หน้าชาเป็นแถบด้วยยอดเงินในบัญชี

"ออกไปให้พ้น! แกมันไอ้แมงดาเกาะผู้หญิงกิน ไสหัวออกไปจากตระกูลเราซะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่ยายจอมแสบยังคงก้องกังวานอยู่ในห้องประชุมใหญ่ของบริษัท ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองมาด้วยความสมเพชเวทนา มินตรา อดีตภรรยาที่เพิ่งเซ็นใบหย่าไปหมาดๆ ยืนก้มหน้าหลบสายตาอยู่ข้างๆ แม่ของเธอ โดยมีเศรษฐีใหม่ป้ายแดงยืนโอบไหล่อย่างได้ใจ กรณ์ หรือ กันต์ อดีตสามีผู้แสนยากจนในสายตาของพวกเขากลับไม่ได้แสดงท่าทีสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังฟังเพลงลูกทุ่งในร้านส้มตำข้างทาง ไม่ใช่กำลังถูกขับไล่ออกจากตระกูลที่ตนเองสร้างขึ้นมาด้วยซ้ำ "ใจเย็นๆ ก่อนสครับคุณแม่..." กรณ์ส่งยิ้มกวนประสาทไปให้ "ไหนๆ ก็อุตส่าห์เชิญผมมาเซ็นใบหย่าทั้งที แถมยังประกาศกร้าวว่าผมมันคนจนตรอก... ถ้าผมเดินออกไปมือเปล่า มันก็คงดูใจร้ายกับความเหนื่อยยากตลอดสามปีที่ผ่านมาเกินไปหน่อยจริงไหมครับ?" "ความเหนื่อยยากอะไรของแก! แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่เกาะลูกสาวฉันกิน!" แม่ยายหัวเราะแค่นในลำคอ สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "จะเอาอะไรอีก ห๊ะ? หรืออยากได้เงินค่าจ้างเดินออกจากห้องนี้สักร้อยสองร้อย? เอาไปสิ! ฉันสงสารหมาข้างถนนมากกว่าแกซะอีก!" มินตราเม้มปากแน่น หัวใจของเธอกระตุกวูบอย่างประหลาด เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของกรณ์ รอยยิ้มที่เธอคุ้นเคย แต่วันนี้มันกลับดูน่าเกรงขามและลึกลับจนน่ากลัว ราวกับเขากำลังซ่อนปีศาจเอาไว้ใต้เสื้อผ้าเก่าๆ ชุดนั้น "เงินร้อยสองร้อย... ผมเกรงว่ามันจะซื้อกาแฟยังไม่ได้เลยนะครับคุณแม่" กรณ์หยิบโทรศัพท์มือถือราคาถูกเครื่องเก่าออกมาจากกระเป๋า กดยุบยิบไม่กี่ครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเลขาหนุ่มที่ยืนถือแท็บเล็ตอยู่ด้านหลัง "ท่านประธานครับ... ระบบทุกอย่างพร้อมเชื่อมต่อกับจอโปรเจกต์เตอร์กลางห้องประชุมแล้วครับ" เลขาโค้งตัวลงทำความเคารพอย่างนอบน้อม ผิดวิสัยคนทั่วไปที่ปฎิบัติต่อคนจน ทำให้ทุกคนในห้องขมวดคิ้วด้วยความฉงน "ดีมาก... จัดไป" พรึบ! หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่ยักษ์ที่ปกติใช้พรีเซนต์งานมูลค่าหลายร้อยล้าน ถูกแทนที่ด้วยหน้าจอแอปพลิเคชันธนาคารสีเขียวเข้ม ตัวเลขจำนวนเงินมหาศาลปรากฏขึ้นเด่นหร่า ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องประชุมราวกับป่าช้า ศูนย์... ศูนย์... และก็ศูนย์... ทุกคนในห้องพยายามเพ่งมอง นับจำนวนหลักบนจอด้วยความงุนงง หนึ่งหลัก สองหลัก... จนกระทั่งถึงหลักที่สิบ และสิบเอ็ด! ยอดเงินในบัญชี: 99,999,999,999 บาท (เก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าล้าน เก้าแสนเก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าบาทถ้วน) บรรยากาศในห้องประชุมหยุดชะงักลงทันที ลมหายใจของทุกคนขาดห้วง เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยดังฮัมๆ กลับกลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยิน ทั่วทั้งห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเหงื่อหยดลงบนพื้นกระเบื้อง แม่ยายจอมแสบที่เมื่อครู่ยังยืนหัวเราะเยาะ รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ดวงตาเบิกโพ้างuntilเกือบหลุดออกจากเบ้า อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าไปได้ ร่างกายเริ่มสั่นเทาจากความตกตะลึงระดับขีดสุด สมองประมวลผลไม่ทันกับตัวเลขเก้าหมื่นล้านตรงหน้า ส่วนเศรษฐีใหม่ที่ยืนโอบไหล่มินตราอยู่ถึงกับเข่าอ่อนทรุดฮวบคราบลงไปกองกับพื้น หน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย ลมหายใจติดขัดจนต้องอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ มินตราเบิกตากว้าง มือเรียวเล็กยกขึ้นปิดปากตัวเอง ร่างกายสั่นสะท้านยิ่งกว่าเจ้าเข้า เธอมองหน้าสามีที่ใช้ชีวิตกัดก้อนเกลือมาด้วยกัน ยืนยันว่าเขาคือคนที่ไม่มีแม้แต่เงินซื้อมาม่าต้มกินตอนสิ้นเดือน... แต่นี่มันอะไรกัน? เก้าหมื่นล้านบาท! มากกว่าบริษัทของครอบครัวเธอรวมกันถึงสิบเท่า! "นะ... นี่มัน... แอปพลิเคชันปลอม! แกตัดต่อภาพใช่ไหมไอ้กรณ์!" แม่ยายกรีดร้องออกมาด้วยความสติหลุด เสียงของเธอแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก "ตัดต่อเหรอครับ?" กรณ์ยิ้มหวาน เดินเข้าไปใกล้หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ พลางกดปุ่มยืนยันการทำธุรกรรมโอนเงินสดๆ กลางห้องประชุม ติ๊ง! เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของประธานกรรมการบริษัทคู่ค้ามูลค่าหมื่นล้านที่นั่งอยู่มุมห้องดังขึ้น ชายแก่สะดุ้งสุดตัว หยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยมืออันสั่นเทา ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นยอดเงินฝากเข้าบัญชีบริษัทเหนาะๆ หนึ่งพันล้านบาทถ้วน จากบัญชีส่วนตัวของ 'กรณ์' พรึบ! ประธานบริษัทคู่ค้ารายนั้นเป็นลมล้มตึง หงายหลังตึงลงไปนอนชักแหงกๆ กับพื้นห้องทันที ตามด้วยเสียงอุทานด้วยความตกใจของบอร์ดบริหารคนอื่นๆ ที่ทยอยเป็นลมล้มพับตามกันไปทีละคน ราวกับโดนกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตยกห้อง "คุณแม่ครับ... ทีนี้ ช่วยตอบผมหน่อยสิครับว่า... ใครกันแน่ที่เป็น 'แมงดา' และใครกันแน่ที่ควรจะไสหัวออกไปจากที่นี่?" กรณ์หันกลับมามองอดีตแม่ยายด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่าทรงพลังอำนาจจนอีกฝ่ายทรุดฮวบคลงไปคุกเข่ากับพื้น ร่างกายสั่นเทาพับๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก มินตราบน้ำตาไหลพราก เข่าทรุดลงแทบเท้าของชายผู้เป็นอดีตสามี มือเรียวเอื้อมไปจับชายกางเกงของเขาด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจอย่างสุดซึ้ง ความโลภและความไม่หนักแน่นทำให้เธอกำลังจะสูญเสียผู้ชายที่รวยที่สุดในประเทศไปตลอดกาล "กรณ์คะ... มิน... มินขอโทษ... ฮือ... เราเริ่มต้นกันใหม่นะ..." เสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวดังระงม กรณ์ก้มมองอดีตภรรยาที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุข ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เมินเฉยต่อคราบน้ำตาของเธอ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายดังขึ้นจากมือถือของเลขา "ท่านประธานครับ... ฮิปพอปเตอร์ส่วนตัวมาจอดรอรับบนดาดฟ้าแล้วครับ และ... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังขึ้นมาที่นี่ครับ" กรณ์หรี่ตามองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่... รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