ประธานบริษัทหน้าใหม่ผู้ไร้ทรง

“เอกสารชุดนี้ ใครเป็นคนทำครับ? บรรทัดที่สี่สะกดผิด แถมตัวเลขรายรับยังหายไปหนึ่งหลัก ถ้าหัวหน้างานปล่อยให้งานขยะแบบนี้หลุดออกมาได้ ผมว่าเราควรเปลี่ยนหัวหน้างานใหม่ดีไหม?” เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงด้วยความเย็นชาของ ‘กรณ์’ ดังสะท้อนไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของบริษัท ‘อิมเพรสทีจ คอร์ปอเรชั่น’ ท่ามกลางสายตาของพนักงานกว่าร้อยชีวิตที่ต่างพากันอ้าปากค้าง มินตรา ซึ่งยืนอยู่มุมห้องในฐานะพนักงานบัญชีตัวเล็กๆ ถึงกับชะงัก เธอขยี้ตาตัวเองซ้ำๆ เพราะภาพเบื้องหน้าคืออดีตสามีที่เธอเพิ่งเซ็นใบหย่าให้เมื่อไม่กี่วันก่อน เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานบริษัทในชุดสูทสั่งตัดราคาสูงลิ่วที่ดูหรูหราจนคนละเรื่องกับเสื้อยืดตราห่านคู่ตัวเก่งที่เขามักใส่นอน “คุณ... กันต์? นี่คุณมาทำอะไรที่นี่ แล้วไปเอาชุดแบบนี้มาจากไหน!” มินตราเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ กรณ์หันมามองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย แววตาขี้เล่นที่เคยมีหายไปสิ้น เหลือเพียงความเด็ดขาดของนักธุรกิจผู้กุมอำนาจ เขาไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่กลับหันไปทางผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่กำลังเหงื่อตก “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาคุยเรื่องส่วนตัว” กรณ์เคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงระยับ “ในเมื่อบริษัทนี้บริหารงานกันแบบลูบหน้าปะจมูก ผมในฐานะเจ้าของคนใหม่ที่เพิ่งเซ็นสัญญาซื้อกิจการไปเมื่อ 3 นาทีที่แล้ว ขอสั่งปลดผู้จัดการฝ่ายบุคคล และคนที่ทำเอกสารชุดนี้ออกทันที” “ละ...เจ้าของคนใหม่? ท่านประธานคนเก่าเพิ่งขายไปให้ใคร!” ผู้จัดการฝ่ายบุคคลตะโกนเสียงหลง หน้าซีดเผือดเหมือนเห็นผี กรณ์หยิบสมาร์ทโฟนรุ่นสั่งทำพิเศษขึ้นมา แล้วกดปุ่มเพียงครั้งเดียว หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมก็ฉายภาพสัญญาซื้อขายหุ้น 100% ที่ลงนามเสร็จสมบูรณ์ พร้อมยอดเงินมหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชีผู้ถือหุ้นเดิมจนคนทั้งบริษัทต้องกลั้นหายใจด้วยความตื่นตะลึง “เงินสดเข้าบัญชีภายในสามนาที ไม่มีการกู้ยืม ไม่มีสินเชื่อ ผมจ่ายด้วยเงินส่วนตัวของผมทั้งหมด” กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองไปรอบห้องที่เงียบกริบ “ที่นี่ไม่มีที่ว่างให้คนไร้ความสามารถ และที่สำคัญ... ไม่มีที่ว่างให้คนที่ชอบดูถูกคนอื่น ใครอยากอยู่ต่อก็จงทำงานให้คุ้มกับเงินเดือนที่ผมจ่าย ใครคิดว่าเก่งกว่าผม เชิญไปรับเงินชดเชยที่แผนกการเงินได้เลยครับ” มินตราตัวสั่นเทา เธอจำไม่ได้ว่าตัวเองยืนนิ่งค้างไปนานแค่ไหน ข้อมูลที่เธอกำลังรับรู้มันเกินกว่าสมองจะประมวลผลทัน ชายที่เธอทิ้งมาเพราะความยากจน บัดนี้กลายเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ และดูเหมือนเขาจะควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือด้วยอำนาจเงินที่ประเมินค่าไม่ได้ “มินตรา” กรณ์เรียกชื่อเธอ เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่มันกลับทำให้เธอยิ่งรู้สึกกดดัน “คุณช่วยเตรียมแฟ้มประวัติพนักงานทั้งหมดมาให้ผมที่ห้องทำงานภายในสิบนาทีด้วยนะครับ” “คุณ... คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน?” มินตราพยายามรวบรวมความกล้าถามกลับ กรณ์เดินตรงเข้ามาหาเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ เขาโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูเธอจนคนรอบข้างต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย แต่ในใจของพวกเขากำลังกรีดร้องด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์อะไรกัน “สิทธิ์ในฐานะประธานบริษัท หรือสิทธิ์ในฐานะอดีตสามีที่ยัง ‘รัก’ คุณมากจนไม่อยากให้ใครมากลั่นแกล้งคุณในบริษัทของผม... คุณเลือกเอาแล้วกันครับ” กรณ์ยิ้มมุมปาก ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กลางวงสนทนา ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องประธานไป ทิ้งให้มินตรายืนนิ่งเป็นรูปปั้น ท่ามกลางเสียงซุบซิบของเพื่อนร่วมงานที่ดังระงมเหมือนผึ้งแตกรัง ขณะที่มินตรากำลังตั้งหลักไม่ได้ เสียงเคาะประตูห้องประธานก็ดังขึ้นจากคนสนิทของกรณ์ที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมซองเอกสารสีน้ำตาล เขาวางซองนั้นลงบนโต๊ะต่อหน้ากรณ์ก่อนจะกระซิบเสียงเบา “ท่านครับ แม่ยายของท่าน... คุณหญิงสายสมร กำลังเดินทางมาที่บริษัทครับ เห็นว่าจะมาทวงถามเรื่องที่ท่าน ‘ไล่’ ลูกสาวเขาออกจากตำแหน่งงานเก่าที่เธอยังไม่ทันรู้เรื่องน่ะครับ” กรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับมาเป็นประกายเจ้าเล่ห์อีกครั้ง เขาโยนปากกาในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองว่า “ในเมื่ออยากมาให้ผมเซอร์ไพรส์ งั้นผมก็ขอจัดชุดใหญ่ต้อนรับคุณแม่ยายผู้แสนดีสักหน่อยแล้วกันครับ” กรณ์คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดระบบ ‘วงเงินไม่จำกัด’ บนแอปพลิเคชันส่วนตัว พลางมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่เห็นรถยนต์หรูของแม่ยายกำลังเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบริษัท “คืนนี้บริษัทนี้จะเปลี่ยนไปตลอดกาล... ไม่ใช่แค่เพราะผมรวยขึ้น แต่มันถึงเวลาที่ผมจะทวงคืนทุกอย่างที่เคยถูกพรากไปครับ” ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความสะใจและความฮานี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