ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

“ความจงรักภักดีของท่านมีราคาเท่าไหร่หรือคะ ดยุคคาสเซียน?” เสียงหวานราบเรียบดุจผิวน้ำในยามไร้ลมทว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดอาบยาพิษ ก้องสะท้อนอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำมันดินปืน เซเลสเทียไม่ได้รอคำตอบ นางเพียงแค่ขยับพัดในมือเบาๆ ก่อนจะวางม้วนจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้มต่อหน้าชายผู้เป็นดั่งกำแพงเหล็กแห่งอาณาจักร ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแผนที่ยุทธศาสตร์ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นยังคงจับจ้องอยู่ที่แนวรบทางตอนใต้ เขาขยับหมากตัวสีดำบนกระดานไม้ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “เลดี้เซเลสเทีย... การมาเยือนห้องทำงานของผู้บัญชาการทหารในยามวิกาลเช่นนี้ มิใช่สิ่งที่สตรีผู้สูงศักดิ์ควรทำ หากองค์ชายอาร์เธอร์ทราบข่าว เขาคงไม่เพียงแค่ถอนหมั้นท่าน แต่อาจจะถือโอกาสนี้ยัดเยียดข้อหาคบคิดก่อกบฏให้ท่านด้วย” เซเลสเทียคลี่ยิ้มบาง นิ้วเรียวยาวของนางลากผ่านขอบม้วนกระดาษจดหมายที่ถูกประทับตราลับของราชสำนัก “ความสูงศักดิ์หรือคะ? ท่านก็รู้ดีว่าชื่อเสียงของข้าในตอนนี้มันพังพินาศจนไม่มีอะไรให้ต้องเสียอีกแล้ว ดยุค... ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อสนทนาเรื่องมารยาท แต่ข้ามาเพื่อยื่นดาบเล่มที่คมที่สุดให้ท่าน” คาสเซียนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้น สบสายตากับสตรีตรงหน้าเป็นครั้งแรก แววตาของเขาไม่ได้มีความหลงใหลอย่างที่ชายอื่นมองนาง แต่มันคือความระแวดระวังแบบสัตว์ป่าที่กำลังประเมินภัยคุกคาม “พูดมา” “อาร์เธอร์กำลังจะทำลายสัญญาการค้ากับเมืองท่าชายแดนในเดือนหน้า เพื่อบีบให้กองทัพของท่านขาดแคลนเสบียงและเงินทุน” เซเลสเทียโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของนางลดต่ำลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบที่หนักแน่น “เขาต้องการเปลี่ยนท่านให้เป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้กำลัง ก่อนจะเขี่ยทิ้งเหมือนที่เขาทำกับข้า” “ข้ามีทหารในสังกัดห้าหมื่นนาย อาร์เธอร์ยังไม่กล้าหักหาญกับข้าขนาดนั้นหรอก” คาสเซียนตอบโต้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากล้ามเนื้อที่กรามของเขาขบกันแน่นขึ้นเล็กน้อย—ร่องรอยเล็กๆ ที่เซเลสเทียเก็บรายละเอียดได้ทันที “ห้าหมื่นนายที่ไม่มีข้าวสารกรอกหม้อ จะยืนหยัดได้นานเท่าไหร่คะ? ท่านเป็นนักกลยุทธ์ที่เก่งกาจ ดยุค แต่ท่านมักมองข้ามเรื่องพื้นฐานที่สุดไปเสมอ... คนหิวโหยย่อมทรยศได้แม้กระทั่งพระเจ้า” เซเลสเทียเอื้อมมือไปหยิบหมากสีขาวบนกระดานของเขา แล้ววางมันลงข้างหมากสีดำในตำแหน่งที่คุมเชิงรุกได้อย่างเหนือชั้น “ข้อเสนอของข้าคือ ข้าจะจัดหาเสบียงและเส้นทางลับในการขนส่งอาวุธให้ท่าน ผ่านเครือข่ายธุรกิจที่ตระกูลวอน เอลเดอร์ กุมอำนาจอยู่ลับๆ แลกกับเงื่อนไขเดียว” คาสเซียนนิ่งไปนาน ความเงียบในห้องนั้นกดดันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น “เงื่อนไขอะไร?” “เมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือกข้าง... ท่านต้องชักดาบเล่มนั้นออกมา แล้ววางมันบนคอของอาร์เธอร์ ไม่ใช่เพื่อข้า แต่เพื่ออาณาจักรที่กำลังจะล่มสลายเพราะความทะเยอทะยานของคนเขลา” เซเลสเทียลุกขึ้นยืน ร่างระหงภายใต้ชุดกระโปรงสีนิลดูสง่างามราวกับราชินีที่กำลังรอวันขึ้นครองราชย์ นางไม่ได้รอคำตอบในทันที แต่เดินไปที่หน้าต่างบานสูง มองออกไปสู่ความมืดมิดของสวนหลวงข้างล่าง “ข้าไม่ได้ขอให้ท่านรีบตัดสินใจ แต่จงจำไว้ว่า ดอกไม้ที่สวยที่สุดมักจะบานในดินที่เปื้อนเลือดเท่านั้น ดยุคคาสเซียน” คาสเซียนมองแผ่นหลังที่บอบบางทว่าดูแข็งแกร่งนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่เคยคิดเลยว่าสตรีผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น 'นางร้าย' จะมีความคิดอ่านที่ลึกซึ้งและเยือกเย็นได้ถึงเพียงนี้ ความคิดที่ว่านางคือนักแสดงละครที่น่าสมเพชเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความเคารพที่เกิดขึ้นอย่างไม่เต็มใจ “เจ้าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่ เซเลสเทีย?” คาสเซียนถามขึ้นขณะที่นางกำลังจะเดินพ้นประตู “ความแค้น? หรือเพื่ออำนาจ?” เซเลสเทียหยุดเดินโดยไม่หันกลับมา “เพื่อความถูกต้องที่ข้าเป็นผู้กำหนดเองค่ะ” ในขณะที่เซเลสเทียกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องทำงาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ประจำตัวดยุคก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วกว่าปกติ “ท่านดยุคขอรับ! องค์ชายอาร์เธอร์เสด็จมาถึงหน้าคฤหาสน์แล้วพะยะค่ะ เขานำกองกำลังราชองครักษ์มาด้วย อ้างว่าตรวจพบสายลับในเขตที่พักของท่าน!” เซเลสเทียเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของนางวาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉย นางหันกลับมาสบตาคาสเซียนที่ตอนนี้สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นถนัดตา “ดูเหมือนเวลาตัดสินใจของท่านจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะคะ ดยุค” เซเลสเทียขยับยิ้มมุมปาก “ท่านจะเลือกต้อนรับเขาด้วยดาบ หรือจะส่งหัวของข้าไปให้เขาเป็นเครื่องบรรณาการแทน?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับเกมอำนาจของเลดี้เซเลสเทียนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!