แม่ยายช็อกตาค้างกลางตลาดสด

"กำแบงก์ร้อยมาซื้อผักบุ้งกำละสิบบาท แต่ดันขับรถคันละร้อยล้านมาเนี่ยนะ! แกไปปล้นธนาคารไหนมาวะไอ้กรณ์!" เสียงแหลมปรี๊ดของนางนงลักษณ์ แม่ยายผู้ล่วงลับ... หมายถึงล่วงล้ำเข้ามาในชีวิตคู่ของผมดังทะลุแผงขายผักสดประจำตลาดเทศบาล จนบรรดาแม่ค้าปลาเค็มและแผงหมูข้างเคียงถึงกับหยุดมือ หันมามองเป็นตาเดียว ท่ามกลางกลิ่นโคลนกลิ่นคาวปลาที่อบอวลปนเปไปกับควันไอความตกใจของแก สวัสดีครับทุกท่าน ยินดีต้อนรับกลับสู่ความปั่นป่วนระดับบล็อกbuster ในตอนที่ 3 ของ "ท่านประธานขา อย่าเพิ่งหย่าหนูรวยแล้ว" กับผม "ฮาไม่จำกัด" นักเขียนผู้ยึดมั่นในอุดมการณ์ความสะใจและเสียงหัวเราะเช่นเคยนะครับ ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ผม—กรณ์ หรือกันต์ ซีอีโอมหาเศรษฐีผู้กุมอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหลายแสนล้านในคราบชายหนุ่มเสื้อยืดขาดๆ กับกางเกงเล กำลังยืนเลือกยอดผักบุ้งจีนอย่างสบายใจอารมณ์ หลังจากเพิ่งกดรับเงินจาก [ระบบมหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด] เข้าบัญชีส่วนตัวไปหมาดๆ ยอดเงินเด้งเตือนเบาๆ ที่ห้าร้อยล้านบาทถ้วน ทว่าความซวยคือ รถสปอร์ตไฮเปอร์คาร์รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น ลายคาร์บอนเคฟลาทั้งคัน ทะเบียนเลขตองเก้า ที่ผมเพิ่งถอยออกจากโชว์รูมสดๆ ร้อนๆ ดันจอดเด่นเป็นสง่าขวางทางรถกระบะส่งของแม่ยายผมพอดีเป๊ะ! "แม่ครับ ใจเย็นๆ ก่อนครับ ผมไม่ได้ปล้น ใครเขาจะไปปล้นธนาคารกลางวันแสกๆ แบบนี้เล่า" ผมหันไปยิ้มแห้ง พยายามใช้มือข้างหนึ่งถือถุงผักบุ้ง อีกข้างเกาหัวแกรกๆ เพื่อรักษาฟอร์มคนตกงานที่เพิ่งโดนภรรยาขอหย่าเมื่อวานนี้ "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีไอ้กรณ์! แกมันเกาะลูกสาวฉันกินมาสามปี วันนี้จู่ๆ มีปัญญาขับรถคันเป็นร้อยล้านมาตลาด ถ้าไม่ใช่ไปปล้นมา หรือไม่ก็ไปค้ายาบ้า แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อ! ยอมรับมาซะดีๆ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้แหละ!" แม่ยายจอมแสบหน้าดำคร่ำเครียด นิ้วมือที่สวมแหวนทองปลอมวงโตชี้หน้าผมสั่นระริก แกหายใจหอบฮักจนแป้งพัฟที่โปะหน้าหนาเตอะเริ่มร่อนเป็นแผ่นๆ สายตาของชาวตลาดเริ่มซุบซิบกันสนั่นหวั่นไหว บางคนถึงกับหยิบมือถือขึ้นมาไลฟ์สดเพราะคิดว่ากำลังเผמוกคดีอาชญากรรมสะเทือนขวัญ ผมแอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ พลางคิดว่า *ถ้าบอกว่าเงินนี้ได้มาเพราะระบบสเตตัสคนรวยสุ่มแจก แม่ยายคงช็อกตายคากองกระเทียมดองเป็นแน่แท้* "แม่ครับ ฟังผมนะ..." ผมก้าวเข้าไปใกล้หวังจะอธิบายดีๆ แต่แม่ยายกลับถอยกรูดราวกับผมเป็นฆาตกรต่อเนื่อง ยกเข่งมะนาวขึ้นมาป้องกันตัวราวกับจะปาใส่หน้าผมได้ทุกเมื่อ "หยุดนะ! อย่าเข้ามาใกล้ฉัน! แกมันไอ้คนไร้ค่า มินตรารีบตัดสินใจถูกจริงๆ ที่ขอหย่ากับแกเมื่อวานนี้ ไม่งั้นวันนี้ครอบครัวเราคงโดนตำรวจจับข้อหาสมรู้ร่วมคิดปล้นธนาคารไปแล้ว โชคดีแค่ไหนที่ลูกสาวฉันตาสว่างก่อน!" คำว่า "หย่า" ลอยเข้าหูผมพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ผมต้องรีบซ่อนไว้ มินตรา ภรรยาคนสวยผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับผมมาตั้งแต่ในวันที่เรามีเงินติดกระเป๋าแค่ยี่สิบบาท เธอยอมทนลำบากกับผมมาตลอด จนกระทั่งความกดดันทางสังคมและแม่ยายตัวดีคอยเป่าหูทุกวัน เธอถึงได้ยื่นใบหย่าให้ผมเมื่อวานนี้ โดยไม่รู้เลยว่า... สามี "ยาจก" คนนี้ กำลังจะกลายเป็นคนที่รวยที่สุดในประเทศในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา บรืนนน—! เสียงเครื่องยนต์ V12 ท่อไอเสียแต่งพิเศษคำรามก้องสะเทือนไปทั่วตลาดสด ก่อนที่รถซูเปอร์คาร์คันงามจะเปิดประทุนอัตโนมัติเผยให้เห็นร่างบางของใครบางคนก้าวลงมาด้วยรองเท้าส้นสูงปรี๊ด ชุดเดรสแบรนด์เนมราคาหลักแสนตัดกับบรรยากาศแผงปลาทูแม่กลองอย่างสิ้นเชิง "แม่คะ! เกิดอะไรขึ้น ทำไมเสียงดังไปถึงลานจอดรถ..." มินตรานั่นเอง! เธอกวาดสายตามาเห็นผมยืนถือถุงผักบุ้งอยู่ข้างรถสปอร์ตคันละร้อยล้านของผมพอดี ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า หน้าหวานซีดเผือดราวกับเจอผีกลางวันแสกๆ "มินตรา มาพอดีเลยลูก!" แม่ยายพุ่งเข้าไปคว้าแขนลูกสาวเขย่าแรงๆ "ดูผัวเก่าปัญญาอ่อนของแกสิ มันไปปล้นธนาคารที่ไหนมาไม่รู้ ขับรถคันเป็นร้อยล้านมาซื้อผักบุ้ง! ลูกรีบโทรหาตำรวจเร็วกว่ามันจะหนีไป!" มินตราไม่ได้ตอบแม่ เธอแข็งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน นัยน์ตาสั่นระริกจ้องมองสลับระหว่างใบหน้าเปื้อนยิ้มกวนๆ ของผม กับสัญลักษณ์โลโก้รถซูเปอร์คาร์มูลค่ามหาศาลที่จอดเด่นหร่า ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนแทบไม่มีเลือดฝาด สมองอันปราดเปรื่องของเธอกำลังประมวลผลอย่างหนักหน่วงกับภาพตรงหน้า ผมขยับยิ้มมุมปากเล็กน้อย ยื่นถุงผักบุ้งกำละสิบบาทไปให้พ่อค้าผักข้างๆ ก่อนจะควักกระเป๋าหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัด (Black Card ระดับสูงสุดที่แม้แต่เจ้าของธนาคารยังต้องก้มหัวให้) ออกมาหมุนเล่นเบาๆ ระหว่างนิ้ว บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ ราวกับเข็มนาฬิกาทุกเรือนในตลาดสดหยุดเดิน มินตราอ้าปากค้าง ดวงตาคู่สวยคลอเบ้าด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสนและตกตะลึงสุดขีด ขณะที่แม่ยายยังคงโวยวายไม่หยุด "ไอ้กรณ์! แกหยิบอะไรขึ้นมา... นั่นมันบัตรอะไรวะ! อย่าบอกนะว่าบัตรปลอม!" แม่ยายถลึงตาใส่ ผมก้าวเข้าไปใกล้รถคันงาม ชำเลืองมองอดีตภรรยาที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความคาดไม่ถึง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนทุกคนในตลาดต้องเงียบกริบ "คุณครับ... ผักบุ้งกำนี้ ผมขออนุญาตเหมาทั้งแผงเลยนะพอดีภรรยาเก่าผมบอกว่า... วันนี้ผมมีเงินมากพอจะซื้อตลาดนี้ได้ทั้งหลังแล้วล่ะครับ" นิ้วเรียวยาวของผมกดปุ่มบนสมาร์ทโฟนเพื่อเชื่อมต่อระบบ AI อัจฉริยะของรถยนต์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนยอดเงินฝากในบัญชีที่ดังขึ้นผ่านลำโพงบลูทูธรถยนต์เสียงกังวานก้องไปทั่วตลาด: *[ติ๊ง! ยอดเงินคงเหลือในบัญชีของคุณ: 500,000,000,000 บาทถ้วน... ทำการโอนกรรมสิทธิ์ตลาดสดแห่งนี้เข้าสู่บัญชีของคุณเรียบร้อยแล้วครับท่านประธาน]* มินตราเข่าทรุดฮวบลงกับพื้นตลาดสดทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า... สามีที่เธอกำลังขอหย่าเมื่อวานนี้ คือมหาเศรษฐีผู้กุมอำนาจการเงินทั้งหมดของเมืองนี้! - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความสะใจและความฮานี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