ของขวัญจากมิติ

"ถ้าคุณแม่ยังกล้าส่งสายตาพิฆาตแบบนั้นมาที่จานข้าวของฉันอีกแม้แต่ครั้งเดียว เกรงว่ามื้อเย็นวันพรุ่งนี้... คงต้องเปลี่ยนเป็นข้าวต้มเปล่าๆ กับเกลือเม็ดหยาบแล้วล่ะค่ะ" น้ำเสียงหวานใสทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องโถงบ้านตระกูลจาง หลินซูเหยาไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหญิงชราผู้เป็นแม่สามี ดวงตาคู่สวยยังคงจดจ่ออยู่กับการคีบเนื้อหมูตุ๋นสีอำพันเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปากอบอวลไปทั่วโพรงจมูก ตัดกับบรรยากาศมาคุรอบโต๊ะได้อย่างน่าขัน แม่สามีสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือตะเกียบสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวจนแทบเสียทรง นางอ้าปากพะงาบๆ หมายจะแผดเสียงด่าทอตามนิสัยเดิม แต่ทว่า... เมื่อหางตากำลังจะเหลือbไปเห็นร่างสูงใหญ่ของบุตรชายคนโตอย่างจางหย่งเจี้ยนที่นั่งนิ่งขรึมอยู่ข้างกายลูกสะใภ้ ถ้อยคำหยาบคายทั้งหลายก็กลืนกลับลงคอไปอย่างยากลำบาก ตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้น... วันที่บุตรชายผู้ไม่เคยขัดคำสั่งมารดา กลับเอ่ยปากปกป้องภรรยาอย่างออกนอกหน้าและประกาศกร้าวว่าจะแยกครัว แม่สามีก็ตระหนักได้ทันทีว่าอำนาจเบ็ดเสร็จในบ้านหลังนี้ได้มลายหายไปแล้ว หลินซูเหยาไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ยอมให้ใครโขกสับอีกต่อไป นางกลายเป็นปีศาจสาวพราวเสน่ห์ที่ถือหางเสือเศรษฐกิจของครอบครัวไว้ในกำมือ! จางหย่งเจี้ยนเหลือบมองภรรยาแวบหนึ่ง นัยน์ตาคมกราบลึกซึ้งฉายแววเอ็นดูและขบขันระคนกัน มือหนายื่นไปรินน้ำอุ่นใส่ถ้วยให้ซูเหยาอย่างรู้หน้าที่ โดยไม่ต้องเอ่ยคำหวานสักคำ แต่การกระทำที่ใส่ใจทุกรายละเอียดนี้กลับทำให้คนมองรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า "กินช้าๆ หน่อยค่ะ เดี๋ยวก็สำลักหรอก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย พร้อมกับเลื่อนจานผัดผักใส่ไข่ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปตรงหน้าเธอ "ฉันไม่ใช่เด็กๆ Sีกหน่อยนะคะพี่หย่งเจี้ยน" ซูเหยาค้อนให้สามีวงใหญ่ ทว่ามุมปากกลับหยิ้มย่องด้วยความพึงพอใจ เคมีระหว่างทั้งคู่ในยามนี้ช่างหวานชื่นจนบาดตาคนอิจฉา แม่สามีทำได้เพียงฮ่นฮัดในลำคอก่อนจะกระแทกตะเกียบลงโต๊ะแล้วลุกหนีเข้าห้องไปอย่างหัวเสีย เมื่อความอึดอัดผ่านพ้นไป ซูเหยาก็ลอบถอนหายใจเบาๆ ในใจมุ่งตรงไปยัง 'มิติฟาร์ม' ที่ซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในจิตสำนึก ตลอดหลายวันที่ผ่านมา มิติฟาร์มได้ผลิตพืชผลออร์แกนิกเกรดพรีเมียมออกมามากมายจนล้นคลังแสงในมิติ ทั้งข้าวสาลีสีทองอร่าม ผักใบเขียวกรอบหวานฉ่ำ และผลไม้ป่ารสเลิศ แต่การขายวัตถุดิบดิบๆ เหล่านี้ แม้จะได้กำไรดีเกินคาดในตลาดมืด แต่สำหรับหลินซูเหยาผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกลระดับนักธุรกิจยุคใหม่แล้ว... นั่นยังไม่ใช่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อุปทาน *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณใสราวกระดิ่งแก้วดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับข้อความตัวอักษรเรืองแสงสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า [ระบบมิติฟาร์ม: ปลดล็อกฟังก์ชันใหม่ 'โรงงานแปรรูปมหัศจรรย์' สำเร็จ!] [เงื่อนไขการปลดล็อก: ยอดขายสะสมทะลุเป้าหมายระดับ 1,000 หยวน] [คุณสมบัติพิเศษ: สามารถนำผลผลิตดิบเข้าสู่กระบวนการแปรรูปเพื่อยกระดับมูลค่า เพิ่มราคาขายขึ้น 300% - 500% พร้อมคงความสดใหม่และคุณค่าทางโภชนาการไว้ 100% รวมถึงเพิ่มกลิ่นหอมเย้ายวนใจเป็นพิเศษสำหรับดึงดูดลูกค้า] หัวใจของซูเหยาเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายเจิดจ้าในความมืด *แปรรูปงั้นหรือ?