เมนูเด็ดทำลายกำแพงใจ

"ถ้าท่านก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ข้าจะเอาตะหลิวเหล็กนี่ตีแสกหน้าท่านจริงๆ ด้วยนะคะ ท่านพี่จาง!" เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นไม่ได้เจือแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับพ่วงมาด้วยรอยยิ้มพรายเจ้าเล่ห์และประกตาคมกริบที่ไหวระริกด้วยความท้าทาย หลินซูเหยาถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ขณะที่มือเรียวสวยยังคงถือตะหลิวเหล็กด้ามยาวไว้มั่น ราวกับมันคือศาสตราจารย์คู่กายที่พร้อมจะฟาดฟันผู้บุกรุกผู้บังอาจรุกล้ำอาณาเขตครัวของนาง จางหย่งเจี้ยนชะงักเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาประชิดร่างบาง นายทหารหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชนและไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและสายตาคู่สวยที่มองมาอย่างรู้ทัน ดวงตาคมกริบของสามีหนุ่มทอดมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย—ความเร่าร้อน ความหลงใหล และความระคนแปลกใจที่อัดแน่นอยู่ในอก ภาพของหลินซูเหยาในยามนี้ช่างแตกต่างจากอดีตราวฟ้ากับเหว จากหญิงสาวปากร้ายที่วันๆ เอาแต่สร้างความเดือดร้อนและเรียกร้องความสนใจ บัดนี้คือนางพญาแห่งห้องครัวผู้สง่างาม เส้นผมสีดำขลับถูกรวบขึ้นอย่างหลวมๆ ปลดปล่อยปอยผมเคลียคลอข้างแก้มเนียนใสที่ระเรื่อด้วยไอความร้อนจากเตาไฟ ผ้ากันเปื้อนสีสะอาดที่คาดทับชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายไม่ได้ลดทอนเสน่ห์อันเย้ายวนลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับขับเน้นให้เอวคืบและสัดส่วนชวนมองดูโดดเด่นยิ่งขึ้น "ข้าแค่จะเข้ามาดูว่าภรรยาคนเก่งต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือไม่ เหตุใดเจ้าจึงมองข้าเหมือนเสือร้ายที่จะตะครุบเหยื่อเช่นนั้นเล่า หือ?" เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่วี่แววในแววตานั้นกลับร้อนรุ่มเสียยิ่งกว่าเปลวไฟใต้หม้อต้ม "ความช่วยเหลือจากท่านหรือคะ? เกรงว่ามีแต่จะมาป่วนเปี้ยนจนอาหารของข้าเสียรสชาติมากกว่านะคะ" หลินซูเหยาเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อคลี่ยิ้มบางเบา นางหมุนตัวกลับไปสนใจหม้อดินเผาใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านต่อทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้สามีรูปหล่อได้ฉวยโอกาสเข้าใกล้ วันนี้ไม่ใช่ว่าวันธรรมดา... แต่เป็นวันคล้ายวันเกิดของจางหย่งเจี้ยน สามีผู้แข็งกระด้างที่ในตอนนี้กลับกลายร่างเป็นสุนัขตัวโตคลั่งรักนางจนโงหัวไม่ขึ้น แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่เคยเอ่ยปากบอกใครเรื่องวันเกิดของตนเองด้วยซ้ำ แต่มีหรือที่ภรรยาผู้ย้อนเวลากลับมาพร้อมความทรงจำและมิติลับในมือจะไม่รู้ หลินซูเหยาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะใช้มื้ออาหารในค่ำคืนนี้เป็นการ "ทำลายกำแพงใจ" และมัดจำหัวใจของเขาให้แน่นหนาชนิดที่ว่า ต่อให้มีแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์หรือหญิงสาวหน้าไหนเข้ามาแทรกกลาง ก็ไม่มีวันสั่นคลอนความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ได้เด็ดขาด นางจัดการเปิดฝาหม้อดินเผาออก ไอความร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวและลานบ้าน "ฟู่..." นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรับกลิ่นหอมล้ำลึกที่ผสานกันอย่างลงตัวระหว่างเนื้อหมูสามชั้นเกรดพรีเมียมจากมิติลับ ที่ถูกเคี่ยวตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก กับรากผักชี กระเทียม พริกไทย และเครื่องเทศลับเฉพาะที่นางแอบดัดแปลงสูตร