาสตร์บนโต๊ะทำงานนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเร่งรีบอย่างผิดปกติก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ไม่ใช่เสียงของคาสเซียน... และไม่ใช่เสียงของทหารยามคนใดในอาณัติ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงหอบหายใจรุนแรงของทหารม้าลาดตระเวนหน้าตาตื่น ที่พังประตูเข้ามาโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต "เลดี้เซเลสเทียแย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังไม่ทราบฝ่ายนับพันนาย... กำลังบุกทะลวงผ่านแนวป้องกันชั้นนอกเข้ามาทางสวนหลังคฤหาสน์... และ... และคนที่นำทัพมาด้วย... ไม่ใช่คนขององค์ชายอาร์เธอร์..." ทหารนายนั้นทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากบาดแผลฉกรรจ์ที่กลางหลัง ขณะที่ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "...แต่เป็น 'องค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิทางเหนือ' ที่พวกเราคิดว่าสิ้นพระชนม์ไปแล้วเมื่อสามปีก่อนพ่ะย่ะค่ะ!" หวังว่ารี้ดที่น่ารักของดัชเชสจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!