ทริปฮันนีมูนที่ไม่ได้ไปฮันนีมูน

"กรี๊ด! กรณ์ คุณบ้าไปแล้วหรือไง! นี่มันไม่ใช่เกาะส่วนตัวแล้ว นี่มันเกาะร้างชัดๆ!" เสียงกรีดร้องของมินตราดังแข่งกับเสียงคำรามของฟ้าแลบแปลบปลาบด้านนอก กระท่อมไม้หลังน้อยที่พวกเขากำลังยืนหลบฝนอยู่ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ ลมพายุทะเลกระโชกแรงจนฝาผนังไม้สั่นสะเทือน เสมือนธรรมชาติกำลังหัวเราะเยาะความโชคร้ายของทั้งคู่ ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน กรณ์เพิ่งจะยิ้มแย้มแล้วผายมือเชิญเธอก้าวขึ้นเครื่องบินส่วนตัวลำหรูด้วยความภาคภูมิใจ พร้อมคำโฆษณาชวนเชื่อว่า *'ทริปฮันนีมูนฉลองรวยพันล้าน จะทำให้คุณภรรยาประทับใจไม่รู้ลืม'* แต่ใครจะไปคาดคิดว่า พายุไต้ฝุ่นนอกฤดูกาลจะพัดถล่มกลางอ่าว จนนักบินต้องรีบพาเครื่องลงจอดฉุกเฉินบนเกาะห่างไกลที่ยังไม่ได้พัฒนา ก่อนที่นักบินจะแผ่นแนบโดยขับเรือยางหนีตายไปกับทีมงาน ทิ้งให้ประธานมหาเศรษฐีและอดีตภรรยาต้องติดแหง็กอยู่กันตามลำพังสองต่อสองในกระท่อมไม้จิ้มฟันสภาพใกล้พังหลังนี้ "โธ่, คุณที่รักครับ อย่าเพิ่งโวยวายไปเลยน่า อย่างน้อยที่นี่ก็มีความเป็นส่วนตัวสูงมาก ไม่มีใครมารบกวนเราแน่นอน" กรณ์หัวเราะแห้งๆ พยายามปัดป้องละอองน้ำฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาตามรอยแตกของผนังไม้ มินตราถลึงตาใส่สามี (ที่เธอเพิ่งขอหย่าไปหมาดๆ แต่ดันถูกเขาลากมาติดเกาะด้วยกันซะนี่) ใบหน้าสวยเฉี่ยวบูดบึ้ง ชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงตอนนี้เปียกปอนแนบเนื้อ เผยให้เห็นสัดส่วนเย้ายวนที่ทำเอาสายตาของกรณ์ต้องรีบเบนหนີด้วยความเกรงใจ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของเขาก็เต้นรัวระทึกไม่ใช่เพราะความกลัวพายุ แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็นต่างหาก "ความเป็นส่วนตัวอะไรล่ะคะ! ดูสภาพนี่สิ! เตียงก็ไม่มี มีแต่ฟูกเก่าๆ ขึ้นรา กับพื้นไม้ที่มีรูพรุนจนมองเห็นพื้นทรายด้านล่างเนี่ยนะ!" มินตราชี้นิ้วไปยังมุมห้องด้วยความคับแค้นใจ เธอนึกย้อนไปถึงแม่ยายจอมแสบที่คอยกรอกหูอยู่ทุกวันว่ากรณ์เป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนกระจอกๆ ที่วันๆ เอาแต่ฝันกลางวัน เธอควรจะเชื่อแม่ตั้งแต่แรก แล้วไปแต่งงานกับเสี่ยเจ้าของปั๊มน้ำมัน เสียเวลามาลำบากตากฝนอยู่บนเกาะร้างนี่จริงๆ! กรณ์ถอนหายใจยาว พลางถอดเสื้อสูทแบรนด์ดังของตนเองออกแล้วเอาไปคลุมไหล่ให้ภรรยาอย่างสุภาพ ถึงแม้ปากเธอจะบ่นไม่หยุด แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาจากความหนาวเย็นของเธอ "ยอมรับเถอะครับว่าผมวางแผนไม่รอบคอบเอง... แต่ว่านะ ในเมื่อเราติดอยู่ด้วยกันจริงๆ แบบนี้แล้ว ผมว่าเรามาคุยเรื่องของเรากันดีกว่าไหมครับ?" กรณ์หันมามองหน้าเธอ แววตาคมกริบที่เคยฉายแววขี้เล่นเมื่อครู่ ตอนนี้กลับจริงจังขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนมินตราถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "เรื่อง... เรื่องอะไรล่ะคะ?" มินตราหลบสายตาโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ บรรยากาศรอบตัวที่มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคารั่วๆ กับแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เหลือแบตเตอรี่แค่สิบเปอร์เซ็นต์ ทำให้พื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ดูราวกับโลกทั้งใบเหลือแค่พวกเขาสองคน "เรื่องที่เราหย่ากันไงครับ..." กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนมินตราต้องถอยหลังไปจนชิดผนังไม้ "คุณบอกว่าทนความลำบากกับผมไม่ไหว คุณอยากได้ชีวิตที่สุขสบาย... แต่คุณรู้ไหมครับ ตั้งแต่วินาทีที่คุณเซ็นใบหย่า ระบบในหัวผมมันก็ปลดล็อกเงินสดสามพันล้านบาททันที..." "นี่คุณยังจะมาเพ้อเจ้ออะไรอีกยะ! สามพันล้านบ้าบออะไรตอนนี้!" มินตราโวยวายกลบเกลื่อนความประหม่า เธอยกมือขึ้นดันอกเขาไว้ แต่กรณ์กลับคว้ามือเรียวนั้นมากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในความหนาวเหน็บ ทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออก "ผมไม่ได้เพ้อเจ้อครับคุณภรรยา... และเพื่อพิสูจน์ว่าผมไม่ได้โกหก..." กรณ์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจและความลับที่เธอไม่เคยล่วงรู้ เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกไปยังหมายเลขปลายทางด้วยมือเดียว ท่ามกลางเสียงพายุโหมกระหน่ำด้านนอก มินตราขมวดคิ้วด้วยความงุนงง สงสัยว่าท่ามกลางเกาะร้างสัญญาณอินเทอร์เน็ตแทบไม่มีแบบนี้ เขาโทรหาใครกัน? "ครับท่านประธาน... ทีมกู้ภัยทางอากาศและเรือยอชต์ส่วนตัวห้าลำพร้อมสแตนด์บายแล้วครับ! รอแค่คำสั่งของคุณกรณ์เท่านั้น จะให้เข้าไปรับเมื่อไหร่ดีครับ?" เสียงปลายสายดังลอดออกมาจากลำโพงชัดเจน แจ่มแจ้ง ท่ามกลางความเงียบงันในกระท่อม มินตราเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้า ประโยคสนทนานั้นทำเอาสมองของเธอขาวโพลน เรือยอชต์ห้าลำ? ทีมกู้ภัยทางอากาศ? และเสียงปลายสายที่เรียกเขาว่า 'ท่านประธาน' อย่างนอบน้อมนั่นอีกเล่า! กรณ์กดวางสาย ชำเลืองมองภรรยาคนสวยที่ตอนนี้สติหลุดลอยไปถึงดาวอังคารแล้ว เขาก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง "เกาะนี้ไม่ได้ร้างหรอครับ... แต่มันคือเกาะส่วนตัวมูลค่าหมื่นล้านที่ผมเพิ่งซื้อเป็นของขวัญวันครบรอบของเราต่างหากล่ะครับ" ปัง! เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจของมินตรา ขณะที่เธอยังไม่ทันได้เรียบเรียงความคิด เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำมหึมาพร้อมตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลมหาเศรษฐีก็บินฝ่าพายุมาจอดนิ่งสนิทอยู่หน้ากระท่อมไม้จิ้มฟัน พร้อมกับประตูห้องที่ถูกเปิดออกเผยให้เห็นชายชุดดำยืนโค้งคำนับรอรับคำสั่งอยู่เบื้อง and... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!