คำสารภาพท่ามกลางดวงดาว

ตราประทับรูปกางเขนไขว้บนซองจดหมายสีชาฉบับนั้น... ไม่ใช่สิ่งที่จะพบเห็นได้ทั่วไปในชนบทห่างไกลเช่นนี้ มันคือสัญลักษณ์ของหน่วยข่าวกรองลับทางทหารเขตบูรพา—สถานที่ที่จางหย่งเจี้ยนไม่เคยเอ่ยถึงแม้แต่ครึ่งคำตลอดหลายปีที่แต่งงานกันมา ซูเหยาขยับปลายนิ้วที่เย็นเฉียบเข้าหาตัว กลิ่นอายของหมึกพิมพ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความลับอันตรายโชยเตะจมูก ทว่าก่อนที่เธอจะได้ดึงกระดาษแผ่นนั้นออกมาตรวจสอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องครัว หย่งเจี้ยนก้าวเข้ามาในแสงไฟสีส้มสลัวจากตะเกียงน้ำมัน กลิ่นไอฝนและหยาดน้ำค้างยามดึกติดอยู่ตามบ่าเสื้อผ้าของเขา ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หยุดยืนนิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองซองจดหมายในมือภรรยา ก่อนที่สันจรามของเขาจะขบเข้าหากันแน่นโดยอัตโนมัติ “คุณเปิดมันแล้วหรือยังคะ” น้ำเสียงของสามีทหารราบเรียบ ทว่าซูเหยาจับกระแสความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งนั้นได้ทันที “ยังค่ะ” ซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังแต่ไม่หลบเลี่ยง “แต่ฉันคิดว่าคุณควรเป็นคนอธิบาย... ว่าเหตุใดจดหมายจากกรมลับพิเศษถึงมาส่งถึงบ้านหลังเล็กๆ ของเรา และทำไมมันถึงมีตราประทับที่สามารถสั่งประหารชีวิตคนได้ทั้งกองพัน” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ชั่วขณะหนึ่งมีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่กรีดร้องแข่งกับเสียงหัวใจของซูเหยาที่เต้นระรัว จางหย่งเจี้ยนถอนหายใจยาวนาน เป็นครั้งแรกที่เธอมองเห็นความเหนื่อยล้าฉายชัดบนใบหน้าคมคายนั้น ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกายบุรุษเพศอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ความหนาวเย็นของค่ำคืน เขาไม่ได้แย่งซองจดหมายคืน แต่กลับเอื้อมมือมาทาบทับลงบนหลังมือเรียวของเธอ ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงส่งผ่านเข้ามา ทำให้ความตึงเครียดในใจของซูเหยาคลายลงเล็กน้อย “ผมไม่อยากให้คุณเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้... ซูเหยา” เสียงทุ้มต่ำเอמהเอื้อนออกมาอย่างยากเย็น “โลกที่ผมยืนอยู่มันเต็มไปด้วยเลือดและผลประโยชน์ทางการเมือง ผมแต่งงานกับคุณตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาในตอนนั้น... ผมยอมรับว่าช่วงแรก ผมมองคุณเป็นภาระ เป็นผู้หญิงน่ารำคาญที่เอาแต่สร้างความวุ่นวายให้ตระกูลจาง” ซูเหยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มเยาะหยันตัวเองนิดๆ “ขอบคุณที่พูดความจริงนะคะ” “แต่...” หย่งเจี้ยนบีบมือเธอแน่นขึ้น ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามจะดึงวิญญาณของเธอเข้าไปผูกไว้กับเขา “นั่นมันคือ ‘ซูเหยา’ คนเก่า... ผู้หญิงที่ผมเห็นอยู่ในตอนนี้ ผู้หญิงที่ยืนหยัดสู้กับแม่และน้องชายด้วยมันสมองและสองมือ ผู้หญิงที่ทำอาหารรสเลิศจนสะเทือนไปทั้งอำเภอ และผู้หญิงที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาของทหารเลวคนนี้กลับมาเต้นแรงได้อีกครั้ง” ซูเหยาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก เธอมองหน้าสามีด้วยความคาดไม่ถึง คำหวานประเภทนี้ไม่เคยหลุดออกมาจากปากของจางหย่งเจี้ยนผู้เคร่งขรึมเลยแม้แต่ครั้งเดียว “คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ หย่งเจี้ยน” “ผมกำลังบอกว่า...” ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิด จนร่างสูงใหญ่บังแสงตะเกียงเกือบมิด เงาของเขาทอดทับร่างของเธอไว้ทั้งหมด “ผมหลงรักภรรยาคนใหม่คนนี้... หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว” คำสารภาพท่ามกลางดวงดาวระยิบระยับนอกหน้าต่างและแสงไฟสลัว ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หัวใจของซูเหยาที่เคยแข็งกระด้างดั่งหินผา กลับถูกความจริงใจและความร้อนแรงในแววตาของสามีหลอมละลายจนยวบยาบ ทว่า ก่อนที่ซูเหยาจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดตอบกลับไป เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นที่ด้านนอก ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีที่แผดลعนทะลุความเงียบยามวิกาล “ไอ้ลูกอกตัญญู! นังสะใภ้ตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกแอบซ่อนของดีอะไรไว้ในบ้าน! คายออกมานะ ไม่งั้นฉันจะแหกปากให้ชาวบ้านมาดูความชั่วช้าของพวกแกให้หมด!” รอยยิ้มอุ่นละมุนบนใบหน้าของจางหย่งเจี้ยนเลือนหายไปในพริบตา แววตาดุดำทะมึนราวกับพายุเข้าแทนที่ในทันที ชายหนุ่มผละออกจากตัวเธอช้าๆ แต่ยังคงเอื้อมมือไปหยิบซองจดหมายลับเก็บไว้ในอกเสื้อ ก่อนจะหันไปมองประตูหน้าบ้านด้วยสายตาน่ากลัว ซูเหยาสูดหายใจเข้าลึกๆ ความหวานซึ้งเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบในอก แม่สามีมาในเวลาที่ไม่ควรมาที่สุด... และดูเหมือนว่า หายนะครั้งใหญ่กำลังจะพังประตูเข้ามาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ชายหนุ่มขยับตัวยืนบังหน้าภรรยาไว้ เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ “นั่งรออยู่ตรงนี้... ผมจะจัดการแม่เอง” แต่ทว่า ในจังหวะที่จางหย่งเจี้ยนเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูไม้เก่าๆ นั้นเอง เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดของแม่สามีจากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับเสียงวัตถุหนักๆ ล้มกระแทกพื้นสนามหญ้าหน้าบ้านดัง *ตุ้บ!* ตามด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยทะลุสายลมเข้ามาเตะจมูก! ซูเหยาเบิกตากว้าง พลางผุดลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อสังเกตเห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังล้มฟุบลงจมกองเลือดอยู่ตรงหน้าประตูบ้านของพวกเขาเอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "กุหลาบหนามเงิน" นะคะ