ซึ้งกินใจแต่ตลกโปกฮา

"ฉันบอกเธอแล้วไงมินตรา! ว่าตา, กรณ์, มันก็แค่ไอ้ขยะเปียกเกาะผู้หญิงกิน! เลิกกับมันน่ะบุญหัวแค่ไหนแล้ว รู้จักคุณเดชาทายาทห้างทองร้อยล้านหรือยัง เขาเพิ่งไลน์มานัดกินโอมากาเสะหัวละหมื่นห้า!เตรียมตัวแต่งตัวสวยๆ ได้เลยลูก!" เสียงแหลมสูงปรี๊ดของแม่ยายจอมแสบดังทะลุผนังห้องเช่าเก่าๆ เข้ามา กระทบโสตประสาทของกรณ์ที่นั่งยองๆ อยู่ริมทางเท้า สองมือของชายหนุ่มกำลังถือห่อข้าวเหนียวหมูปิ้งราคาถูกที่เพิ่งซื้อมาจากรถเข็นข้างทาง ดวงตาคมกริบภายใต้คราบหนุ่มโรงงานตกงานทอดมองห่ออาหารในมือด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งซาบซึ้งและตื้นตันจนขอบตาร้อนผ่าว ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ตอนที่เขายังไม่มีอะไรเลยแม้แต่บาทเดียว มีแต่มินตราที่คอยนั่งกินมาม่าห่อเดียวกันใต้บันไดหนีไฟ คอยเช็ดเหงื่อและกอดเขาไว้ในวันที่ท้องหิวโซ แม้ว่าวันนี้เธอจะถูกแรงกดดันจากสังคมรอบข้างและแม่แท้ๆ เป่า 108 ปมจนขอหย่าเพื่อไปหาชีวิตที่ดีกว่า แต่ลึกๆ ในใจกรณ์รู้ดีว่า... แววตาของมินตราตอนที่เซ็นใบหย่าเมื่อวานนี้ เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความจำยอม ไม่ใช่ความเกลียดชัง "มินตรา... ขอบคุณนะที่เคยร่วมลำบากกับพี่ แม้ว่าตอนนี้ระบบมหาเศรษฐีจะเปย์เงินให้พี่วันละสิบล้าน จนพี่สามารถซื้อตึกทั้งแถบนี้ได้ด้วยการรูดบัตรครั้งเดียว แต่พี่ก็ยังอยากเก็บความทรงจำที่เราเคยกัดก้อนเกลือด้วยกันตรงนี้..." กรณ์พึมพำกับตัวเอง หยดน้ำตาลูกผู้ชายร่วงเผาะลงบนห่อข้าวเหนียวหมูปิ้ง เป็นภาพที่ซึ้งกินใจจนหากใครผ่านมาเห็นคงต้องหลั่งน้ำตาตามด้วยความอินในความรักแท้ของซีอีโอปลอมตัวคนนี้ ทว่า... ในจังหวะที่อารมณ์ดรามาพุ่งถึงขีดสุด ความซึ้งกินใจนั้นก็อยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที! *โฮ่ง! แฮก!* เสียงคำรามต่ำในลำคอพร้อมกับเงาดำขนาดมหึมาพุ่งแ소กผ่านความมืดมาราวกับจรวดมิสซายด์โทมาฮ็อก! "เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย!" กรณ์อุทานลั่นด้วยความตกใจ สัญชาตญาณซีอีโอมือหนึ่งหลบหลีกตามวิสัยทัศน์นักบริหารระดับโลก แต่ช้าไปครึ่งก้าว! เจ้าตูบพันธุ์ทางหน้าตาเอาเรื่อง ตัวเท่าลูกวัว ขนรุงรัง น้ำลายย้อยยืด ที่มักจะวนเวียนอยู่แถวถังขยะท้ายซอย พุ่งทะยานเข้าชาร์จเป้าหมายอย่างแม่นยำ *งับ!* หมูปิ้งไม้โตพร้อมข้าวเหนียวอุ่นๆ ในห่อใบตอง ถูกกระชากหลุดจากมือของมหาเศรษฐีพันล้านไปคาปากในพริบตาเดียว! "เฮ้ย! ไอ้หมาเวร! นั่นห่อข้าวแห่งความทรงจำนะโว้ย! คืนมานะเว้ยเห้ย!" กรณ์ลืมภาพลักษณ์หนุ่มซึ้งผู้กุมอำนาจการเงินไปจนหมดสิ้น กระโดดโหยงเหงงชี้หน้าด่าเจ้าตูบสี่ขาที่คาบอาหารวิ่งหนีไปหน้าตาเฉย มันหันกลับมามองหน้าเขาแวบหนึ่ง ทำหน้าทำตาเหมือนเยาะเย้ยแถมยังสะบัดหางใส่เป็นเชิงว่า *'ของฟรีมันอร่อยแบบนี้นี่เองไอ้มนุษย์'* ก่อนจะหายลับไปในความมืดของซอยเปลี่ยว กรณ์ยืนอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ ลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านความว่างเปล่าในมือ น้ำตาที่เพิ่งซึ้งจนไหลออกมาเมื่อครู่เปลี่ยนสถานะกลายเป็นเหงื่อกาฬซึมตามไรผมทันที ชีวิตเขามีเงินในระบบบัญชีธนาคารหกสิบล้านบาท ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทางธุรกิจ แต่กลับโดนหมาจรจัดปล้นเสบียงมื้อค่ำไปต่อหน้าต่อตาอย่างอนาถ! ในขณะที่กรณ์กำลังจะก้มลงไปหาไม้แถวริมทางเพื่อกู้ศักดิ์ศรีคืนจากเจ้าตูบจอมโจร โทรศัพท์มือถือรุ่นราคาถูกในกระเป๋ากางเกงก็แผดเสียงสั่นสะเทือนขึ้นมาขัดจังหวะ *บรื้นนน! เอี๊ยดดดด!* เสียงเบรกของรถสปอร์ตซูเปอร์คาร์อิตาลีราคาแปดหลักดังสนั่นหวั่นไหวจนพื้นถนนคอนกรีตสะเทือน ประตูแบบปีกนกถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดราตรีหรูหราที่ก้าวลงมาด้วยความเร่งรีบ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความตื่นตระหนกสุดขีด มินตรานั่นเอง! เธอสะบัดสะอิ้งวิ่งหนีการนัดบัดڈیอของแม่กับคุณเดชาเศรษฐีเจ้าของห้างทองกลางคันทันทีที่รู้ข่าวกรองบางอย่างจากสายลับวงใน "พี่กรณ์!" มินตราตะโกนเรียกชื่ออดีตสามีสุดเสียง ดวงตากลมโตแดงก่ำเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสำนึกผิด เธอยื่นสมาร์ตโฟนหน้าจอข่าวเศรษฐกิจด่วนพิเศษพุ่งตรงมาให้เขาดู มือเรียวบางสั่นเทาจนแทบถือโทรศัพท์ไม่มั่น "พี่... พี่กรณ์คะ! รีบหนีเร็วเข้า! มีข่าวใหญ่ออกมาว่า 'กลุ่มทุนปริศนา' ที่กว้านซื้อหุ้นบริษัทแม่ของตระกูลเราทั้งหมดภายในเวลาสามวินาที... ตัวจริงของประธานกองทุนระดับโลกคนนั้นคือคนที่ใช้ชื่อบัญชีเดียวกันกับพี่! ตอนนี้พวกผู้บริหารกำลังส่งคนตามล่าตัวเพื่อมาคุกเข่าขอร้องไม่ให้ถอนทุน! ถ้าพวกมันเจอพี่ตอนนี้... ชีวิตพี่ไม่ปลอดภัยแน่ๆ!" กรณ์ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าตื่นตระหนกของอดีตภรรยาที่ยอมทิ้งอนาคตกับเศรษฐีร้อยล้านเพื่อวิ่งมาปกป้องเขา ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความตลกโปกฮาจากเหตุการณ์หมาแย่งข้าวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แววตาของเขากลับมาคมกราบและทรงอำนาจดั่งพญายมในร่างจำแลง เขายกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะยื่นมือไปแตะไหล่บางของมินตราเบาๆ "หนีทำไมล่ะมินตรา... ในเมื่อพวกมันอุตส่าห์มาส่งสาสถึงที่..." กรณ์ดึงบัตรเครดิตสีดำสนิททำจากไทเทเนียมฝังเพชรแท้ที่ไม่มีวงเงินจำกัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อเก่าๆ ใช้นิ้วคีบหมุนเล่นอย่างสบายอารมณ์ ท่ามกลางแสงไฟจากหน้ารถสปอร์ตที่สาดส่องลงมาพอดี "ในเมื่อหมามันแย่งข้าวพี่ไปแล้ว งั้นวันนี้... พี่จะใช้เงินซื้อห้างของไอ้คุณเดชามาทำเป็นโรงทานแจกข้าวหมาให้ดูซะหน่อย เป็นไง... สนใจไปเป็นมาดามเจ้าของห้างแทนตำแหน่งลูกสะใภ้ร้านทองไหมล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความฮาและร่วมลุ้นไปกับความสะใจนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับปฏิบัติการถล่มห้างทองให้ราบคาบนะครับ