* นี่มันคือทางลัดสู่ความร่ำรวยระดับมหาเศรษฐีอย่างแท้จริง! หากเธอนำแป้งสาลีชั้นดีในมิติมาแปรรูปเป็นขนมเปี๊ยะไส้ทะลัก หรือนำเนื้อหมูมาแปรรูปเป็นหมูแผ่นปรุงรสสูตรลับ หรือแม้แต่การหมักสุราผลไม้ชั้นเลิศ มูลค่าของมันจะพุ่งทะยานไปไกลลิบโลกขนาดไหนกัน? ดึกสงัด... เมื่อบ้านเรือนเข้าสู่ความเงียบงัน หลินซูเหยาแอบลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ ร่างบางวับหายเข้าไปในมิติฟาร์มทันที เบื้องหน้าของเธอในตอนนี้ ปรากฏอาคารโรงงานขนาดย่อมสไตล์โมเดิร์นผสมผสานกลิ่นอายโบราณ หน้าจอควบคุมดิจิทัลลอยเด่นอยู่กลางอากาศ เครื่องจักรกลอัจฉริยะส่งเสียงทำงานเบาหวิวราวกับเสียงแมวกรน กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งอบและเครื่องเทศโชยเตะจมูกจนน้ำลายสอ "ลองของชิ้นแรกกันหน่อยดีกว่าค่ะ" ซูเหายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ นางหยิบผลไม้ป่าหายากในมิติจำนวนหนึ่งโยนเข้าไปในช่องป้อนวัตถุดิบของเครื่องแปรรูป เพียงชั่วพริบตา... แสงสีฟ้าอมม่วงก็สาดส่องลงมา เสียงเครื่องจักรทำงานอย่างรวดเร็วราวกับเวทมนตร์ ผ่านไปไม่ถึงสามนาที ประตูช่องรับผลิตภัณฑ์ก็เปิดออก พร้อมกับกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจที่ทะลักออกมาจนแทบจะทำให้มิติฟาร์มทั้งใบสั่นสะเทือน ซูเหยาหยิบขวดแก้วใสบรรจุ 'แยมผลไม้พรีเมียมเนื้อเนียนละเอียดสีทับทิม' ขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ เนื้อแยมมีความใสวาววับราวกับอัญมณี ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนละไมที่ชวนให้นึกถึงความสุขในวัยเยาว์ เมื่อระบบคำนวณราคาขายใหม่... ปรากฏว่าราคาพุ่งสูงขึ้นจากผลไม้สดเดิมถึงห้าเท่าตัว! นี่ไม่ใช่แค่การค้าขายธรรมดา แต่มันคือการสร้างแบรนด์สินค้าไฮendในยุคที่ข้าวยากหมากแพง! เช้าวันถัดมา... ตลาดมืดประจำอำเภอคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของ ท่ามกลางแผงลอยขายของชำและผักพื้นบ้านที่ดูธรรมดา วันนี้กลับมีบางสิ่งที่แปลกออกไป ที่มุมหนึ่งของตลาด มีโต๊ะไม้ตัวเล็กๆ ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ บนโต๊ะปูด้วยผ้าลินินสะอาดตา วางขวดแก้วใสบรรจุแยมผลไม้สีทับทิมส่องประกายระยิบระยับใต้แสงแดด และกล่องกระดาษคราฟท์เรียบหรูที่บรรจุขนมปังอบกรอบสูตรพิเศษจากโรงงานแปรรูปในมิติ ไม่มีป้ายประกาศ ไม่มีการตะโกนเรียกลูกค้า... แต่เพียงแค่กลิ่นหอมหวานละมุนที่ลอยล่องไปตามกระแสลม ก็ทำให้ฝูงชนที่เดินผ่านไปมาต้องชะงักฝีเท้าโดยพร้อมเพรียงกัน "กลิ่นอะไรน่ะ... หอมหวานชวนกินเหลือเกิน" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งอุทานขึ้นด้วยความงุนงง นางกวาดสายตามองหาต้นตอของกลิ่น ก่อนจะมาสะดุดตากับแผงลอยของหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่สวมผ้ากันเปื้อนเรียบร้อย ซูเหยารอยยิ้มพดงามต้อนรับลูกค้าด้วยกิริยาท่าทางที่มั่นใจและเปี่ยมด้วยเสน่ห์ "เชิญชิมดูก่อนได้นะคะ แยมผลไม้สูตรพิเศษ เนื้อเนียนนุ่ม ทาบนขนมปังยามเช้า อร่อยจนลืมไม่ลงเลยค่ะ" ไม่นานนัก ลูกค้ากลุ่มแรกก็กรูเข้ามามุงล้อมโต๊ะของเธอราวกับผึ้งรวงแตกตื่น เสียงสูดดมความหอมและเสียงอุทานด้วยความทึ่งดังขึ้นเซ็งแซ่ เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง สินค้าล็อตแรกก็ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงเกลาอย่างรวดเร็ว เม็ดเงินจำนวนมหศาลไหลเข้ากระเป๋าของหลินซูเหยาจนหัวใจพองโต ทว่า... ในขณะที่เธอก กำลังนับธนบัตรในมือด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารคนหนึ่งกำลังเดินแหวกฝูงชนเข้ามาหาเธอ ใบหน้าคมคายนั้นนิ่งขรึม ทว่านัยน์ตากลับฉายประกายบางอย่างที่ทำให้ซูเหยาต้องชะงักมือที่กำลังเก็บเงิน "คุณหนูหลิน... สินค้าหมดเร็วเสียจริงนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่ชายหนุ่มยื่นนามบัตรหรือจดหมายฉบับหนึ่งให้เธอ "ดูเหมือนว่า... ทางการจะเริ่มสนใจ 'ธุรกิจลับ' ของคุณเข้าแล้วล่ะครับ... เอ๊ย... ค่ะ" (อุ๊ย เผลอพูดตามความคุ้นเคย) ซูเหยาเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับลับบนซองจดหมาย หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม รี้ดเดอร์ที่รักคะ... งานนี้แม่ค้าสาวของเราจะเอาตัวรอดจากสายตาของทางการได้อย่างไร? โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ!