การกลับมาของอดีตคู่หมั้นจอมจุ้น

"กรี๊ด! พี่กรณ์ขา! ทำไมถึงทำเป็นจำหนูไม่ได้ล่ะคะ นี่ไง... สัญญาแต่งงานที่เราเคยเกี่ยวก้อยกันใต้ต้นมะม่วงตอนอายุเจ็ดขวบ!" เสียงแหลมสูงระดับแก้วหูสะเทือนเลื่อนลั่นดังขึ้นกลางสำนักงานใหญ่ ท่ามกลางสายตาพนักงานนับร้อยชีวิตที่หันมามองเป็นตาเดียว ร่างอวบอัดในชุดเดรสแบรนด์เนมสีชมพูสะท้อนแสงของ 'คุณหญิงคุณหนูไฮโซน้ำหวาน' กำลังพุ่งเข้าไปเขย่าแขนชายหนุ่มผู้สวมสูทราคาแพงระยับอย่างเอาเป็นเอาตาย กรณ์ หรือที่พนักงานทั่วไปเรียกขานว่าท่านประธาน (แม้เบื้องหลังเขาจะเพิ่งโดนอดีตภรรยาขอหย่าเพราะคิดว่าจนกรอบ) ทำหน้าเหยเกราวกับอมยาขมหม้อใหญ่ ดวงตาคมกริบกวาดมองซ้ายแลขวาเพื่อหาทางหนีทีไล่ ร่างกายถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับเครื่องถ่ายเอกสารตัวยักษ์ นี่มันเวรกรรมอะไรของเขากันเล่า! แค่ระบบมหาเศรษฐีในหัวมันเพิ่งแจ้งเตือนว่ายอดเงินในบัญชีทะลุหลักหมื่นล้าน เขาก็ว่าชีวิตจะสงบสุขแล้วเชียว อยู่ๆ แม่ตัวจี๊ดจากอดีตสมัยก้นขะมุกขะมอมก็โผล่พรวดเข้ามาทวงสัญญาบ้าบออะไรตอนนี้ "เอ่อ... คุณผู้หญิงครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ" กรณ์ยกมือขึ้นปัดป้องเป็นพัลวัน ใบหน้าหล่อเหลาแกล้งทำเป็นบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกกว้างอย่างไร้โฟกัส "คุณ... คุณเป็นใครเหรอครับ? แล้วผม... ผมเป็นใครเหรอครับเนี่ย?" น้ำหวานชะงักกึก ปล่อยมือจากแขนเสื้อสูทของชายหนุ่มทันที ดวงตากลมโตที่ผ่านการทำศัลยกรรมมาอย่างดีกะพริบปริบๆ "พี่กรณ์! นี่อำหนูเล่นใช่ไหมคะ? หน้าตาหล่อเหลาขึ้นจนหนูเกือบจำไม่ได้ แต่เสียงกวนๆ แบบนี้ไม่มีทางผิดตัวแน่!" "เปล่าครับ... ผมไม่ได้อำ" กรณ์แกล้งทำเป็นกุมขมับ เซถลาไปพิงกำแพงราวกับคนทรงเจ้าเข้าทรง "คุณหมอเพิ่งบอกว่าผม... เอ่อ... ความจำเสื่อมครับ! จำอะไรไม่ได้เลยแม้กระทั่งชื่อตัวเอง! สมองผมมันโล่งโจ้งไปหมด เหมือนฮาร์ดดิสก์โดนฟอร์แมต!" มินตรา อดีตภรรยาที่บังเอิญเดินถือแฟ้มเอกสารผ่านมาพอดีเพื่อมาเคลียร์เรื่องเอกสารหย่า ถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่หน้าห้องประชุม ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เธอมองอดีสามีที่ตอนนี้ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จได้อย่างแนบเนียนราวกับนักแสดงตุ๊กตาทอง สลับกับมองคุณหนูไฮโซแต่งตัวจัดจ้านที่เกาะแขนเขาไม่ปล่อย *ความจำเสื่อมงั้นเหรอ? วันก่อนยังนั่งนับเหรียญบาทซื้อมาม่าอยู่เลย! ตาบ้านี่เล่นละครตบตาอะไรอีกเนี่ย!* มินตราขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหมั่นไส้ในใจ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็ตีรวนขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ "ความจำเสื่อมเหรอคะ?" น้ำหวานหน้าเสียไปชั่วขณะ ก่อนที่ประกตาตาสีน้ำตาลจะวาวโรจน์ด้วยความเจ้าเล่ห์ "โอ๋... น่าสงสารจังเลยค่ะพี่กรณ์ งั้นไม่เป็นไรนะคะ! เดี๋ยวหนูจะช่วยฟื้นความจำให้พี่เอง เริ่มจาก... ไปจดทะเบียนสมรสกันวันนี้เลยดีกว่าค่ะ จะได้กลับมาจำได้ว่าใครคือเมียตัวจริง!" *ยัยนี่มารยาเก่งกว่ากูอีก!* กรณ์แอบสบถในใจ ดวงตาเหลือบไปเห็นมินตรายืนกอดอกจ้องเขม็งอยู่ไม่ไกล รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างอดีตภรรยาจนขนแขนสแตนด์อัพ "ไม่ได้ครับ! ผมจำอะไรไม่ได้จริงๆ หมอสั่งห้ามทำธุรกรรมเด็ดขาด!" กรณ์สะบัดตัวหนีสุดชีวิต พร้อมกับทำท่าทางเลิกลั่กเหมือนคนสติไม่สมประกอบ "อย่าเข้ามานะ! ผมกลัวแล้ว! ใครก็ได้ช่วยด้วย มีผู้หญิงแปลกหน้าจะมาปล้นผม!" ความวุ่นวายระดับสתานการณ์ฉุกเฉินทำให้พนักงานในออฟฟิศต่างซุบซิบนินทากันสนั่น บรรยากาศตึงเครียดแต่ก็ชวนหัวเราะในเวลาเดียวกัน ท่าทางของประธานหนุ่มผู้กุมอำนาจการเงินมหาศาลแต่กลับทำตัวเหมือนเด็กปั๊มหนีตำรวจ ทำให้ใครหลายคนกลั้นขำแทบไม่ไหว น้ำหวานไม่ยอมแพ้ เธออ้าแขนเตรียมจะพุ่งเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงอีกรอบ "พี่กรณ์คะ อย่าหนีหนูสิ!" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของกรณ์ดังขึ้นขัดจังหวะวิกฤต หน้าจอสีดำสนิทปรากฏข้อความจากระบบอัจฉริยะ: *[ตรวจพบสถานการณ์เสี่ยงต่อการถูกลักพาตัวและบังคับแต่งงาน ระบบอนุมัติวงเงินฉุกเฉิน 50 ล้านบาทสำหรับการจ้างบอดี้การ์ดมืออาชีพกำจัดความรำคาญ]* มุมปากของกรณ์กระตุกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ในเมื่อเล่นละครมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องเล่นให้สุดโต่งไปเลย "เดี๋ยวก่อนครับคุณน้ำหวาน..." กรณ์ยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทางขรึมขิงขึ้นมาทันที ราวกับคนละคนกับเมื่อครู่นี้ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเปลี่ยนเป็นจริงจังจนทุกคนในห้องเงียบกริบ "ในเมื่อคุณบอกว่าเป็นคู่หมั้นวัยเด็กของผม... งั้นเรามาพิสูจน์กันให้เห็นดำเห็นแดงไปเลยดีกว่า" น้ำหวานกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง "พิสูจน์ยังไงคะ?" "หึ..." กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างเพรียวของมินตราที่ยังคงยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตากล่าวโทษ ปัง! เสียงประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง พร้อมกับร่างของชายชุดสูทสีดำสนิทแปดนายก้าวเดินออกมาเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่าทางคุกคามและทรงพลังราวกับหน่วยรบพิเศษทำให้น้ำหวานผถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ "จัดการพาคุณหนูไฮโซคนนี้ออกไปจากบริษัทของผมซะ..." กรณ์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ทรงอำนาจ และเด็ดขาด จนมินตราที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเพราะไม่เคยเห็นมุมนี้ของอดีสามีมาก่อน "แล้วก็..." เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินตรงเข้าไปหามินตราที่กำลังจะหันหลังเดินหนี มือหนาคว้าข้อแขนเรียวเล็กไว้ทันทีก่อนที่เธอจะทันได้ขยับหนีไปไหน มินตราสะดุ้งสุดตัว หันขวับมามองหน้าเขา ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกและไม่เข้าใจ "นี่คุณ! ปล่อยฉันนะ! จะมาจับฉันทำไม ไปเคลียร์กับคู่หมั้นของคุณนู่น!" กรณ์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินข้างแก้มสาง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวทำให้มินตราสมองตื้อไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริก "คู่หมั้นอะไรกันเล่า..." กรณ์กระซิบเสียงพร่าข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจกระตุกวูบ "ผมจำไม่ได้หรอกว่าเคยสัญญาอะไรกับใครตอนเจ็ดขวบ... แต่จำได้แม่นเลยล่ะครับว่า..." เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาหัวใจของหญิงสาวแทบหยุดเต้น "...เมียเก่าที่เพิ่งขอหย่าผมเมื่อวาน กำลังจะกลายเป็น 'คุณนายหมื่นล้าน' ในอีกหวินาทีข้างหน้านี้ต่างหาก!" มินตราเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก สมองขาวโพลนรับประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่ได้ยิน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมหัวเราะไปด้วยกันเสมอนะครับ