เสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความเขินอาย

"ห้า... ห้าหมื่นล้าน?!" เสียงอุทานของมินตราดังลั่นห้องรับรองพิเศษของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมของเธอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถล่นออกมาเมื่อกวาดสายตามองหน้าจอแท็บเล็ตในมือสลับกับเอกสารสิทธิ์ขาดในซองหนังสีดำเบื้องหน้า ตัวเลขศูนย์ห้าตัวเรียงรายต่อจากเลขห้า มันไม่ใช่ความฝัน และแน่นอนว่าระบบบัญชีธนาคารระดับโลกไม่มีทางแจ้งเตือนผิดพลาดอย่างแน่นอน ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ ยิ่งกว่าตัวเลขมหาศาลนั้น ก็คือเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดสูทตัดเย็บอย่างดีที่กำลังยืนยันรอยยิ้มกวนประสาทส่งมาให้เธอ กรณ์ หรือ "ท่านประธาน" ที่เธอกล่าวคำว่าหย่าใส่หน้าเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้เขากำลังยืนไขว่ห้างจิบไวน์ราคาแพงลิบลิ่วราวกับมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งโลก "ตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะครับคุณภรรยา หรือว่ากลัวผมจะเอาเงินพวกนี้ไปเปย์สาวที่ไหน บอกไว้ก่อนเลยนะว่าบัญชีนี้ผูกมัดด้วยชื่อคุณคนเดียวแล้ว เอกสารเมื่อครู่... คุณคือนายหญิงตัวจริงของโรงแรมแห่งนี้และบริษัทในเครือทั้งหมดเรียบร้อย" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า แววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความขบขันเมื่อเห็นอาการใบ้กินของอดีตภรรยาผู้เคยบอกว่าทนความจนไม่ไหว มินตราเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอับอาย ขายหน้า และสับสนตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก นี่เธอกำลังทำอะไรลงไป? ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าเป็นแค่พนักงานบริษัทเงินเดือนกระจ้อยร่อย ผู้ชายที่เธอคอยซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาประทังชีวิตร่วมกันในห้องเช่ารูหนู แท้จริงแล้วคือเพชรเม็ดงามที่ซ่อนเร้นภายใต้คราบความสมถะ แถมยังเป็นเพชรที่มูลค่ามหาศาลจนซื้อประเทศเล็กๆ ได้ทั้งประเทศ! "คุณ... คุณแกล้งฉันเหรอคุณกันต์!" มินตราเค้นเสียงลอดไรฟัน เดินดุ่มๆ เข้าไปหาเขาด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย "รู้ทั้งรู้ว่าฉันอยากหย่าเพราะคิดว่าเราจะอดตาย แต่คุณกลับนั่งมองฉันโง่เง่าวิ่งวุ่นหาทางออกอยู่คนเดียวเนี่ยนะ สนุกมากไหมล่ะ!" "สนุกสิครับ ได้เห็นคุณทำหน้าเหมือนปลาทูแม่กลองตากแห้งแบบนี้ หาซื้อที่ไหนไม่ได้อีกแล้วนะครับ" กรณ์หัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกใสก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สูงใหญ่กว่าทำให้มินตราต้องเงยหน้าขึ้นมอง บรรยากาศในห้องรับรองที่กว้างขวางพลันเงียบสงบลง เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกัน มินตราจ้องมองใบหน้าคมคายที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันน่าหมั่นไส้ ดวงตาคู่สวยฉายแววตัดพ้อแต่มันกลับซ่อนประกายความหวานลึกซึ้งเอาไว้โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว มือเรียวเล็กเงื้อง่าขึ้นหมายจะตีไหล่หนาสักทีสองทีเพื่อระบายความคับแค้นใจ "คนนิสัยไม่ดี! รู้สึกตัวอีกทีฉันจะฟ้องหย่ารอบสองจริงๆ ด้วย!" "อ้าว จะฟ้องหย่ารอบสองทั้งที่เพิ่งได้ทรัพย์สินห้าหมื่นล้านกับโรงแรมหรูเนี่ยนะ ระวังทนายความเขาจะหัวใจวายตายเอานะครับคุณภรรยา" กรณ์ไม่เพียงแต่ไม่หลบ เขายยังก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแรงเอื้อมออกไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง ทว่า... ความซุ่มซ่ามที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของมินตราในช่วงเวลาคับขันมักจะไม่เคยปราณีใคร เท้าเล็กๆ ของเธอดันก้าวถอยหลังไปสะดุดเข้ากับขอบพรมเปอร์เซียเนื้อหนานุ่มที่ปูอยู่กลางห้องเข้าอย่างจัง! "อุ๊ย!" เสียงอุทานหลุดจากปากมินตราได้เพียงแค่นั้น ร่างเพรียวบางของเธอก็เสียการทรงตัวหงายหลังล้มลงทันที แต่ด้วยความที่กรณ์พยายามจะคว้าตัวเธอไว้ แรงเหวี่ยงจากการดึงจึงทำให้ร่างของทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นพรมพร้อมๆ กัน *ตุบ!* เสียงทึบดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกจุกที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังของกรณ์ แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับอุบัติเหตุทางกายภาพที่ตามมาเสี้ยววินาทีต่อมา เนื่องจากมุมและจังหวะที่พอเหมาะพอเจาะราวกับจับวาง หน้าผากมนของมินตราพุ่งเข้ากระแทกกับหน้าผากของกรณ์อย่างจัง! *โป๊ก!* เสียงกระดูกกระทบกันดังสนั่นลั่นห้อง ตามมาด้วยเสียงร้องโอ๊ยพร้อมกันของทั้งคู่ด้วยความเจ็บปวด มินตราหน้าคว่ำลงไปซบอยู่บนอกแบนราบของชายหนุ่ม ส่วนกรณ์ต้องนิหน้าหลับตาปี๋ยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองป้อยๆ ขณะที่อีกมือยังคงโอบเอวมินตราไว้แน่นเพราะกลัวเธอจะเจ็บซ้ำสอง "โอ๊ย... เจ็บหัว!" มินตราครางอู้อี้อยู่ตรงซอกคอของเขา ใบหน้าเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความเจ็บผสมความอาย "ผมต่างหากที่ต้องเจ็บ คุณเอาหัวโขกผมนะเนี่ย เกือบกะโหลกยุบแล้วมั้งครับภรรยา" กรณ์สูดปากด้วยความแสบ เขาก้มมองหญิงสาวที่นอนทับอยู่บนตัว ปรากฏว่าหน้าผากของทั้งคู่เริ่มนูนปูดขึ้นมาเป็นรอยแดงเด่นชัดจนน่าขัน ภาพความโรแมนติกที่ควรจะซาบซึ้งตรึงใจเมื่อครู่ มลายหายวับไปกับตา กลายเป็นฉากตลกคาเฟ่ไปเสียอย่างนั้น แต่กระนั้น ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนลมหายใจเป่ารดกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของมินตรา และความนุ่มนิ่มของเรือนร่างที่แนบชิดติดกัน มันกลับปลุกเร้าอบางอย่างในตัวชายหนุ่มให้อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว มินตรารู้สึกตัวว่าสถานการณ์เริ่มไม่ปลอดภัย เธอรีบเงยหน้าขึ้นเพื่อจะผละตัวลุกหนี แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง ใบหน้าของทั้งคู่ก็อยู่ห่างกันเพียงแค่คืบ ปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวราวกับกลองเพล ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาคมกลาของสามีที่กำลังมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่มีความขบขันหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงประกายความลึกซึ้งและปรารถนาอันร้อนแรงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้ม "เอ่อ... ปล่อยฉันได้แล้วมั้งคะ... เอ๊ย! ปล่อยได้แล้วสิคุณกันต์" มินตราเสียงสั่น พยายามดันอกเขาออกเบื้องหน้า แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ "ไม่ปล่อยครับ... จนกว่าจะได้ยินคำตอบบางอย่างจากปากคุณก่อน" กรณ์กระซิบเสียงพร่าทุ้มชวนขนลุก ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "ไหนบอกผมซิ ว่ายังอยากจะหย่ากับสามีคนนี้อยู่ไหม... นายหญิงพันล้าน?" มินตราเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความเขินอายทำให้เธออยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากเอ่ยคำใดแก้เก้อ *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาของเลขาหนุ่มหน้าห้องที่หน้าตาตื่นตระหนกสุดขีด "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ! แม่ยายของคุณ... เอ๊ย คุณแม่ของคุณภรรียบุกมาถึงหน้าลิฟต์วีไอพีแล้วครับ กำลังโวยวายเสียงดังลั่นว่าจะมาทวงคืนลูกสาวจากไอ้ลูกเขยกระจอกคนนี้ให้ได้ครับ!" กรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ส่วนมินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบผุดลุกขึ้นจากตัวสามีทันที ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้จัดระเบียบร่างกายให้เรียบร้อย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงแหลมสูงของแม่ยายจอมแสบก็ดังแว่วเข้ามาใกล้ห้องรับรองทุกที... "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าลูกสาวฉันอยู่ในนี้! ไอ้ลูกเขยตกอับ แกเตรียมตัวเซ็นใบหย่ารอบสองแล้วไसยหัวออกไปจากชีวิตลูกฉันได้เลย!" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเสียงหัวเราะและลุ้นระทึกไปกับความอลวนของท่านประธานและภรรยาคนสวยมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ!