แผนการร้ายของตระกูลไฮโซตกอับ

"เซ็นชื่อซะ! นี่คือใบมอบอำนาจโอนหุ้นทั้งหมดให้คุณลุงสมชาย... แกมันก็แค่ไอ้เกาะผู้ชายกินไปวันๆ ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อกาแฟแก้วละร้อยกินด้วยซ้ำ อย่ามาทำเป็นเก่งในห้องประชุมใหญ่เลยนะกรณ์!" เสียงตวาดแหลมสูงของแม่ยายจอมแสบดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัทเครือข่ายอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ แรงกระแทกจากการวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงทำให้แก้วกาแฟสั่นไหว สายตานับสิบชีวิตของคณะกรรมการบริหารต่างจดจ้องมาที่ผมด้วยความสมเพช เวทนา และบางคนก็แอบอมยิ้มเยาะเย้ย โดยเฉพาะ "คุณลุงสมชาย" ญาติห่างๆ ฝั่งแม่ยายที่พุงพลุ้ยและสวมสูทแบรนด์เนมจนปริ เขากำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางผยองพองขน ราวกับว่าตำแหน่งประธานบริษัทได้ตกเป็นของเขาเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ยังไม่เริ่มประชุม ผม—กรณ์ หรือที่พวกเขารู้จักในนาม "ไอ้ขี้แพ้เกาะเมียกิน"—เพียงแค่ระบายยิ้มบางๆ ออกมามุมปาก ผมค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความรู้สึกขบขันระคนสมเพชเวทนาที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่แล้วที่ผมเปรยไว้ว่า *"I'm going to a private island... just want to rest from some blind people, you know?"* พวกเขาคงคิดว่าผมหนีความอับอายไปซ่อนตัวสินะครับ แต่ความจริงคือผมไปเซ็นสัญญาซื้อเกาะส่วนตัวมูลค่าหมื่นล้านต่างหากล่ะครับ! "คุณแม่ครับ ใจเย็นๆ ก่อนสิครับ ลายเซ็นผมน่ะมีค่ามากกว่าทองคำแท่งนะ จะให้เซ็นส่งเดชให้คุณลุงพุงพลุ้ยคนนี้ได้ยังไงกันล่ะครับ?" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กวนประสาท ส่งผลให้หน้าของแม่ยายเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "แก! ไอ้สวะ! แกยังมีหน้ามาปากดีอีกเรอะ!" แม่ยายตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นชี้หน้าผมจนตัวสั่นเทา "มินตรามันกำลังจะเซ็นใบหย่ากับแกอยู่แล้ว! ส่วนบริษัทนี้ ลุงสมชายเขาเตรียมแผนกอบกู้ไว้หมดแล้ว แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจอยู่ในห้องนี้ด้วยซ้ำ รปภ.! ไปลากคอมันออกไป!" สิ้นคำสั่งของแม่ยาย ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสองคนก็ก้าวพรวดเข้ามาหมายจะล็อคแขนของผม แต่ผมเพียงแค่ยกมือขึ้นห้ามปรามเบาๆ พร้อมกับส่งสัญญาณสายตาไปยังเลขาหน้าห้องที่ยืนตัวสั่นอยู่ มินตรา อดีตภรรยาที่นั่งอยู่ริมสุดของโต๊ะประชุม เธอก้มหน้ามองตักตัวเองมาตลอดทาง ไม่ยอมสบตาผมแม้แต่น้อย ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ เธอคงคิดว่าการหย่าขาดจากผมคือทางออกที่ดีที่สุดในชีวิต เพราะความจนมันน่ากลัว... เธอลืมไปแล้วหรือเปล่าครับว่า ตอนที่เราเริ่มต้นนับหนึ่งด้วยกันในห้องเช่ารูหนู ใครกันแน่ที่คอยเช็ดน้ำตาและบอกว่าเราจะรวยไปด้วยกัน? "เดี๋ยวก่อนครับ... ก่อนที่พวกท่านจะไล่ผมออกไป ผมว่าเรามาดู 