มินตราเริ่มหึงแบบเนียนๆ

"นี่คุณ! จะมองตามเขานานไปไหมครับ? ถ้าอยากจะเดินไปขอเบอร์ ผมว่ารีบไปตอนนี้ยังทันนะ เผื่อเขาจะให้เร็วกว่าที่คุณกำลังยืนน้ำลายหกอยู่ตรงนี้" น้ำเสียงประชดประชันที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดพุ่งตรงไปยังหูของผม มินตรากอดอกแน่น ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนกลับกำลังวาวโรจน์ด้วยไฟหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามจะซ่อนมันไว้ภายใต้ท่าทางเย็นชา ผม—กรณ์ หรือที่ทุกคนรู้จักกันในนามซีอีโอจอมปลอมที่ยังคงรักษาฐานะ 'อดีตสามีถังแตก' ไว้ได้อย่างแนบเนียน—ยักไหล่เบาๆ แล้วหันกลับมามองหน้าภรรยาที่กำลังจะหย่ากันอย่างยียวน "ผมก็แค่ดูทางให้คุณเดินน่ะครับมินต์ ตรงหน้ามีท่อระบายน้ำ เดี๋ยวคุณจะตกลงไปซะก่อน" "ไม่ต้องมาอ้าง! เมื่อกี้แม่นางแบบคนนั้นเดินผ่านคุณไป คุณมองเขาจนคอแทบจะหมุนตามไป 360 องศาอยู่แล้ว! ถ้าอยากได้ผู้หญิงหุ่นสะบึมขนาดนั้น ก็เชิญไปใช้ชีวิตกับเขาเลยครับ ไม่ต้องมาเดินตามผมให้เสียเวลา!" มินตรากระแทกเสียงใส่ ก่อนจะก้าวยาวๆ หนีไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมามอง ท่าทีหัวฟัดหัวเหวี่ยงนั่นทำเอาผมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ นี่น่ะเหรอที่บอกว่าไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว? ปากแข็งเสียจริงนะครับคุณอดีตภรรยา เหตุการณ์มันเริ่มต้นเมื่อสิบนาทีก่อน ในขณะที่ผมกำลังเดินเคียงข้างมินตราเพื่อไปเลือกซื้อของขวัญให้แม่ยายจอมแสบตามคำสั่ง (แน่นอนว่าผมไม่ได้สั่ง แต่ระบบมันบังคับให้ผมต้องเอาใจเพื่อรอจังหวะปิดเกม) ดันมีนางแบบสาวชื่อดังระดับประเทศ—ซึ่งเป็นคู่ค้าทางธุรกิจที่ผมเพิ่งเซ็นสัญญาไปเมื่อเช้า—เดินเข้ามาทักทายผมด้วยท่าทางสนิทสนมเกินเบอร์ เธอแตะแขนผมอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับเอ่ยชวนไปทานมื้อค่ำโดยไม่ได้สังเกตเลยว่า รัศมีอำมหิตจากมินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ นั้นมันพร้อมจะแผ่ขยายออกมาฆ่าคนได้ทุกเมื่อ ผมรีบปฏิเสธไปอย่างสุภาพ แต่ดูเหมือนความสุภาพนั้นจะไปสะกิดต่อมความหึงหวงของมินตราเข้าอย่างจัง เธอไม่ได้โกรธที่ผมมีคนอื่น แต่เธอกำลังโกรธที่ผม 'ดูดีเกินไป' ในสายตาผู้หญิงคนอื่น "มินต์ครับ รอก่อน!" ผมรีบวิ่งไปคว้าข้อมือเธอไว้ในห้างสรรพสินค้าหรูหราแห่งหนึ่งที่เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของผมเอง แต่มินตราสะบัดออกอย่างแรง "ปล่อยค่ะ! ไปดูแลสาวสวยของคุณเถอะ มายุ่งกับฉันทำไม!" "เขาเป็นแค่คนรู้จักครับ ผมมองเขาเพราะเขามีเศษผงติดอยู่ที่ไหล่ต่างหาก ผมกำลังจะเตือนเขา" ผมโกหกหน้าตายตามสไตล์คนรวยที่มักจะมีวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์คับขัน มินตราหยุดเดินกะทันหัน เธอหันขวับมาเผชิญหน้ากับผม แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่เธอก็คงอธิบายไม่ได้ "เศษผงอะไรกันคะ? คุณคิดว่าฉันโง่มากเหรอ? หรือว่าคุณคิดว่าพอคุณมีเงิน (ซึ่งไม่รู้ไปเอามาจากไหน) แล้วคุณจะหว่านเสน่ห์ไปทั่วแบบนี้เหรอ? ฉันเกลียดนิสัยแบบนี้ที่สุด!" ผมโน้มตัวลงไปใกล้เธอจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของมินตรา หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย มันเป็นความรู้สึกที่คุ้มค่ากับการแกล้งทำเป็นคนจนมาตลอดหลายปี "หึงผมเหรอครับมินต์?" "ใครหึงคุณ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย! ฉันแค่... ฉันแค่กลัวว่าถ้าคุณไปคั่วกับคนอื่น