แม่ยายแปรพักตร์อย่างรวดเร็ว

"สองหมื่นล้านบาทถ้วน โอนเข้าบัญชีของท่านเรียบร้อยแล้วครับท่านกรณ์!" เสียงของหัวหน้าฝ่ายประมูลโรงแรมระดับเจ็ดดาวดังลั่นผ่านไมโครโฟนไร้สาย ท่ามกลางความเงียบงันชนิดที่เรียกว่าต่อให้เข็มสักเล่มตกกระทบพื้น ก็คงมีคนได้ยินเสียงสะท้อนชัดเจน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากของบรรดาเศรษฐีและไฮโซรสนิยมสูงที่เพิ่งหัวเยาะเย้ยกรณ์ไปหมาดๆ เมื่อไม่กี่นาาทีก่อนหน้านี้ มินตราอ้าปากค้าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจนแทบจะถลونออกจากเบ้า เธอมองหน้าสามี... ไม่ส, อดีตสามีที่เธอกำลังจะหย่าขาดด้วยความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนกลับหัว หมุนด้วยความเร็วสูงจนตั้งหลักไม่ทัน เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์สกรีนโลโก้ทองคำตระหง่านจอดสนิทอยู่บนดาดฟ้า เสียงใบพัดที่ค่อยๆ สงบลงยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ร่างสูงโปรดของกรณ์ในชุดสูทลำลองราคาแพงลิบลิ่ว หันมาสบตากับเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มที่เธอเคยคิดว่ามันคือความไร้น้ำยาของไอ้หนุ่มตกงาน แต่ในวินาทีนี้ รอยยิ้มนั้นกลับทรงพลังราวกับราชาผู้กุมอำนาจชะตากรรมของคนทั้งห้องโถง "ว่าไงนะ มินตรา..." กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับทรงพลังราวมหาค้อนทุบลงกลางใจ "เมื่อกี้เธอว่าฉันจะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายค่าโรงแรมหรูนี่นะ? พอดีว่าระบบบัญชีของฉันมันแจ้งเตือนช้านิดหน่อย สองหมื่นล้านเนี่ย... จ่ายค่าซื้อโรงแรมนี้ทั้งหลังยังเหลือทอนไปซื้อเกาะส่วนตัวเล่นสักสามเกาะเลยนะ" เพล้ง! เสียงเหมือนกระจกแตกละเอียดในความรู้สึกของทุกคน ไม่ใช่กระจกจริง แต่เป็นหน้ากากแห่งความเย่อหยิ่งของบรรดาญาติผู้ดีตีนแดงทั้งหลาย โดยเฉพาะ "คุณนายเพ็ญศรี" แม่ยายจอมเคี่ยวที่ยืนแข็งทื่อเป็นหินปูนอยู่ข้างลูกสาว ในหัวของเพ็ญศรีตอนนี้คำนวณตัวเลขไม่ถูก สองหมื่นล้าน? นั่นมันมากกว่าทรัพย์สินทั้งชีวิตของตระกูลเธอรวมกันเป็นร้อยเท่า! ภาพจำที่เธอเคยด่าทอ กรณ์ ว่าเป็นไอ้แมงดาเกาะลูกสาวกิน ไอ้ไส้เดือนกิ้งกือที่ไม่มีวันเจริญ สาดซัดเข้ามาตบหน้าฉาดใหญ่จนชาไปทั้งแถบ บรรยากาศในห้องประชุมประมูลอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่ากรณ์กลับไม่สนใจสายตาที่มองมาด้วยความหวาดกลัวและยำเกรงเหล่านั้น เขาก้าวเดินผ่านฝูงชนที่พากันแหวกทางให้ราวกับเดินผ่านทะเลแหวก มุ่งตรงมาหามินตราที่ยังคงยืนตัวสั่นเทาด้วยความช็อก "กลับห้องกันเถอะที่รัก" กรณ์กระซิบเบาๆ ข้างหูภรรยา ก่อนที่มินตราจะได้เอ่ยอะไรออกมา เสียงฝีเท้าลนลานราวกับคนสติหลุดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "คุณกรณ์! ลูกเขย... เอ่อ ท่านประธานกรณ์คะ!" เพ็ญศรีพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่านักวิ่งมาราธอนทีมชาติ สีหน้าที่เคยบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจเมื่อสิบนาทีที่แล้ว บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหี่ยวย่นที่พยายามฉีกยิ้มกว้างจนน่ากลัว หล่อนทิ้งตัวลงคุกเข่าหมอบกราบแทบเท้าของกรณ์อย่างไม่เหลือฟอร์มคุณนายผู้ดีเก่าแม้แต่น้อย "แม่เองจ้าแม่! แม่เพ็ญศรีคนเดิมไงลูก! เมื่อกี้แม่แค่ล้อเล่นนะ ล้อเล่นแก้เครียดเฉยๆ ใครจะไปคิดว่าลูกเขยแม่จะรวยล้นฟ้าขนาดนี้ รวยเงียบ รวยถ่อมตัว สมเป็นชายชาติทหารจริงๆ!" เพ็ญศรีละล่ำละลักพูด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน (และหวาดกลัวว่าตัวเองจะโดนฟ้องล้มละลาย) กรณ์ก้มมองแม่ยายที่กำลังซบหน้าลงกับรองเท้าหนังราคาแพงของเขา เขายิ้มขำในลำคอเบาๆ "อ้าว คุณแม่ลุกขึ้นเถอะครับ เดี๋ยวเข่าเสื่อมผมจะบาปหนักนะ ไหนว่าผมเป็นขยะสังคม เป็นตัวถ่วงชีวิตลูกสาวคุณแม่ไม่ใช่เหรอครับ?" "โอยยย ใครพูด! ใครบังอาจพูดแบบนั้นใส่ท่านประธาน แม่จะไปตบปากมันให้เลือดกลบปากเลย!" เพ็ญศรีตบขาตัวเองฉาดใหญ่ ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จอย่างลื่นไหล "แม่รักและเอ็นดูหนูกรณ์เหมือนลูกในไส้มาตลอด แค่แกล้งทดสอบความอดทนเฉยๆ หรอกน่า... จริงไหมมินตรา? ช่วยแม่พูดหน่อยสลูก!" มินตราหน้าซีดเผือด เธอมองแม่ตัวเองสลับกับมองหน้าสามี หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความสับสน ปนความรู้สึกสะใจลึกๆ ที่ได้เห็นแม่ผู้เห็นแก่เงินต้องมาสยบแทบเท้าผู้ชายที่เคยถูกเหยียดหยาม ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่าเรื่องราวกำลังจะจบลงด้วยความสะใจของฝั่งพระเอกนั้นเอง... จู่ๆ หน้าจอสมาร์ทโฟนหรูในกระเป๋าเสื้อสูทของกรณ์ก็สั่นครืดคราดขึ้นมาติดต่อกันสามครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบการเงินระดับโลกดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันไปมองเป็นตาเดียว กรณ์หยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่ง ก่อนที่คิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เมื่อข้อความบนหน้าจอปรากฏตัวเลขเงินหมุนเวียนจำนวนสามแสนล้านบาท พร้อมกับชื่อผู้ส่งปริศนาที่ระบุไว้เพียงสั้นๆ ว่า... *"ยินดีต้อนรับกลับสู่ตระกูลหลัก... นายท่านผู้สืบทอดที่แท้จริง"* กรณ์หรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา แทนที่ด้วยแววตาคมกริบราวมัจจุราชที่จ้องมองทะลุผ่านความมืด บนดาดฟ้าด้านนอก เฮลิคอปเตอร์ลำที่สองและสามเริ่มบินตามมาสมทบ พร้อมกับกลุ่มชายชุดดำนับสิบคนที่ก้าวลงมาพร้อมเอกสารลับตราประทับทองคำระאระยิบ เพ็ญศรีที่กำลังนวดขาให้กรณ์อยู่ถึงกับชะงักกึก กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปในชั่วพริบตาเดียว! ---------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมหัวเราะไปด้วยกันเสมอนะครับ