ความลับเริ่มรั่วไหล

"คุณพูดว่าอะไรนะ... ใครสั่งซื้อเกาะส่วนตัวแถมพ่วงเรือยอร์ชลำนั้นไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว?" เสียงของมินตราสั่นเครือจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่ยังคงพัดกระแสลมแรงจนหลังคากระท่อมไม้จิ้มฟันสั่นสะเทือน ปลายสายของพนักงานธนาคารระดับพรีเมียมเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงนอบน้อมจนน่าขนลุก "เรียนคุณมินตราครับ... บัญชีดังกล่าวเป็นบัญชีที่ใช้บัตรเครดิตดำวงเงินไม่จำกัด วงเงินถูกเคลียร์และอนุมัติโดยตรงจากสำนักงานใหญ่ระดับโลกครับ ยอดใช้จ่ายแปดหลักเมื่อครู่นี้... ถูกต้องสมบูรณ์ครับ" ตูม! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลของมินตราซ้ำสอง รอบตัวเธอมืดแปดด้าน ความรู้สึกชาหนึบวิ่งพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงกลางหน้าผาก ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า สมองที่เคยคิดหย่าขาดกับอดีตสามีเพราะความยากจน บัดนี้กำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง *เกาะส่วนตัว? เรือยอร์ช? บัตรวงเงินไม่จำกัด? สามีจนๆ ที่เธอบอกเลิกเพราะไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อชานมไข่มุก... คือคนๆ เดียวกับเจ้าของเฮลิคอปเตอร์ราคาหลายพันล้านลำนี้เนี่ยนะ?!* มินตราหันขวับกลับไปมองกรณ์ ชายหนุ่มผู้กำลังยืนยัดกายอย่างสง่างามท่ามกลางกระแสลมพายุ ใบหน้าของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากที่เธอมองว่ามันช่างน่าสมเพชและไร้ค่ามาตลอดหลายปี บัดนี้กลับทรงพลังและเยือกเย็นราวกับพญามารที่กำลังมองดูเหยื่อดิ้นรนอยู่ในกำมือ "ตกใจอะไรหรือืมนต์? หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ น้ำเสียงที่คุ้นเคยแต่กลับมีมิติความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนมินตราต้องถอยหลังกรูดไปชนกับผนังไม้เก่าๆ "ก...กรณ์..." มินตรากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก สมองของเธอขาวโพลน ภาพความทรงจำย้อนกลับไปตอนที่เธอบ่นว่าอยากได้กระเป๋าแบรนด์เนมแล้วเขาบอกว่า 'รอหน่อยนะ เดี๋ยวผมซื้อให้ทั้งบริษัทเลย' ตอนนั้นเธอด่าเขาว่าเป็นไอ้ขี้คุย แต่ตอนนี้... บริษัทที่ผลิตกระเป๋านั้น อาจจะอยู่ในเครือธุรกิจที่เขาถือหุ้นใหญ่ทั้งหมดก็ได้! ความคิดนี้ทำให้มินตราเข่าอ่อนยวบ เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นไม้ ฝุ่นละอองฟุ้งกระจาย แต่มินตราไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น มือบางสั่นเทารีบคว้าชายกางเกงของกรณ์ไว้แน่น ราวกับคนจมน้ำที่กำลังคว้าฟางเส้นสุดท้าย "คุณ... คุณกันต์... ไม่สิ คุณกรณ์คะ... ฮือออ คุณแกล้งฉันใช่ไหม? ทั้งหมดนี่คือการซ่อนกล้องใช่ไหมคะ? บอกฉันทีสิ..." เสียงสะؤกสะอื้นของมินตราดังปะปนกับเสียงเครื่องยนต์ กรณ์ก้มมองอดีตภรรยาที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกัน สายตาของเขาไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความว่างเปล่าและความสมเพชเวทนาที่ฉายชัดอยู่ภายในแววตาคู่นั้น ชายหนุ่มค่อยๆ ดึงชายกางเกงกลับอย่างสุภาพ แต่มันช่างไร้เยื่อใยเหลือเกิน "ตอนที่เราลำบาก... ผมบอกคุณแล้วว่าอดทนอีกนิดนะมนต์... แต่คุณเลือกที่จะสะบัดมือผมทิ้ง แล้วบอกว่าความจนมันน่ารังเกียจไม่ใช่หรือครับ?" กรณ์ก้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่นิ่งสนิทจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตอนนี้ผมรวยแล้ว... แต่ขอโทษทีนะมินตรา คนอย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบขึ้นไปบนเกาะส่วนตัวของผมหรอกครับ" เพล้ง! หัวใจของมินตราแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี ความโลภและความดูถูกที่เธอสะสมมาตลอดพังทลายลงในพริบตาเดียว ภาพแม่ยายจอมแสบที่เคยด่าทอกรณ์สารพัดลอยเข้ามาในหัว หากแม่ของเธอรู้เรื่องนี้ มีหวังคงอกแตกตายคาที่แน่ๆ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ประตูเฮลิคอปเตอร์ลำมหึมาก็เปิดออกพร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ผูกเนกไทปักตราสัญลักษณ์ทองคำบริสุทธิ์ เขาเดินลงมาด้วยท่าทีรีบร้อน ฝ่าสายฝนและลมพายุ ตรงดิ่งมาคุกเข่าลงต่อหน้ากรณ์ด้วยความเคารพสูงสุด "ท่านประธานครับ! คณะกรรมการบริหารจากทั่วโลกกำลังรอวิดีโอคอนፈረንስเพื่อรายงานผลประกอบการไตรมาสนี้ครับ... และคุณท่าน (แม่ของกรณ์) ฝากถามมาว่า 'จะหย่าเสร็จหรือยัง ลูกสะใภ้คนใหม่ที่ตระกูลหาไว้ให้ ระดับซูเปอร์สตาร์ระดับโลก กำลังรอพบอยู่ที่คฤหาสน์ใหญ่แล้วนะครับ'!" เสียงรายงานของพ่อบ้านชราดังชัดถ้อยชัดคำ ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย มินตราที่นั่งฟังอยู่บนพื้นถึงกับเบิกตากว้างจนเส้นเลือดในตาฝ้าฟาง 'ลูกสะใภ้คนใหม่... ระดับซูเปอร์สตาร์ระดับโลก?!' แปลว่าเขามีตัวเลือกที่ดีกว่าเธอรออยู่แล้ว และเธอเป็นแค่คนโง่เขลาที่เตะเงินหมื่นล้านหลุดมือไปอย่างน่าอนาถ กรณ์พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหันมามองมินตราเป็นครั้งสุดท้ายด้วยรอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับสุภาพบุรุษ "ลาก่อนนะครับมินตรา... หวังว่าคุณจะมีความสุขกับชีวิตที่คุณ 'เลือก' เองนะ" พูดจบ กรณ์ก็หันหลังก้าวขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว ทิ้งให้มินตรากรีดร้องโหยหวนคร่ำครวญอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของกระท่อมเก่าๆ เสียงเฮลิคอปเตอร์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเสียงฟ้าร้องคำรามรับโชคชะตาอันโหดร้ายของเธอ แต่ทว่า... ในวินาทีที่เฮลิคอปเตอร์กำลังลอยตัวสูงขึ้น ทันใดนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของมินตราที่ตกอยู่บนพื้นก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร... และภาพบุคคลปริศนาที่กำลังยืนรอรับกรณ์อยู่ที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ปลายทาง... บุคคลที่ทำให้มินตราถึงกับช็อกค้างจนกรีดร้องไม่ออก เพราะเธอกำลังเห็นใบหน้าของ "พี่สาวแท้ๆ" ของตัวเอง ที่หนีออกจากบ้านไปเมื่อสิบปีก่อน... กำลังสวมกอดซบไหล่ของอดีตสามีมหาเศรษฐีคนนี้อย่างแนบแน่น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเสียงหัวเราะและสะใจไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับความมันส์ระดับสิบกะรัตนะครับ