'ของขวัญ' ที่ผมเตรียมไว้ต้อนรับการประชุมครั้งนี้เสียหน่อยดีกว่านะครับ" ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ สมชายแค่นเสียงหัวเราะหยันออกมา "ของขวัญอะไรของแกวะ? ไอ้หนุ่มกะឞาะกะเปาะอย่างแกจะมีปัญญาเอาอะไรมาให้บริษัท นอกจากหนี้สินรุงรังที่แกไปก่อไว้!" "หนี้สินเหรอครับ? น่าเสียดายจังที่คุณลุงเข้าใจผิดถนัดเลย..." ผมหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงขึ้นมา กดทัชสกรีนเพียงไม่กี่ครั้ง แล้ววางเครื่องลงกลางโต๊ะประชุม หน้าจอแสดงผลการถ่าย100% สตรีมมิ่งสดจากห้องบัญชาการหลักของธนาคารกลางระดับประเทศ และที่สำคัญที่สุด... หน้าจอยักษ์โปรเจคเตอร์ด้านหลังห้องประชุมที่เคยฉายกราฟผลประกอบการตกต่ำ ก็พลันเปลี่ยนเป็นภาพบัญชีทรัพย์สินส่วนบุคคลที่มีตัวเลขศูนย์ต่อท้ายยาวเหยียดจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด! เงินสดในบัญชี: 99,999,999,999.00 บาท ลมหายใจในห้องประชุมสะดุดกึกทันที เสียงซุบซิบเงียบลงราวกับเป่าสาก ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง คณะกรรมการบริหารหลายคนถึงกับอ้าปากค้างจนแมลงวันแทبيบินเข้าไปได้ "นี่... นี่มันอะไรกัน?!" สมชายผุดลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มคว่ำ หน้าซีดเผือกราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งท่าทีผยองพองขนเมื่อครู่นี้โดยสิ้นเชิง ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทแบรนด์เนมสั่งตัดพิเศษที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้าเก่าๆ มานานนับแรมเดือน กวาดสายตามองหน้าทุกคนทีละคนด้วยรอยยิ้มสุภาพบุรุษจอมปลอมที่เต็มไปด้วยพิษสง "ยินดีต้อนรับสู่การประชุมใหญ่นะครับ... ในฐานะที่ผมเพิ่งกว้านซื้อหุ้นสามัญร้อยละ 51 ของบริษัทนี้ผ่านระบบ Black Card แบบไม่จำกัดวงเงินเมื่อห้านาทีที่แล้ว..." ผมหยุดพูดเว้นจังหวะให้พวกเขากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ก่อนจะเอ่ยประโยคพิฆาตที่ทำให้แม่ยายเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น "ตอนนี้... ผมคือ 'ประธานกรรมการบริหาร' คนใหม่ และมติแรกของผมก็คือ... ไล่ตะردไอ้คนแซ่สมชายกับพวกพ้องหน้าเงินออกจากบริษัท ณ บัดนี้ครับ!" ในวินาทีที่ทุกคนกำลังช็อกตาค้างจนแทบสิ้นสติ ประตูห้องประชุมก็เปิดผางออกเสียงดังสนั่น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชราในชุดสูทสากลสีดำสนิท ซึ่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวของธนาคารระดับโลกที่โค้งคำนับให้ผมอย่างนอบน้อม พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีทองคำแท้เข้ามาตรงหน้า "ท่านประธานครับ... เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวพร้อมเดินทางไปตรวจสอบเกาะส่วนตัวมูลค่าสองหมื่นล้านที่ท่านเพิ่งซื้อ จอดรออยู่บนดาดฟ้าแล้วครับ... จะให้ผมจัดการส่งตัว 'อดีตแม่ยาย' และ 'ญาติจอมปลอม' เหล่านี้ออกจากอาคารเลยไหมครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสะใจใน100%นี้ด้วยกันนะครับ