แผนลอบสังหารธุรกิจที่ล้มเหลว

นิ้วเรียวยาวของ "ไซรัส" แฮกเกอร์อัจฉริยะระดับท็อปเท็นของโลกกำลังรัวแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์อย่างบ้าคลั่ง หน้าจอโมานิเตอร์สามจอตรงหน้าสะท้อนแสงสีเขียวเข้มของโค้ดโปรแกรมที่เขากำลังใช้เจาะระบบการเงินระดับมหาภาค เป้าหมายของเขาในค่ำคืนนี้คือการดูดเงินทั้งหมดออกจากบัญชีลับของบริษัทโฮลดิ้งยักษ์ใหญ่ที่บริหารโดย "กรณ์" สามีตกอับที่แม่ยายเคยตราหน้าว่าเป็นไอ้ขี้แพ้ ค่าจ้างห้าล้านดอลลาร์จากกลุ่มทุนคู่แข่งถูกโอนเข้าบัญชีเบื้องต้นแล้วครึ่งหนึ่ง ไซรัสยิ้มเยาะที่มุมปาก เขามั่นใจว่าระบบความปลอดภัยของบริษัทนี้คงเหมือนประตูบ้านไม้ผุๆ ที่แค่ถีบทีเดียวก็พัง แต่เขากล่าวประมาทเกินไป... ทันทีที่เจาะทะลวงผ่านไฟร์วอลล์ชั้นนอกเข้าไปได้ หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขากลับกะพริบวูบวาบ กลายสภาพเป็นหน้าจอสีชมพูหวานแหวว พร้อมกับมีตัวการ์ตูนหมาปั๊กสวมชุดสูทกระดิกหางดิ๊กๆ เด้งขึ้นมาเต็มจอ [ยินดีต้อนรับครับคุณแฮกเกอร์หน้าหล่อ! ระบบตรวจพบว่าคุณพยายามแอบจิ๊กเงินซื้อขนมของผม กรุณากรอกรหัสผ่าน... อ๊ะๆ ถ้ากรอกผิด ระบบจะทำการเปลี่ยนเสียงเรียกเข้ามือถือของคุณเป็นเพลง 'ไก่ย่างถูกเผา' วนไปสามวันเจ็ดวันนะครับ!] ไซรัสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหัวเสีย เขาเป็นถึงมือหนึ่งของวงการ ไม่เคยเจอระบบป้องกันไหนกวนประสาทขนาดนี้มาก่อน มือหนารัวนิ้วใส่คีย์บอร์ดเพื่อเขียนสคริปต์ไวรัสเข้าไปทำลายระบบเอไอตัวนี้ทันที แต่ทว่า... หน้าจอคอมพิวเตอร์กลับพิมพ์ข้อความโต้ตอบกลับมาเองแบบเรียลไทม์ [โอ๊ะ พยายามได้ดีครับ! แต่ฝีมือระดับอนุบาลแบบนี้ ทำให้ผมรู้สึกง่วงนอนจังเลย... อ้อ แจ้งเตือนเล็กน้อย ตอนนี้ระบบได้ทำการแฮกกลับไปยังบัญชีธนาคารส่วนตัวของคุณ และทำการบริจาคเงินเก็บทั้งหมดของคุณให้กับมูลนิธิช่วยเหลือแมวเป็นหมันเรียบร้อยแล้วนะครับ ขอบคุณสำหรับการร่วมทำบุญครั้งใหญ่ในครั้งนี้!] “บ้าเอ๊ย! เป็นไปไม่ได้!” ไซรัสสบถลั่นห้องมืดสนิท เขาตรวจสอบหน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเองทันที ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารเด้งรัวยิ่งกว่าปืนกล เงินในบัญชีเกือบสิบล้านบาทของเขาสลายกลายเป็นศูนย์ภายในเสี้ยววินาที หน้าจอโทรศัพท์มือถือถูกล็อกโดยอัตโนมัติ และภาพหน้าจอเปลี่ยนเป็นรูปหมาปั๊กตัวเดิมกำลังแลบลิ้นล้อเลียนเขาอย่างน่าหมั่นไส้ [ระบบเอไออัจฉริยะ: ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจแฮกเกอร์พุ่งสูงเกิน 150 ครั้งต่อนาที คำแนะนำ: ควรไปดื่มนมจืดแล้วนอนนะครับ อาชีพแฮกเกอร์มันเครียดเกินไป ไปเปิดร้านขายกล้วยปิ้งน่าจะรุ่งกว่านะคร้าบ!] ไซรัสถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นห้อง เลือดขึ้นหน้าจนตาพร่ามัว ความมั่นใจตลอดสิบปีในวงการมืดพังทลายลงในเวลาไม่ถึงห้านาที เขาปิดคอมพิวเตอร์ โยนฮาร์ดดิสก์ทิ้งถังขยะ และตัดสินใจประกาศอำ้าววงการแฮกเกอร์ผ่านบล็อกส่วนตัวทันทีด้วยอาการสติแตกขั้นสุด ในขณะเดียวกัน ที่เพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง กรณ์กำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟดริปยามค่ำคืนอย่างสบายอารมณ์ บนหน้าจอแท็บเล็ตส่วนตัวแสดงรายงานสถานการณ์การโจมตีทางไซเบอร์ที่เพิ่งถูกจัดการไปเมื่อครู่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "คิดจะมาลูบคมเสือ... ก็ต้องโดนเสือตะปบจนหมดตัวแบบนี้แหละครับ" กรณ์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปมอง มินตรา ภรรยาคนสวยที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดนอนผ้าไหมสีมุก เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นสามีนั่งยิ้มคนเดียวหน้าคอมพิวเตอร์ "คุณยิ้มอะไรอยู่คะกรณ์? ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่นอนอีก" มินตราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความเป็นห่วง แม้เธอจะเคยขอหย่าเพราะความเข้าใจผิดเรื่องเงินทองในอดีต แต่หลังจากผ่านพ้นวิกฤตมาด้วยกัน เธอก็เริ่มสัมผัสได้ว่าสามีคนนี้มีความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ และเธอก็ไม่อยากสูญเสียเขาไปอีกแล้ว "เปล่าครับที่รัก ผมแค่กำลังคิดว่า... พรุ่งนี้เราควรเอาเงินไปช้อปปิ้งล้างซวยให้คุณดีกว่า ช่วงนี้คุณเหนื่อยมาเยอะแล้ว อยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมครับ?" กรณ์วางแท็บเล็ตลงแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปสวมกอดเอวบางของภรรยาอย่างสนิทสนม "คุณนี่นะ... วันๆ เอาแต่Spendเงินมือเติบ เดี๋ยวบริษัทก็ถังแตกหรอกค่ะ" มินตราแกล้งบ่นอุบอิบแต่ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้วงแขนแข็งแรงโอบกอดเธอไว้แน่น พร้อมกับซบหน้าลงกับอกอุ่น ทว่า ความเงียบสงบในยามค่ำคืนก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงกริ่งหน้าประตูป้อมยามของเพนท์เฮาส์ดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงทุบประตูปึงปังราวกับมีคนกำลังหนีตายมา กรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ใครกันที่บุกมาหาเขาถึงห้องพักส่วนตัวในยามวิกาลเช่นนี้ มินตราผละออกจากอ้อมแขนด้วยความตกใจ "ใครมาดึกดื่นป่านนี้คะ หรือว่าจะมีเรื่องอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น?" กรณ์ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ภรรยาเพื่อคลายความกังวล "รออยู่ตรงนี้นะครับที่รัก เดี๋ยวผมออกไปดูเอง... บางทีอาจจะเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ที่อาจจะอยากมาสมัครเป็นลูกน้องผมเพิ่มก็ได้" พูดจบ กรณ์ก็เดินไปเปิดประตูห้องออกกว้าง ปรากฏร่างของ "แม่ยายจอมแสบ" ที่เนื้อตัวมอมแมม เส้นผมกระเซิงราวกับเพิ่งไปวิ่งหนีผีมา พร้อมกับชายแปลกหน้าแต่งตัวภูมิฐานอีกสามคนที่ยืนตัวสั่นงันท่าทางหวาดกลัวสุดขีด และหนึ่งในนั้นคือประธานบริษัทคู่แข่งที่เพิ่งส่งแฮกเกอร์มาเจาะระบบของกรณ์เมื่อครู่! "แก... แกไอ้กรณ์! รีบช่วยฉันด้วย บริษัทฉันกำลังจะล้มละลาย โดนใครไม่รู้ดูดเงินเกลี้ยงบัญชีไปหมดแล้ว!" แม่ยายร้องโวยวายเสียงหลงพุ่งเข้ามาหมายจะเกาะแขนเสื้อกรณ์ แต่ต้องชะงักกึกเมื่อสบเข้ากับแววตานิ่งสนิททรงอำนาจที่ไม่ได้มีความขี้เล่นเหมือนทุกที ประธานคู่แข่งผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต ค่อยๆทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้ากรณ์ตัวสั่นงกงั่น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาหวาดกลัวสุดขีด พนมมือไหว้ท่วมหัวเอ่ยเสียงสั่นพร่าออกมาว่า... "ทะ... ท่านประธานครับ ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วย ผมไม่รู้ว่าบริษัทนี้เป็นของท่าน... ได้โปรดคืนเงินให้ผมเถอะครับ ไม่งั้นผมตายแน่ๆ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความสะใจนี้ และพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ!