การหายตัวไปของมินตรา

"ถ้าแกยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว เมียรักของแกได้กลายเป็นศพแน่กรณ์!" เสียงคำรามแหบพร่าอย่างคนจนตรอกดังสะท้อนก้องไปทั่วโกดังร้างริมท่าเรือเก่า กลิ่นอับชื้นของน้ำทะเลและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนกันได้ด้วยมีด กรณ์หยุดฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบที่ปกติมักจะมีแววกวนประสาทเจืออยู่เสมอ บัดนี้กลับว่างเปล่า เยียบเย็น และดุร้ายดั่งพญาเสือที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ เบื้องหน้าของเขาคือ "ชัย" อดีตผู้บริหารมือขวาที่ถูกกรณ์ถอดถอนยศถาบรรดาศักดิ์และไล่ออกอย่างไร้เยื่อใยหลังจากโกงเงินบริษัท ชายผู้เคยสุขสบายบนกองเงินกองทอง บัดนี้เหลือสภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น ชัยใช้แขนข้างหนึ่งล็อกคอ "มินตรา" ไว้แน่น ปลายกระบอกปืนสั้นสีดำสนิทจ่ออยู่ที่ขมับบางของหญิงสาวอย่างสั่นเทา มินตรามีสีหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกแต่ไม่มีเสียงร้องไห้ฟูมฟาย ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาที่กรณ์ มีทั้งความหวาดกลัวและความรู้สึกผิดฉายชัดอยู่ในนั้น ตั้งแต่หย่ากันไปและได้รู้ความจริงว่ากรณ์ไม่ใช่แค่ชายหนุ่มกระจอกๆ อย่างที่เธอเข้าใจ เธอก็เรียนรู้ว่าโลกใบนี้มันโหดร้ายแค่ไหน และคนที่เธอเคยผลักไสออกไปจากชีวิต คือคนเดียวที่ปกป้องเธอในยามวิกฤต "ปล่อยเธอซะ ชัย แกอยากได้อะไร ว่ามา" กรณ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนทนาแต่ทรงพลังจนคนที่ถือปืนถึงกับผวาถอยหลังไปครึ่งก้าว "ฮ่าๆๆ! อยากได้อะไรอย่างงั้นเหรอ? แกมันทำลายชีวิตฉัน! แกทำให้ฉันกลายเป็นหมาข้างถนน!" ชัยหัวเราะลั่นอย่างคนเสียสติ น้ำลายกระเด็นออกจากปาก "ฉันต้องการหุ้นทั้งหมดของบริษัท! เซ็นโอนมันมาให้ฉันเดี๋ยวนี้! แล้วฉันจะปล่อยผู้หญิงคนนี้ไป ไม่อย่างนั้น... ฉันจะเป่าสมองเธอให้กระจายต่อหน้าแกนี่แหละ!" ใบหน้าของชัยแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงความกดดันขั้นสุด เขาไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ชื่อเสียง เงินทอง หน้าตาทางสังคม พังทลายลงในชั่วข้ามคืนเพราะฝ่ามือของกรณ์ การลักพาตัวมินตราจึงเป็นไพ่ใบสุดท้ายที่เขาเหลืออยู่ ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดของโกดัง แม่ยายจอมแสบของกรณ์—นางทิพย์ ที่แอบตามติดมาเพราะความเป็นห่วงลูกสาว (หรือกลัวว่าจะอดใช้เงินจากมรดกของลูกเขยกันแน่ก็ไม่รู้) ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น นางยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเบิกโพลงมองภาพลูกสาวสุดที่รักกำลังเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้าย ถ้ามินตราเป็นอะไรไป ความฝันที่จะได้เสวยสุขบนกองเงินกองทองของเธอก็เป็นอันจบสิ้นเช่นกัน "กรณ์! ช่วยลูกฉันด้วย! ช่วยยายมินด้วยนะลูก! แกอยากได้อะไรให้มันไปเถอะ!" นางทิพย์ส่งเสียงร้องไห้โฮออกมาอย่างลืมตัว พยายามจะคลานเข้าไปหาแต่ถูกลูกน้องของชัยที่ยืนคุมเชิงอยู่เตะกระเด็นถอยหลังไป กรณ์ไม่ได้หันไปมองแม่ยายผู้เห็นแก่ตัวคนนั้น สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่ปลายกระบอกปืนที่จ่อขมับภรรยาเก่าอย่างไม่วางตา ความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบตัวราวกับลดต่ำลงหลายองศา ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของกรณ์—*ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ภรรยาถูกลักพาตัวโดยศัตรูระดับต่ำ ระบบมอบสิทธิพิเศษ "อำนาจเงินตราเหนือฟ้า" สามารถซื้อกิจการของคู่กรณีและสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมดได้ใน 3 วินาที ท่านต้องการใช้งานหรือไม่?* กรณ์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา เขาไม่ได้สนใจระบบนั่นเสียด้วยซ้ำ เพราะต่อให้ไม่มีระบบ เขาก็มีวิธีจัดการกับสุนัขจนตรอกตัวนี้อยู่แล้ว "แกแน่ใจนะชัย ว่าหุ้นทั้งหมดจะทำให้แกมีความสุขได้?" กรณ์ก้าวเท้าเข้าไปหาอีกหนึ่งก้าว ช้าๆ แต่มั่นคง "หยุดนะ! บอกให้หยุดไง ไม่งั้นฉันลั่นไกจริง1!" ชัยกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดที่ไกปืน "แกคิดว่าแกกุมความลับของฉันไว้หมดแล้วสินะ" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เต็มไปด้วยอำนาจกดดัน "แกคิดว่าชัยชนะมันเป็นของแกตั้งแต่ลักพาตัวเธอมาได้ใช่ไหม? ชัย... แกมันโง่กว่าที่ฉันคิดเสียอีก" "แกหมายความว่ายังไง!?" ชัยตวาดลั่น "หมายความว่า... ตอนนี้ บัญชีธนาคารทุกบัญชีของบริษัทลูกที่แกแอบไปซุกซ่อนเงินโกงไว้ ถูกอายัดเรียบร้อยแล้ว และบ้านพักตากอากาศของแกที่สวิสเซอร์แลนด์ ก็เพิ่งถูกขายทอดตลาดโดยเจ้าหนี้รายใหญ่ที่ฉันเพิ่งซื้อหนี้มาเมื่อห้านาทีก่อน" กรณ์ยกมือขึ้นควักโทรศัพท์มือถือราคาแพงออกมา หมุนเล่นในมืออย่างไม่แยแส "ตอนนี้ แกไม่ใช่แค่คนจนตรอก ชัย... แกกลายเป็นบุคคลล้มละลายที่ไม่มีแม้แต่บาทเดียวจะซื้อข้าวกิน แม้แต่ค่ากระสุนปืนนั่น... แกก็ยังยืมเงินจากแก๊งเงินกู้นอกระบบมาซื้อใช่ไหมล่ะ?" ใบหน้าของชัยซีดเผือกยิ่งกว่ากระดาษ มือที่ถือปืนสั่นเทาจนแทบจะประคองไม่อยู่ ข้อมูลที่กรณ์พูดออกมามันถูกต้องทุกอย่าง! เขารู้ได้อย่างไร? เขารู้ได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร!? "โกหก! แกโกหกฉัน!" ชัยแผדเสียงตะโกนกลบเกลื่อนความหวาดกลัวในใจ "เซ็นเอกสารโอนหุ้นเดี๋ยวนี้! ไม่งั้น..." "กรณ์..." เสียงหวานสั่นเครือของมินตราดังขึ้นเป็นครั้งแรก เธอมองหน้าอดีสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ความรู้สึกผิดและซาบซึ้งใจตีรันวนเวียนอยู่ในอก "อย่า... อย่าทำเพื่อฉันเลย ฉันมันโง่เอง ฉันไม่คู่ควร..." กรณ์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่วขณะ เขาสบตากับหญิงสาวผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาตั้งแต่ยังไม่มีอะไร ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว "มินตรา... ไม่ว่าเธอจะเคยทำผิดพลาดอะไรมา หรือเคยขอหย่ากับฉันเพราะความยากจนแค่ไหน..." กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัดของโกดัง "แต่จำไว้... เธอคือภรรยาของฉัน และไม่มีใครหน้าไหนในโลกนี้ที่มีสิทธิ์มาแตะต้องเธอ แม้แต่ปลายเล็บ!" สิ้นคำพูดนั้น กรณ์ก็สะบัดมือส่งสัญญาณบางอย่างออกไปนอกหน้าต่างโกดัง *บรืนนนนน—!