งานเลี้ยงหน้ากาก

"ท่านคิดว่าคนตายจะกลับมาทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของตนได้จริงหรือ เลดี้เซเลสเทีย?" เสียงกระซิบแหบพร่าดังมาจากเงามืดข้างประตูทางเข้าห้องโถงใหญ่ มันเป็นเสียงขององค์ชายอาร์เธอร์ที่แฝงไปด้วยการดูแคลน แต่เซเลสเทียไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้า ดวงตาคู่สวยดุจไพลินน้ำงามยังคงจ้องมองไปข้างหน้า ราวกับว่าโลกทั้งใบที่เบื้องหน้าเป็นเพียงกระดานหมากที่เธอถือครองอำนาจเดินตัวหมากทั้งหมดอยู่ "ความตายเป็นเพียงจุดสิ้นสุดสำหรับคนขลาดเขลาเท่านั้นเพคะ องค์ชาย" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนฟังต้องชะงักไปครู่หนึ่ง "แต่สำหรับดิฉัน... มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของกติกาใหม่ที่ท่านยังไม่ได้เริ่มอ่านด้วยซ้ำ" เสียงดนตรีบรรเลงบทเพลงลีลาศอันแสนหวานในงานเลี้ยงหน้ากากแว่วดังออกมาจากห้องโถงใหญ่ ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับหนาวเหน็บ ดยุคคาสเซียน เรเวนฮาร์ต ผู้ยืนเคียงข้างในชุดเครื่องแบบเต็มยศสีรัตติกาลขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนาวางบนด้ามดาบแน่นขึ้น แรงกดดันจากเขานั้นเงียบเชียบทว่าหนักแน่นราวกับภูเขาที่พร้อมจะถล่มลงมาทับผู้ที่กล้าหาญมาขวางทาง เซเลสเทียสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นกุหลาบดำที่เธอฉีดพรมบนเรือนร่างปรุงแต่งขึ้นเป็นพิเศษเพื่อให้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวในค่ำคืนนี้ เธอขยับหน้ากากสีเงินประดับขนนกสีดำขลับให้เข้าที่ ก่อนจะผลักบานประตูไม้โอ๊คยักษ์ออกอย่างช้าๆ ทันทีที่ร่างระหงปรากฏตัว ความเงียบงันที่ผิดปกติก็เข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่ เสียงดนตรีดูเหมือนจะเบาลงจนแทบหายไป กลายเป็นเสียงฝีเท้าของเธอที่กระทบพื้นหินอ่อนดังก้องราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความหายนะ ผู้คนในหน้ากากแฟนซีต่างพากันหยุดชะงัก สายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่หญิงสาวผู้เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่าและโง่เขลาในอดีต ทว่าภาพที่เห็นในวันนี้กลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ได้สวมชุดกระโปรงฟูฟ่องสีหวานแหววที่เคยโปรดปราน แต่เป็นชุดราตรีเข้ารูปสีแดงดั่งเลือดนกที่ตัดเย็บอย่างประณีต แฝงไว้ด้วยความดุดันและหรูหรา ขอบชุดแต่งด้วยดิ้นทองเป็นลวดลายดอกไม้ที่ดูคล้ายกับกรงเล็บของพญาอินทรี ทุกก้าวย่างของเธอเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ราวกับกำลังเดินบนเส้นทางสู่บัลลังก์ที่เธอควรจะครอบครองแต่แรก "เลดี้เซเลสเทีย... หรือว่าข้ากำลังฝันไป?" เสียงทุ้มต่ำของชายสูงศักดิ์คนหนึ่งดังขึ้นในความเงียบ เธอคลี่ยิ้มบางที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มอวดดีอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นรอยยิ้มของ 'นักล่า' ที่กำลังมองเหยื่อในกรงขัง เซเลสเทียกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างใจเย็น เธออ่านสีหน้าของทุกคนที่นี่ออกหมด ไม่ว่าจะเป็นความหวาดกลัวของเหล่าขุนนางที่เคยเหยียบย่ำเธอ หรือความตกตะลึงของเหล่าสตรีที่เคยหัวเราะเยาะสถานะของเธอ คาสเซียนก้าวตามเธอมาหนึ่งก้าว สายตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องที่อาหารหรือเครื่องดื่ม แต่เขากำลังสแกนหา 'จุดบอด' ของการคุ้มกันภายในงานนี้ ราวกับหมาป่าที่พร้อมจะกระโจนเข้ากัดคอศัตรูทันทีที่มีคำสั่ง "เลดี้เซเลสเทีย ท่านช่างดู... ผิดแผกไปจากเดิมมาก" องค์ชายอาร์เธอร์เดินเข้ามาขวางหน้า มือถือแก้วไวน์สีแดงก่ำสั่นไหวเล็กน้อยโดยที่เขาพยายามปกปิดมันไว้ภายใต้หน้ากากสีทองอร่าม "ท่านแต่งตัวล่อเป้าแบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้าหรือ? เสียใจด้วยนะ แต่ความสัมพันธ์ของเรามันจบลงไปตั้งแต่วันที่ท่านกลายเป็นเพียงขยะที่ไร้ประโยชน์แล้ว" เซเลสเทียหยุดเดิน เธอเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจับจ้องเข้าไปในดวงตาของอาร์เธอร์ผ่านรอยเจาะของหน้ากาก "ความสนใจหรือเพคะ? องค์ชาย... ท่านเข้าใจผิดไปถนัดตาเลยล่ะ" เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของไวน์ราคาแพงและเหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากความประหม่าของอีกฝ่าย "ดิฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อทวงความรักที่เน่าเฟะของท่านคืน แต่ดิฉันมาเพื่อเตือนความจำ ว่าสิ่งที่ท่านเคย 'ปล้น' ไปจากตระกูลเอลเดอร์นั้น มีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน... และดอกเบี้ยของมันน่ะ กำลังจะถึงกำหนดชำระคืนในค่ำคืนนี้แล้ว" บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบขาดใจ ขุนนางหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบด้วยความหวาดกลัว องค์ชายอาร์เธอร์หน้าถอดสี มือที่ถือแก้วไวน์บีบแน่นจนแทบแตกคามือ ทันใดนั้น แสงไฟในห้องโถงใหญ่ก็ดับลงวูบ ราวกับถูกใครบางคนใช้เวทมนตร์สั่งการ เสียงกรีดร้องสั้นๆ ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องตามด้วยเสียงของหนักกระทบพื้น ตามด้วยเสียงกระซิบที่เย็นเยียบเข้าถึงกระดูกสันหลังดังมาจากเบื้องหลังของเซเลสเทีย "ยินดีต้อนรับสู่โศกนาฏกรรมบทที่ห้า เลดี้เซเลสเทีย... ท่านคิดว่าท่านเป็นนักล่า แต่ท่านรู้หรือไม่ว่าใครคือ 'เหยื่อ' ที่แท้จริงในค่ำคืนนี้?" มือที่สวมถุงมือสีดำสนิทเอื้อมมาสัมผัสที่ไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา ขณะที่กลิ่นหอมของดอกไม้พิษที่ไม่ควรจะมีอยู่ในอาณาจักรนี้โชยแตะจมูก เซเลสเทียรู้ได้ทันทีว่าเกมนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เธอกับอาร์เธอร์เท่านั้นที่กำลังเล่นอยู่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งอำนาจนี้กับดัชเชสโพดำนะคะ หวังว่าทุกท่านจะพร้อมสำหรับความพลิกผันในตอนถัดไปค่ะ