เคี่ยวด้วยไฟอ่อนนานหลายชั่วยามจนน้ำซุปกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มข้นเคลือบเงาราวกับเคลือบด้วยน้ำผึ้ง นี่คือเมนู "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรพิเศษ" ที่นางตั้งใจรังสรรค์ขึ้นเพื่อเอาใจนายทหารผู้ชื่นชอบอาหารรสชาติเข้มข้น และข้างๆ กันนั้นยังมีไก่บ้านนึ่งสมุนไพรจีนส่งกลิ่นหอมยวนใจไม่แพ้กัน รวมถึงผัดผักสดกรอบสีเขียวมรกตที่เพิ่งเก็บมาจากแปลงผักหลังบ้านที่ใช้น้ำทิพย์จากมิติลับรดจนเจริญเติบโตงอกงามอย่างรวดเร็ว จางหย่งเจี้ยนยืนนิ่งงันไปชั่วขณะ จมูกโด่งเป็นสันสูดกลิ่นหอมที่ลอยเข้ามากระทบประสาทสัมผัสอย่างอดไม่ได้ ต่อให้เป็นชายชาตรีที่ฝึกฝนความอดทนมาอย่างโชกโชนเพียงใด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับกลิ่นหอมเย้ายวนใจที่กระตุ้นความหิวโหยถึงขีดสุดเช่นนี้ มีหรือจะต้านทานไหว "กลิ่นนี่มัน..." ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบาๆ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความทึ่ง "ซูเหยา... เจ้าปรุงอาหารอะไรกันแน่ ทำไมมันถึงได้..." "ทำไมถึงได้หอมจนน้ำลายสอใช่ไหมล่ะคะ?" หลินซูเหยาหันมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามี นางใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปในหม้อเบาๆ ก่อนจะตักชิ้นหมูสามชั้นที่เปื่อยนุ่มจนแทบละลายขึ้นมาเป่าให้หายร้อน แล้วยื่นไปตรงหน้าเขา "อ่ะ... ลองชิมฝีมือเมียดูหน่อยสิคะ ว่าถูกปากท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่หรือเปล่า" จางหย่งเจี้ยนมองชิ้นหมูตรงหน้าสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของภรรยา หัวใจของเขาเต้นรัวแรงยิ่งกว่ายามออกศึกเสียอีก เขาก้มลงงับชิ้นหมูเข้าปากอย่างไม่ลังเล วินาทีที่รสสัมผัสแรกแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก รสชาติเค็มหวานกลมกล่อมที่ซึมลึกเข้าไปถึงเนื้อใน ความนุ่มละมุนที่แทบไม่ต้องเคี้ยว และกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่อบอวลอยู่ในลำคอ ทำให้ชายหนุ่มถึงกับนิ่งค้างไป ดวงตาสีเข้มฉายแววตะลึงพรเพริด รสชาตินี้... ไม่เคยมีที่ไหนในแผ่นดินนี้ทำได้มาก่อนอย่างแน่นอน! "อร่อย..." จางหย่งเจี้ยนเอמהออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายเพราะความโหดร้ายของครอบครัวเดิม ค่อยๆ ถูกความอบอุ่นและรสชาติอาหารฝีมือภรรยาพังทลายกำแพงลงทีละน้อย "อร่อยมาก... ซูเหยา ฝีมือของเจ้า รสชาตินี้มัน..." "ถ้าชอบก็ช่วยยกโต๊ะอาหารออกไปจัดข้างนอกเถอะค่ะ เย็นนี้เราจะฉลองกันให้เต็มที่" หลินซูเหยาอมยิ้มอย่างพึงพอใจ นางจัดแจงตักอาหารทุกเมนูใส่จานกระเบื้องเคลือบสะอาดสะอ้านที่ดูดีเกินกว่าฐานะยากจนของครอบครัวชาวนาทั่วไป แต่ในมิติลับของนางมีสิ่งของล้ำค่าเหล่านี้ซ่อนอยู่อีกเพียบ ไม่นานนัก โต๊ะไม้ตัวยาวหน้าบ้านก็ถูกจัดวางด้วยอาหารคาวหวานหน้าตาน่ารับประทานถึงสี่ห้าอย่าง กลิ่นหอมฟุ้งกระจายขจรขจายไปไกลตามสายลมยามเย็น พัดพาเอาความหอมเย้ายวนใจนี้ลอยข้ามรั้วบ้านออกไปสู่ตรอกซอกซอยและบ้านเรือนข้างเคียงอย่างรวดเร็ว และนั่นเอง... คือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายที่งดงาม "เฮ้ย! พวกเจ้าได้กลิ่นอะไรไหมวะ? หอมชิบหายเลย!" เสียงตะโกนโหววกเหวกโวยวายของเพื่อนบ้านดังลอยมา ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มนายทหารหนุ่มใต้บังคับบัญชาของจางหย่งเจี้ยน ที่เพิ่งเสร็จภารกิจจากการฝึกซ้อมประจำวัน และกำลังเดินผ่านหน้าบ้านของพวกเขาพอดี กลุ่มทหารร่างกำยำนับสคนหยุดชะงักกึกพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ทุกคนต่างสูดจมูกฟุดฟิด ทำหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับต้องมนต์สะกด กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นและสมุนไพรเตะเข้าจมูกอย่างจังจนกระเพาะอาหารส่งเสียงร้องประท้วงโครกครากออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย "นั่นมันกลิ่นอะไรวะ? เหมือนหมูตุ๋น... แต่มันหอมยั่วยวนกว่าของภารกิจโรงครัวกองทัพร้อยเท่า!" ทหารหนุ่มคนหนึ่งกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ ดวงตาเป็นประกายวับวาวด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เฮ้ย พวกเราลองแอบชะโงกดูซิว่าบ้านไหนทำอะไรกินกันวะ หรือว่ารองแม่ทัพจางจะแอบซ่อนสาวงามไว้ในบ้านแล้วจัดงานเลี้ยงฉลองกันสองต่อสอง!" อีกคนเอ่ยแซวด้วยความคะนอง แต่เมื่อพวกเขาเดินมาถึงหน้าประตูรั้วบ้านตระกูลจาง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน บนโต๊ะไม้ตัวนั้น มีอาหารหน้าตาน่ารับประทานวางเรียงรายราวกับภัตตาคารหรูในเมืองหลวง ทั้งหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสีเงางาม ไก่บ้านนึ่งสมุนไพรส่งควันกรุ่น และผัดผักสีเขียวสดใส และที่สำคัญที่สุด... เจ้าของวันเกิดอย่างจางหย่งเจี้ยนกำลังนั่งมองภรรยาคนสวยด้วยสายตากรุ้มกริ่มเปี่ยมรัก ชนิดที่คนโสดเห็นแล้วต้องอยากควักลูกตาทิ้ง กลุ่มทหารเพื่อนร่วมงานต่างพากันยืนแข็งทื่อ อิจฉาริษจนตาแทบเป็นไฟ "ให้ตายเถอะ... รองแม่ทัพจาง บุญพาสวาสดิ์ส่งจริงๆ มีภรรยา(ที่เปลี่ยนไป)ทั้งสวย ทั้งทำอาหารเก่งขนาดนี้!" ทหารคนสนิทคนหนึ่งพึมพำออกมาด้วยความอิจฉาตาร้อนผ่าว จางหย่งเจี้ยนเงยหน้าขึ้นจากสำรับอาหาร ปรายตามองเพื่อนร่วมกองทัพที่ยืนน้ำลายสออยู่หน้าบ้านด้วยความรำคาญใจระคนภูมิใจเล็กๆ เขาเตรียมจะเอ่ยปากไล่ให้พวกมันไสหัวไปให้พ้น เพราะนี่คือเวลาส่วนตัวของเขากับภรรยา แต่ทว่า... ก่อนที่จางหย่งเจี้ยนจะได้เอ่ยปากขับไล่ สายตาคมกริบของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเลี้ยวเข้ามาทางปากซอยด้วยท่าทางฮึกเหิมและสีหน้าบึ้งตึง นั่นคือแม่สามีตัวแสบและบรรดาญาติฝ่ายสามีที่ยกพวกกันมาพร้อมหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เตรียมจะมาหาเรื่องตักตวงผลประโยชน์เช่นเคย! หลินซูเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนริมฝีปากอิ่มยังคงประดับอยู่ แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ซ่อนคมมีดเอาไว้ "ดูท่าทาง... คืนนี้พวกเราคงจะได้แขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมโต๊ะฉลองวันเกิดเพิ่มอีกหลายคนเลยนะคะ ท่านพี่..." นางกระซิบเสียงหวานข้างหูสามี พร้อมกับรินเหล้าหมักชั้นดีใส่จอกอย่างใจเย็น จางหย่งเจี้ยนขมวดคิ้วมุ่น รัศมีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างหนาทันที เขากำลังจะลุกขึ้นไปจัดการปัดกวาดเสนียดจัญไรพวกนั้นออกไปจากอาณาเขตความสุขของเขาและภรรยา แต่ทว่ามือเรียวบางของหลินซูเหยา却เอื้อมมาแตะแขนเขาไว้เบาๆ พร้อมกับส่ายหัวเล็กน้อยด้วยแววตานิ่งสงบ "อย่าเพิ่งรีบร้อนสิคะ ท่านพี่..." หลินซูเหยายิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น "ในเมื่อพวกเขาลำบากเดินทางมาถึงที่นี่เพื่อร่วมอวยพรวันเกิดท่านทั้งที... เราในฐานะเจ้าบ้านที่ดี จะไม่ต้อนรับขับสู้ได้อย่างไรเลียคะ?" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับร่างที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้จางหย่งเจี้ยนถึงกับหัวใจกระตุกวูบ "อีกอย่าง... อาหารจานเด็ดที่เหลืออยู่นี่ คงจะเพียงพอที่จะทำให้แขกผู้สูงอายุเหล่านี้ 'สำลักความสุข' จนพูดไม่ออกไปอีกนานเลยล่ะค่ะ..." --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความสุข ความแสบ ไปพร้อมกับซูเหยาในตอนนี้นะคะ!