รอยร้าวแรก

"ถ้าท่านแม่มั่นใจว่าสร้อยอัญมณีหยดน้ำตาเทพธิดาอยู่ในห้องของข้า เหตุใดท่านจึงไม่สั่งให้ทหารบุกค้นตั้งแต่เมื่อคืนเล่าคะ? หรือว่าการรอให้ข้าเดินเข้ามาในห้องโถงท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนาง เพื่อให้การใส่ร้ายครั้งนี้ 'สมบูรณ์แบบ' ยิ่งขึ้น?" เสียงของเลดี้เซเลสเทีย วอน เอลเดอร์ ก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในห้องโถงรับรอง กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่ดูจะเบาบางลงทันทีเมื่อเผชิญกับแรงกดดันจากสายตาของหญิงสาวที่ยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อม ดัชเชสเอเลน่า แม่เลี้ยงผู้มีรอยยิ้มฉาบยาพิษนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำเป็นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ขึ้นมาซับมุมปากอย่างเนียนตา "เซเลสเทีย ลูกพูดจาอะไรเช่นนั้น แม่เพียงแต่ได้รับรายงานว่ามีบ่าวไพร่เห็นเงาคนย่องเข้าห้องสมุดหลวงในเวลาที่สร้อยเส้นนั้นหายไป... และรอยเท้าที่พบก็มุ่งหน้ามาทางปีกตะวันตกของคฤหาสน์" "รอยเท้าหรือคะ?" เซเลสเทียย่างสามขุมเข้าไปหาแม่เลี้ยงช้าๆ จังหวะการก้าวเท้าของเธอมั่นคงและกดดันราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "น่าแปลกนะคะ ที่รองเท้าคู่ที่ข้าสวมเมื่อวานนี้เป็นรองเท้าผ้าไหมปักดิ้นทองพื้นเรียบ แต่รอยเท้าในโคลนหน้าห้องสมุดที่ท่านนำมาแสดงเมื่อครู่ กลับมีรอยบุ๋มลึกของส้นรองเท้าทรงสูง... ทรงที่ท่านมักจะสั่งตัดให้สาวใช้คนสนิทของท่านสวมใส่บ่อยครั้ง" บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไปทันที เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มขุนนางที่ยืนมุงดูเหตุการณ์ ดัชเชสเอเลน่าหน้าซีดเผือดลงชั่วขณะ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้แก้ต่าง เซเลสเทียก็นำม้วนกระดาษฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ "นี่คือบัญชีรายชื่อการเบิกจ่ายของใช้ในคฤหาสน์ประจำเดือนค่ะ" เซเลสเทียส่งยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ข้าได้อ่านพบว่ามีการสั่งตัดรองเท้าแบบพิเศษให้บ่าวรับใช้ในห้องเครื่องถึงสามคู่เมื่อสัปดาห์ก่อน ช่างบังเอิญเหลือเกินที่รูปแบบรองเท้าช่างละม้ายคล้ายกับ 'หลักฐาน' ที่ท่านถืออยู่ในมือเสียเหลือเกิน" องค์ชายอาร์เธอร์ ซึ่งยืนพิงเสาหินอ่อนห่างออกไป เริ่มขยับตัว เขาส่งสายตาเยือกเย็นมายังเซเลสเทีย ก่อนจะก้าวเข้ามาแทรกกลาง "เซเลสเทีย... การปกป้องตัวเองเป็นเรื่องดี แต่การปรักปรำมารดาเลี้ยงด้วยข้อสันนิษฐานลอยๆ อาจทำลายชื่อเสียงของตระกูลวอน เอลเดอร์ได้นะ" เซเลสเทียหันไปเผชิญหน้ากับอดีตคู่หมั้น สายตาของเธอไม่ได้มีความโหยหาหรือความเจ็บปวดอย่างที่เขาคาดหวัง มีเพียงความเฉยชาที่น่าสะพรึงกลัว "ฝ่าบาทเพคะ ความจริงไม่ใช่ข้อสันนิษฐาน และคนที่กำลังทำลายชื่อเสียงของตระกูล... ไม่ใช่ข้า แต่เป็นคนที่วางแผนฉกชิงสมบัติของวงศ์ตระกูลไปซ่อนไว้ แล้วหวังจะโยนความผิดให้บุตรสาวที่ไร้ทางสู้ต่างหาก" จังหวะนั้นเอง ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ที่ยืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นมาโดยตลอด ก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงเกราะอ่อนที่เสียดสีกันเบาๆ สร้างความเกรงขามให้กับทุกคนในที่นั้น เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ประสานสายตากับเซเลสเทียครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางดัชเชสเอเลน่า "หากเลดี้เซเลสเทียยืนยันเช่นนั้น ข้าในฐานะผู้ดูแลความปลอดภัยของเขตการปกครองนี้ ขออนุญาตตรวจสอบ 'รอยเท้า' ที่ท่านดัชเชสเก็บไว้เทียบกับรองเท้าของสาวใช้ในคฤหาสน์ของท่านในขณะนี้เลยได้หรือไม่?" คาสเซียนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ดั่งคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ดัชเชสเอเลน่าตัวสั่นเทา เธอพยายามถอยหลังหนี แต่กลับพบว่าเส้นทางถูกปิดล้อมโดยองครักษ์ของตระกูลเรเวนฮาร์ตไปเสียแล้ว เซเลสเทียขยับเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูแม่เลี้ยงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ดังพอจะให้ได้ยินกันเพียงสองคน "ท่านแม่คะ... เกมนี้ท่านแพ้ตั้งแต่เริ่มแล้ว แต่สิ่งที่ท่านต้องกังวลตอนนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องสร้อยอัญมณี แต่มันคือหลักฐานอีกชิ้น... หลักฐานที่ว่าใครกันแน่ที่เป็นหนอนบ่อนไส้ส่งข้อมูลลับของอาณาจักรไปให้ศัตรูทางเหนือ" ดวงตาของเอเลน่าเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เธอหันมามองเซเลสเทียที่เผยรอยยิ้มเย็นเยียบ เซเลสเทียไม่ได้มาที่นี่เพื่อแค่ล้างมลทิน แต่เธอกำลังจะเปิดโปงความฉ้อฉลทั้งหมดของดัชเชสในคราวเดียว ทว่า ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินหลวงก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องโถง ชายในชุดเกราะสีเงินวาววับเดินนำกลุ่มทหารเข้ามาพร้อมกับประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ "พระราชโองการจากฝ่าบาท... ให้จับกุมตัวเลดี้เซเลสเทีย วอน เอลเดอร์ ในข้อหากบฏต่อแผ่นดิน!" เซเลสเทียไม่ได้สะทกสะท้าน เธอเพียงแค่ปรายตามองอัศวินผู้นั้น ก่อนจะก้มลงมองสร้อยอัญมณีหยดน้ำตาเทพธิดาที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นภายในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอเองได้อย่างไร้ร่องรอย นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือแผนการซ้อนแผนที่เธอยังไม่ได้วางหมากไว้... ใครกันที่กล้าชิงตัดหน้าเธอในเกมที่เธอกำลังจะชนะ? หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการหักมุมในครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยความเคารพ ดัชเชสโพดำ