เกมการเมืองในจวน

"ท่านพ่อคะ... กลิ่นกำยานจากตะวันออกที่ท่านแม่เลี้ยงโปรดปราน มันช่างรุนแรงจนข้าอดคิดไม่ได้ว่า จุดไว้เพื่อบูชาเทพเจ้า หรือเพื่อกลบกลิ่นคาวของความลวงกันแน่คะ?" เซเลสเทียเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงจวนเอลเดอร์ เสียงของเธอราบเรียบ ทว่าคมกริบราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนความฉาบฉวยของบรรยากาศ ดยุคเอลเดอร์ชะงักมือที่กำลังจรดปากกาขนนกบนเอกสารสำคัญ ดวงตาคมกริบของเขาตวัดมองบุตรสาวที่ยืนสงบนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาของเขาซับซ้อน—กึ่งระแวง กึ่งสงสัย เลดี้เอลีน่า แม่เลี้ยงผู้เปรียบเสมือนดอกกุหลาบอาบยาพิษในบ้านหลังนี้ ถึงกับหน้าซีดเผือดจนเครื่องสำอางชั้นดีบนใบหน้าดูไร้ความหมาย มือที่กุมชายกระโปรงสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "เซเลสเทีย... เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน?" เสียงของเอลีน่าสั่นเครือ พยายามเค้นรอยยิ้มที่ดูน่าเวทนา "แม่เพียงแค่อยากให้ในจวนมีกลิ่นหอมผ่อนคลายสำหรับท่านดยุคเท่านั้นเอง" เซเลสเทียเดินเยื้องกรายเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ท่าทางของเธอดูสง่างามและทรงอำนาจเกินกว่าเด็กสาววัยแรกรุ่น เธอหยิบซองจดหมายที่ประทับตราครั่งสีแดงฉานขึ้นมาวางลงบนโต๊ะต่อหน้าบิดา เป็นตราประทับของตระกูลที่ควรจะสูญสิ้นไปนานแล้ว "ความผ่อนคลายที่ต้องแลกมาด้วยการแอบติดต่อกับตระกูลขุนนางตกอับทางตอนใต้ เพื่อขายความลับเรื่องเหมืองแร่ให้องค์ชายอาร์เธอร์แบบนี้... เรียกว่าความผ่อนคลายหรือความพินาศของตระกูลกันแน่คะ ท่านพ่อ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงราวกับสุสาน ดยุคเอลเดอร์วางปากกาลงช้าๆ บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนจากความสงบเป็นพายุที่พร้อมจะพัดถล่มทุกอย่างที่ขวางหน้า เขาหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน ดวงตาของเขากวาดผ่านตัวอักษรอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เส้นเลือดที่ขมับจะปูดโปนด้วยโทสะ "เอลีน่า..." เสียงของดยุคเอลเดอร์ต่ำลึกจนน่ากลัว "เจ้ากล้าทรยศความไว้วางใจของข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" "ท่านพี่! ฟังข้านะคะ! เซเลสเทียต่างหากที่ใส่ร้ายข้า! นางเกลียดข้าเพราะข้าเป็นแม่เลี้ยงของนาง!" เอลีน่าปล่อยโฮออกมาอย่างเสแสร้ง พยายามถลาเข้าไปเกาะขาบิดาของเซเลสเทีย ทว่าเซเลสเทียกลับก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยท่าทีที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็ง เซเลสเทียก้มลงกระซิบข้างหูของแม่เลี้ยง เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของเอลีน่าเพียงผู้เดียว "ความจริงมันเหมือนตะกอนในแก้วไวน์นะคะท่านแม่... ยิ่งท่านพยายามคนให้มันฟุ้งกระจาย มันก็ยิ่งเห็นชัดขึ้นเท่านั้นว่าท่านสกปรกแค่ไหน" เธอยืดตัวตรง หันไปประสานสายตากับบิดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาด "ท่านพ่อคะ ลูกไม่ได้นำหลักฐานนี้มาเพื่อให้ท่านแค่โกรธ แต่ลูกนำมาเพื่อให้ท่านเห็นว่า ใครกันแน่ที่เป็นผู้ดูแลจวนที่แท้จริง และใครกันแน่ที่เป็นเพียงกาฝากที่รอวันสูบเลือดเราจนแห้ง" ดยุคเอลเดอร์มองบุตรสาวด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความรักใคร่เอ็นดูแบบที่เคยมี แต่เป็นความยำเกรงในสติปัญญาที่ร้ายกาจของหญิงสาวตรงหน้า เขาตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นว่า เด็กสาวที่เขาเคยละเลยคนนี้ ได้กลายเป็นผู้ควบคุมเกมกระดานนี้โดยสมบูรณ์แล้ว "เจ้าต้องการอะไร เซเลสเทีย?" ดยุคเอลเดอร์เอ่ยถาม เสียงของเขาดูอ่อนล้าลงไปถนัดตา "ลูกต้องการอำนาจในการจัดการบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของจวน รวมถึงสิทธิ์ในการแต่งตั้งและถอดถอนคนรับใช้ภายใน" เธอตอบทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "เพื่อเป็นหลักประกันว่า... จะไม่มีใครหน้าไหนในบ้านหลังนี้ทรยศตระกูลเอลเดอร์ได้อีก" เอลีน่ากรีดร้องด้วยความคลั่งแค้น แต่ก่อนที่เธอจะได้อาละวาด ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องโถงก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษร่างสูงในชุดเกราะสีดำทมิฬ ดวงตาของเขาคมดุจเหยี่ยว และรัศมีอำนาจของเขาสยบทุกความเคลื่อนไหวในห้องให้หยุดนิ่งลงทันที ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังเซเลสเทีย สายตาของเขาจ้องมองไปยังจดหมายบนโต๊ะก่อนจะเบนไปทางหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ "ท่านดยุคเอลเดอร์..." เสียงทุ้มต่ำของคาสเซียนดังกังวาน "ดูเหมือนเรื่องที่ท่านกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น จะไม่ใช่แค่เรื่องภายในจวนเสียแล้ว เพราะสายลับที่ข้าจับได้จากเขตชายแดน... เพิ่งจะสารภาพว่าผู้ที่จ้างวานให้เขาขโมยแผนที่ค่ายทหาร ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน แต่คือ 'ผู้หญิง' ที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าท่านในขณะนี้นั่นเอง" เซเลสเทียเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ในขณะที่เอลีน่าถึงกับเป็นลมล้มพับไปกับพื้นเมื่อความลับที่ซ่อนไว้ลึกที่สุด ถูกกระชากออกมาประจานต่อหน้าคนที่นางกลัวที่สุด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งอำนาจและการนองเลือดครั้งนี้กับดัชเชสโพดำนะคะ หวังว่าทุกท่านจะเตรียมใจให้พร้อมสำหรับบทต่อไปค่ะ