ปกป้องศักดิ์ศรี

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเหล็กกล้าคมกริบไม่ได้น่ากลัวเท่ารอยยิ้มพราวระยับที่เคลือบยาพิษบนริมฝีปากของ 'หลี่จวิน' ในยามนี้ ความเงียบงันที่แผ่ซ่านปกคลุมโกดังเก่าท้ายหมู่บ้านราวกับถูกแช่แข็งด้วยไอหมอกยามวิกาล ดวงตาเรียวรีของหลี่จวินกวาดมองร่างโปร่งระหงของหลินซูเหยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาแทะโลมระคนดูแคลน ขณะที่ปลายรองเท้าหนังขัดมันก้าวเข้ามาใกล้ระยะอันตรายทีละนิด "ไม่เจอกันนานนะ... คุณหนูหลิน หรือตอนนี้ต้องเรียกว่า 'คุณนายจาง' ผู้ขยันขันแข็งแห่งหมู่บ้านหงซิงกันแน่ล่ะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน หลี่จวินแค่นหัวเราะในลำคอ "ไม่นึกเลยว่าคนอย่างเธอจะตกต่ำถึงขั้นมาซุกหัวนอนในชนบท แถมยังต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งขายผักขายปลาเพื่อแลกกับเศษเงินหยวนน้อยนิด... น่าสมเพชเสียจริง" หลินซูเหยาไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แววตาคู่คมฉายแววเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก มุมปากหยักยิ้มเยาะกลับคืนไปอย่างไม่เกรงกลัว ร่างบางซ่อนมือที่กำแน่นไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท พร้อมกับเรียกผลไม้ทิพย์จากมิติฟาร์มเตรียมพร้อมไว้ในห้วงความคิด หากไอ้สารเลวนี้กล้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว เธอจะสาดน้ำยาชาสมุนไพรฤทธิ์ร้อนใส่หน้ามันให้ตาบอดสนิทไปเลย! "คนที่ควรสมเพชตัวเองน่าจะเป็นคุณมากกว่านะคะ คุณหลี่จวิน..." ซูเหยาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึกถึงกระดูกดำ "หายหัวไปจากเมืองหลวงเพราะคดีโกงเงินภาษีล็อตใหญ่ จนต้องมาหลบๆ ซ่อนๆ เป็นหมาลอบกัดอยู่ในเงามืดแบบนี้ ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของคุณคงเหลือค่าไม่เท่าเศษผักเน่าๆ ที่ฉันโยนทิ้งถังขยะเสียด้วยซ้ำ" ใบหน้าหล่อเหลาที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธของหลี่จวินฉายแววอำมหิตขึ้นมาทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของซูเหยาอย่างแรงจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกัน "นังปากดี! วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้เธอรู้สำนึกเสียบ้างว่าใครคือเจ้าถิ่นตัวจริง!" *หมับ!* ก่อนที่ปลายนิ้วสกปรกนั้นจะทันได้ลากไล้0ลงบนผิวเนื้อนุ่ม มือหนาอีกข้างหนึ่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการฝึกฝนและสนามรบ กลับพุ่งเข้าคว้าข้อมือของหลี่จวินไว้แน่นราศีกรงเล็บเหล็ก แรงบีบมหาศาลทำเอาหลี่จวินหน้าถอดสีด้วยความเจ็บปวดกระดูกแทบร้าว "แก..." หลี่จวินหันขวับกลับมามองด้วยความตกใจ จางหย่งเจี้ยนก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างภรรยาและศัตรูตัวฉกาจ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเข้มแผ่รังสีสังหารออกมารอบทิศทาง ดวงตาคมกริบคู่นั้นดุดันราวกับพญาอินทรีย์ที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อเป็นชิ้นๆ ไอสังหารที่กดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะหยุดนิ่งทำให้ลูกน้องของหลี่จวินที่ถือท่อนไม้เตรียมพุ่งเข้ามาถึงกับชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ "เมียฉัน... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว" หย่งเจี้ยนเอ่ยทีละคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง ซูเหยาเบิกตากว้างเล็กน้อยยามที่มองแผ่นหลังกว้างของสามีที่ยืนหยัดปกป้องเธอไว้ ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดไหลทะลักเข้ามาในทรวงอก หัวใจที่เคยด้านชาและระแวดระวังต่อโลกใบนี้มาตลอดกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง นี่คือครั้งแรก... ที่มีคนยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอจากภัยมืดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ไอ้ผู้กองตกอับ! แกคิดว่าตัวคนเดียวจะสู้คนสิบคนของฉันได้งั้นรอด" หลี่จวินกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ สะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุมแล้วถอยหลังไปสองก้าว พร้อมกับโบกมือให้ลูกน้องพุ่งเข้ามาพร้อมกัน เหตุการณ์ชุลมุนปะทุขึ้นในพริบตา เสียงหมัดกระทบเนื้อและเสียงร้องโหยหวนดังสนั่นโกดังก้อง ทว่าจางหย่งเจี้ยนเปรียบเสมือนเทพสงครามที่เคลื่อนไหวรวดเร็วและแม่นยำ ทุกหมัดและลูกเตะซัดเข้าจุดตายจนร่างของพวกนักเลงลอยกระเด็นไปคนละทิศละทาง แม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะมีจำนวนมากกว่าและมีอาวุธมีดพก แต่หย่งเจี้ยนก็อาศัยความเชี่ยวชาญในการต่อสู้ประชิดตัวจัดการทีละคนอย่างเลือดเย็น ทว่า... สายตาของหลี่จวินที่แอบอยู่ด้านหลังกลับฉายแววเจ้าเล่ห์อำมหิต มือสกปรกควักมีดสั้นเล่มคมซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ อาศัยจังหวะที่หย่งเจี้ยนกำลังหันไปจัดการลูกน้องคนสุดท้าย พุ่งเข้ามาหมายจะแทงเข้าที่แผ่นหลังกว้างของนายทหารหนุ่มเต็มแรง! "หย่งเจี้ยน ระวังข้างหลังค่ะ!" ซูเหยาหวีดร้องสุดเสียง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม สัญชาตญาณดิบสั่งให้เธอพุ่งตัวเข้าไปขวางโดยไม่ห่วงชีวิตตนเอง *ฉึบ!* เสียงคมมีดเฉือนผ่านเนื้อผ้าและผิวเนื้อดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่หยุดชะงักลงฉับพลัน หย่งเจี้ยนหันขวับกลับมาด้วยใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นร่างของภรรยาสLวเซถลาเข้ามาปะทะอ้อมอกของเขา โลหิตสีแดงฉานค่อยๆ ซึมเปื้อนเสื้อโค้ทสีเข้มบริเวณหัวไหล่จนกลายเป็นวงกว้าง "ซูเหยา!" หย่งเจี้ยนคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกฉีกเป็นชิ้นๆ อ้อมแขนแข็งแกร่งรีบคว้าประคองร่างบางไว้ทันทีก่อนที่เธอจะทรุดฮวบลงกับพื้น หลี่จวินที่ถือมีดเปื้อนเลือดหัวเราะร่าด้วยความสะใจ "ฮ่าๆๆ! นังสารเลวรนหาที่ตายเอง..." ทว่า เสียงหัวเราะยังไม่ทันขาดคำ หย่งเจี้ยนก็วางร่างของภรรยาลงอย่างทะนุถนอมที่สุด ก่อนจะหันขวับกลับไปมองหลี่จวินด้วยแววตาที่เหี้ยมเกรียมยิ่งกว่าซาตานจากขุมนรก รังสีอำมหิตระเบิดออกมาจนหลี่จวินหน้าถอดสี ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ หย่งเจี้ยนพุ่งเข้าประชิดตัวหลี่จวินด้วยความเร็วแสงราวกับภูตผี มือหนาบีบลำคอระหงของอีกฝ่ายจนลอยเหนือพื้น ใบหน้าของหลี่จวินเขียวคล้ำ อากาศในปอดถูกรีดเค้นจนหมดสิ้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "มึง... ตาย..." หย่งเจี้ยนเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด เตรียมจะหักคอศัตรูให้ตายคามือ "หย่ง... เจี้ยน... หยุดก่อนค่ะ..." เสียงหวานแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้มือที่กำลังจะปลิดชีพศัตรูชะงักค้าง หย่งเจี้ยนรีบปล่อยมือจากคอหลี่จวินที่ร่วงลงไปกองกับพื้นสำลักอากาศอย่างน่าสมเพช แล้วหันกลับมาประคองร่างของภรรยาด้วยมือที่สั่นเทา ซูเหยายิ้มบางๆ ทั้งที่ใบซีดเซียว เธอใช้มืออีกข้างแตะลงบนรอยแผลที่หัวไหล่ ซึ่งตอนนี้... ด้วยพลังพิเศษจากมิติฟาร์ม น้ำยาสมานแผลระดับเทพที่เธอแอบหยดใส่ผ้าเช็ดหน้าไว้กำลังรักษาเนื้อเยื่ออย่างรวดเร็ว เลือดที่เคยไหลทะลักเริ่มหยุดไหลลงอย่างอัศจรรย์ ทว่าเธอยังคงแสร้งทำเป็นอ่อนแรงเพื่อรอดูท่าทีของบางคน "คุณ... เจ็บมากไหม..." หย่งเจี้ยนละล่ำละลักถาม น้ำเสียงของนายทหารผู้แข็งแกร่งสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ความรู้สึกผิดและหวาดกลัวที่จะสูญเสียเธอไปกัดกินหัวใจเขาจนเจ็บปวดเจียนตาย ซูเหยาส่ายหน้าช้าๆ เม้มริมฝีปากแน่นเตรียมเอ่ยคำหวานปลอบโยนสามี ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตก็ดังขึ้นที่หน้าประตูโกดัง พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามา ร่างของชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบตำรวจชั้นผู้ใหญ่ก้าวเข้ามาพร้อมกับลูกน้อง โดยมี 'แม่สามี' และชาวบ้านบางส่วนเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก และคนที่ก้าวตามหลังมาติดๆ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแววตาพราวระยับ... กลับเป็น 'หลี่จวิน' อีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้านตระกูลจางเมื่อยามเย็น?! ซูเหยาเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุด หันขวับกลับไปมองร่างที่กองอยู่แทบเท้าของสามี ซึ่งบัดนี้... คราบเลือดบนตัวและใบหน้านั้นได้จางหายไป กลายเป็นเพียงชายเร่ร่อนสติไม่ดีที่ถูกสวมรอยเข้ามาในแผนการอันแยบยล! นี่คือ... กับดักซ้อนกับดักที่ถูกวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ซูเหยาและหย่งเจี้ยนมา ณ ที่นี้นะคะ