แล้วเรื่องหย่าของเรามันจะพัง เพราะฉันอยากให้การหย่าครั้งนี้มันเรียบร้อยและจบลงเร็วๆ ต่างหาก!" เธอยังคงปากแข็ง แต่ใบหน้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อนั้นบอกความจริงได้ดีกว่าคำพูด ผมแอบกดปุ่มในสมาร์ทวอทช์เพื่อสั่งการให้ระบบ 'เงินล้าน' จัดการปิดโซนชั้น 3 ของห้างนี้ทันทีเพื่อความเป็นส่วนตัว "งั้นเหรอครับ? ถ้าผมไม่มีใครเลย คุณจะยอมไปทานข้าวกับผมคืนนี้ไหมในฐานะ 'เพื่อนร่วมทางที่กำลังจะหย่ากัน'?" มินตรากัดริมฝีปากแน่น เธอกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก จังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธนั้นเอง เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นหินอ่อนอย่างเร่งรีบจากทางด้านหลังเราทั้งคู่ "คุณกรณ์คะ! ลืมของไว้ที่จุดประชาสัมพันธ์หรือเปล่าคะ?" นั่นคือเสียงของนางแบบสาวคนเดิม! เธอเดินกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดเยิ้มและแววตาที่จ้องมองผมเหมือนจะกลืนกิน มินตราหันไปมองหญิงสาวคนนั้น แล้วหันกลับมามองหน้าผมด้วยสายตาแบบ 'ไหนบอกว่าไม่มีอะไรไง?' ผมแทบจะกุมขมับ ระบบนะระบบ... ทำไมต้องเล่นตลกให้สถานการณ์มันวุ่นวายขนาดนี้ด้วยนะ? นางแบบสาวก้าวเข้ามาใกล้ผมมากจนแทบจะชิดตัว ก่อนจะขยิบตาให้ผมอย่างมีเลศนัย "พอดีเห็นคุณทำตกไว้น่ะค่ะ เลยรีบเอามาคืน" สิ่งที่เธอวางลงบนมือผมไม่ใช่ของใช้ส่วนตัว แต่มันคือบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีแถบแม่เหล็ก และมีตราสัญลักษณ์ของ 'Black Card ระดับสากล' ซึ่งเป็นบัตรที่ซีอีโอระดับโลกเท่านั้นที่จะมีไว้ครอบครอง! บัตรใบนี้... มันหลุดออกมาจากกระเป๋ากางเกงของผมตอนไหนกัน? แล้วทำไมคนอย่างเธอถึงรู้ว่ามันเป็นของผม และทำไมเธอถึงกล้าเอามาคืนต่อหน้ามินตรา? มินตรามองบัตรในมือผมสลับกับใบหน้าของนางแบบสาว ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความสงสัยจะกลายเป็นความเย็นชาที่มากกว่าเดิม "กรณ์... บัตรนั่น... คุณไปเอามาจากไหน? และทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรู้ว่ามันเป็นของคุณ?" ผมรู้สึกได้ทันทีว่าความลับที่ผมอุตส่าห์ปิดบังมานาน กำลังจะถูกเปิดเผยด้วยบัตรเครดิตใบเดียว บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของผมเองที่เต้นรัวเหมือนกลองศึก มินตราก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สายตาของเธอมองผมด้วยความผิดหวังปนสับสน "คุณไม่ใช่แค่คนตกงานที่กำลังจะหย่ากับฉัน... คุณเป็นใครกันแน่?" ผมยังไม่ทันจะได้ตอบคำถาม เสียงไซเรนเตือนภัยจากระบบการรักษาความปลอดภัยของห้างก็ดังขึ้นลั่นทั้งชั้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดสูทสีดำกว่ายี่สิบคนที่ก้มหัวลงทำความเคารพผมอย่างพร้อมเพรียงจนพื้นสั่นสะเทือน! "ท่านประธานครับ... เกิดความผิดพลาดทางเทคนิคที่ทำให้นายหญิงต้องเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น ทางเราขออภัยอย่างสูงครับ!" มินตราทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้พักคอยข้างๆ ทันที มือที่สั่นเทาของเธอปิดปากไว้แน่นด้วยความช็อกสุดขีด นี่คือจุดเริ่มของตอนจบที่ผมไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนเลยจริงๆ ครับ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความวุ่นวายของท่านประธานผู้ปากแข็งและภรรยาจอมหึงคนนี้นะครับ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับ!