ฉากตบหน้าสะใจระดับตำนาน

"ถ้าแกยังไม่ไสหัวไปตอนนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะไอ้กระจอก!" เสียงแหลมสูงของแม่ยายจอมแสบดังก้องไปทั่วโถงโรงแรมหรู เธอชี้นิ้วมาที่หน้าผมด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาคู่คมที่เคยใช้มองผมเหมือนขยะเปียกบัดนี้ฉายแววอาฆาตอย่างชัดเจน ด้านข้างของเธอคือชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงที่พยายามเชิดหน้าหนี ราวกับว่าอากาศรอบตัวผมมันสกปรกเกินกว่าเขาจะสูดดม ผม—กรณ์ หรือที่ทุกคนรู้จักในนามไอ้ขี้แพ้ที่ภรรยาเพิ่งขอหย่า—เพียงแค่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำให้คนในงานหยุดชะงักและหันมามองเป็นตาเดียว "แม่ครับ... จะไล่ผมไปไหนเหรอครับ? ในเมื่อที่ดินผืนนี้ ทั้งตึกที่แม่ยืนเหยียบอยู่ตอนนี้ มันเป็นชื่อของผมทั้งหมด" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่แม่ยายจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด "ชื่อแก? ฮ่าๆๆ! ฝันกลางวันหรือไงไอ้กรณ์? แกมันก็แค่ไอ้คนตกงานที่เกาะลูกสาวฉันกินมาสามปี! ถ้าแกมีปัญญาซื้อที่ดินผืนนี้ ฉันก็คงเป็นราชินีไปแล้ว!" มินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ พยายามดึงแขนแม่ไว้ ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอรู้ดีว่าผมไม่ใช่คนพูดพล่อยๆ แต่ความโกรธที่สะสมมานานทำให้เธอก็ยังสับสน "กรณ์... พอเถอะค่ะ เราหย่ากันแล้ว คุณกลับไปเถอะ อย่าให้แม่ทำร้ายจิตใจคุณไปมากกว่านี้เลย" ผมส่งยิ้มอ่อนโยนให้มินตรา ก่อนจะหันไปสบตากับชายหนุ่มชุดสูทที่ยืนทำตัวเป็นพระเอกอยู่ข้างแม่ยาย "คุณชื่ออะไรนะ? อ้อ... คุณสมศักดิ์ ที่ปรึกษาการเงินบริษัทคู่แข่งสินะ?" สมศักดิ์ยืดตัวขึ้น มองผมด้วยสายตาเหยียดหยาม "ใช่ แล้วแกจะทำไม? พนักงานต๊อกต๋อยอย่างแกคิดจะขู่ฉันงั้นเรอะ?" ผมไม่ตอบ แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความสั้นๆ เพียงคำเดียวผ่านระบบแอปพลิเคชันลับที่ชื่อว่า 'มหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด' เพียงแค่สามวินาที... เสียงไซเรนจากโทรศัพท์มือถือของสมศักดิ์ก็ดังลั่นขึ้นมา มันเป็นเสียงแจ้งเตือนการถูกอายัดบัญชีธนาคารทุกบัญชีทั่วประเทศ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากสีแดงฉานกลายเป็นสีซีดขาวเหมือนศพทันที "ทะ...ทำไม... ทำไมบัญชีฉันถึงโดนอายัด!" เขาอุทานพลางรัวนิ้วกดมือถือด้วยความสั่นเทา "เพราะบริษัทของคุณกำลังจะล้มละลายภายในสิบนาทีนี้ไงครับ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนกำลังคุยเรื่องสภาพอากาศ "และขอบคุณที่เตือนสติผมนะคุณสมศักดิ์ ว่าคนประเภทไหนที่ไม่ควรค่าแก่การให้อภัย" แม่ยายเริ่มหน้าถอดสี "นี่แก... แกทำอะไร?" ผมหันไปมองเธอ สายตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนเธอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ก่อนที่ผมจะหยิบเหรียญบาทออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วยื่นไปตรงหน้าสมศักดิ์ที่กำลังทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "เอาไปตั้งตัวใหม่นะเพื่อน" ผมพูดพลางวางเหรียญลงบนฝ่ามือที่สั่นระริกของเขา "หวังว่าเงินเหรียญเดียวนี้จะช่วยให้คุณไปถึงบ้านได้นะ" สมศักดิ์ปล่อยโฮออกมาเหมือนเด็กๆ เขาพยายามจะคว้าขากางเกงผมไว้แต่ผมเบี่ยงตัวหลบได้อย่างแนบเนียน แม่ยายที่เคยปากดีกลับยืนตัวสั่นพั่บๆ สายตาที่เธอมองมาที่ผมตอนนี้เปลี่ยนจากความดูถูกกลายเป็นความหวาดกลัวสุดขีด เพราะเธอเพิ่งตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอได้เหยียบย่ำมังกรที่หลับใหลอยู่ไปมากแค่ไหน "กรณ์... นี่คุณ... คุณเป็นใครกันแน่?" มินตราถามเสียงสั่น ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกจนเกือบจะล้มลงไปหากผมไม่รีบเข้าไปประคองไว้ ผมเชยคางเธอขึ้นเบาๆ สบตาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักเหมือนวันแรกที่เราเจอกัน "ผมก็คือคนเดิมที่รักคุณ... แต่เผอิญว่าวันหน้า ผมอาจจะมีเงินมากกว่าที่คุณจินตนาการไว้สักหน่อยนะครับที่รัก" ยังไม่ทันที่มินตราจะได้เอ่ยปากถามอะไรต่อ เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกึกก้องมาจากทางหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ แรงลมมหาศาลตีจนผ้าม่านปลิวไสว ผู้คนในงานต่างแตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่าน แต่กลางโถงนั้น มีชายชุดดำสามคนเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับกระเป๋าเอกสารใบหนึ่ง หนึ่งในนั้นโค้งคำนับผมอย่างนอบน้อม "ท่านประธานครับ การเข้าซื้อกิจการบริษัทแม่ยายของคุณเสร็จสิ้นแล้วครับ นี่คือเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมด... และมีสายด่วนจากธนาคารกลางต้องการเรียนสายกับคุณเรื่องยอดเงินโอนเข้าบัญชีส่วนตัวครับ" มินตราเบิกตากว้างเมื่อเห็นเอกสารที่ระบุชื่อผู้ถือหุ้นรายใหม่เพียงชื่อเดียว... ชื่อของผม ทว่าในจังหวะที่ผมกำลังจะรับกระเป๋านั้น ชายชุดดำอีกคนหนึ่งก็เดินกระซิบข้างหูผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ท่านครับ... มีการเคลื่อนไหวที่คาดไม่ถึงจากคู่แข่งตัวฉกาจของคุณ พวกเขาขโมยข้อมูลลับของระบบไปได้แล้วครับ" ผมชะงักทันที รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า ผมหันไปมองมินตราที่ยังคงมองมาด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะหันไปสั่งการผู้ติดตาม "ปิดล็อคทางออกทั้งหมดทันที! อย่าให้ใครออกจากที่นี่จนกว่าผมจะตรวจสอบเสร็จ!" ท่ามกลางความโกลาหลที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น ประตูบานใหญ่ของห้องโถงก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เดินเข้ามาพร้อมปืนพกในมือ... สายตาของเธอมุ่งตรงมาที่ผม พร้อมกับคำพูดที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ "เจอตัวแล้วนะ... กรณ์... หรือจะให้ฉันเรียกว่าคุณพี่ชายที่รักดีล่ะ?" ด้วยความเคารพอย่างสูง ฮาไม่จำกัดครับ