* เสียงเครื่องยนต์เจ็ตของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ดังกระหึ่มกึกก้องจนหลังคาโกดังสังกะสีแทบปลิว แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำเข้ามาด้านในจนทุกคนต้องยกมือขึ้นบังหน้า แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสว่างจ้าสาดส่องลงมาจากฟากฟ้า พุ่งตรงมาที่จุดที่ยืนอยู่ราวกับเวทีประลอง ร่างของชายชุดดำนับสิบคนโรยตัวลงมาจากเชือกอย่างรวดเร็วดั่งภาพยนตร์แอคชั่นฮอลลีวูด พวกเขาเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วและเป็นมืออาชีพ ก่อนจะยกปืนไรเฟิลติดลำกล้องเล็งตรงมาที่ชัยและพรรคพวกในเสี้ยววินาที ชัยหน้าถอดสี ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปนั่งกับพื้น ปืนในมือหลุดร่วงหล่นลงกระแทกพื้นคอนกรีตดัง *เคร้ง!* ก่อนที่ชัยจะทันได้อ้าปากร้องขอชีวิต ร่างของเขาก็ถูกชายชุดดำพุ่งเข้ากดกระแทกพื้นอย่างรวดเร็วไร้ความปรานี เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นโกดัง กรณ์เดินผ่านร่างของชัยที่นอนดิ้นพล่านไปอย่างไร้เยื่อใย เขาก้าวเข้าไปหามินตราที่ยืนตัวสั่นอยู่ ร่างสูงโปร่งสวมกอดหญิงสาวเข้าสู่อ้อมอกที่อบอุ่นและปลอดภัยทันที มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ เพื่อปลอบประโลมความหวาดกลัวที่ผ่านมา "ปลอดภัยแล้วนะ... คนดี" กรณ์กระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ มินตราซบหน้าลงกับอกแกร่ง ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร ความอัดอั้นตันใจ ความหวาดกลัว และความรู้สึกผิดทั้งหมดระบายออกมาเป็นหยดน้ำตาที่เปียกชุ่มเสื้อสูทราคาแพงของเขา ในขณะที่บรรยากาศกำลังซาบซึ้งและอบอุ่น ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงหอบหายใจก็ดังขึ้นจากทางประตูโกดัง "คุณกรณ์คะ! คุณมินตรา!" ร่างของเลขาวยสาวคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา พร้อมกับถือแท็บเล็ตหน้าจอสีฟ้าสว่างวาบ เธอยื่นมันให้กรณ์ด้วยมือที่สั่นเทา "เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! หุ้นของบริษัทคู่แข่งหลักที่กำลังจะล้มละลายเมื่อกี้... อยู่ๆ ก็มีคำสั่งซื้อปริศนาทุ่มเงินซื้อกิจการทั้งหมด 100% ภายในคลิกเดียว และ... และผู้ถือหุ้นใหญ่คนใหม่ที่กวาดซื้อหุ้นทั้งหมด... คือชื่อของคุณมินตราค่ะ!" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ส่วนมินตราที่กำลังสะؤอื้นอยู่ถึงกับหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมองหน้าสามีด้วยดวงตากลมโตที่ยังคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา แท็บเล็ตในมือเลขาแสดงชื่อผู้ถือหุ้นรายใหม่ตัวโตอย่างชัดเจน—**"คุณมินตรา ศิริWatthana (ภรรยาโดยชอบธรรมของประธานกรณ์)"** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะครับ