แผนซ้อนแผนของนางร้าย

"หากพวกท่านคิดว่าการพาเจ้าหน้าที่ทางการมาพังบ้านข้าในยามวิกาลเช่นนี้ จะทำให้ซูเหยาผู้นี้หวาดกลัวจนตัวสั่นได้ล่ะก็... คงต้องบอกว่าพวกท่านคำนวณเลขผิดหลักเสียแล้วกระมั้งคะ" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่เยียบเย็นราวกับสายน้ำในฤดูเหมันต์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หลินซูเหยาก้าวเท้าออกมาจากกรอบประตูเรือนไม้อย่างไม่รีบร้อน แสงคบเพลิงสีส้มวับแวมสะท้อนดวงตาคู่คมที่ฉายแววรู้ทันจนคนมองถึงกับผวา ถัดมาด้านหลังคือจางหย่งเจี้ยน สามีหนุ่มนายทหารที่ยืนตระหง่านดั่งภูผา สีหน้าเรียบเฉยทว่าแผ่รังสีคุกคามจนเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบยังต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว เหตุการณ์เมื่อครู่ที่เจ้าหน้าที่กรูเข้ามาหมายจะค้นหา "สิ่งผิดกฎหมาย" ตามคำกล่าวหาของแม่สามีตระกูลจางและพวกพ้อง กลับต้องชะงักงัน เมื่อซูเหยาไม่ได้แสดงอาการลนลานแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นางกลับเป็นฝ่ายถือเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินและใบอนุญาตค้าขายถูกต้องตามกฎหมายทุกฉบับยื่นให้อย่างสง่างาม "ท่านหัวหน้ากองร้อยตรวจค้น... พวกท่านคงได้รับรายงานมาว่าบ้านหลังนี้มีการลักลอบกักตุนสินค้าหนีภาษีและค้าของเถื่อนสินะคะ?" ซูเหายิ้มละไม รอยยิ้มที่ทำให้แม่สามีซึ่งยืนหลบอยู่หลังเจ้าหน้าที่ถึงกับใจกระตุกวูบ "ถูกต้อง! มีคนแจ้งว่าสะใภ้บ้านนี้ทำตัวน่าสงสัย ร่ำรวยผิดปกติโดยไม่ทราบที่มา!" แม่สามีโผล่หน้าออกมาแหวเสียงแหลมด้วยความริษยา หมายจะให้เจ้าหน้าที่ลากตัวลูกสะใภ้จอมอวดดีไปลงโทษให้จงได้ "ร่ำรวยผิดปกติ? หึ..." ซูเหยาหัวเราะในลำคอเบาๆ "เงินทุกหยาดหยดที่ข้าหามาได้ มาจากการหยาดเหงื่อแรงงานและการค้าขายผลผลิตทางการเกษตรที่ถูกกฎหมายทั้งสิ้น ไม่เหมือนใครบางคนที่ชอบเที่ยวหยิบยืมเงินชาวบ้านแล้วทำเนียนชักดาบ แถมยังชอบแจ้งความเท็จเพื่อกลั่นแกล้งคนในครอบครัวเดียวกันเอง!" ประโยคหลังนางจงใจตวัดสายตาคมกริบไปมองแม่สามี จนหญิงสูงวัยสะดุ้งเฮือก หน้าซีดเผือกด้วยความร้อนตัว เจ้าหน้าที่นายหนึ่งรับเอกสารไปตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นแล้วหันไปกระซิบกับหัวหน้าชุด ท่าทีที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความอึดอัดทันที เพราะทุกอย่างถูกต้องไร้ที่ติ ยิ่งกว่านั้น เอกสารเหล่านี้ยังมีตราประทับรับรองจากอำเภอชั้น S เสียด้วยซ้ำ! "เรื่องนี้... คงเป็นความเข้าใจผิด..." หัวหน้าเจ้าหน้าที่เอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าเริ่มเจื่อนลงเมื่อตระหนักว่าพวกตนถูกหลอกใช้ให้มาเป็นเครื่องมือแก้แค้นส่วนตัว "ความเข้าใจผิดอย่างนั้นหรือคะ?" จางหย่งเจี้ยนที่เงียบมานานเอيขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ก้าวออกมายืนบังหน้าภรรยา "การที่พวกท่านบุกรุกเคหสถานยามวิกาล สร้างความตื่นตระหนก และทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของข้า เป็นเรื่องที่ทางการจะปัดความรับผิดชอบด้วยคำว่า 'เข้าใจผิด' ง่ายๆ เช่นนี้เชียวหรือ?" "แล้ว... แล้วท่านต้องการให้พวกเราทำอย่างไรล่ะ!" แม่สามีเริ่มสติแตกเมื่อเห็นท่าไม่妙 เจ้าหน้าที่ทางการเริ่มหันมามองนางด้วยสายตำหนิ ซูเหายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เดินเข้าไปใกล้แม่สามีที่ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว นางโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน แต่กลับชัดเจนก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคนรอบข้าง "ง่ายมากค่ะ... แค่คุกเข่าลงแล้วกล่าวคำขอข้ากับสามีต่อหน้าทุกคนตรงนี้ สามีข้าถึงจะยอมอภัยให้ในข้อหาแจ้งความเท็จและหมิ่นประมาท... ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้เช้า ใบฟ้องร้องข้อหาทำลายชื่อเสียงจะไปถึงโต๊ะนายอำเภอแน่ค่ะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แม่สามีเบิกตากว้างด้วยความตกใจและอับอายขายหน้า นางหันไปมองรอบกาย หวังจะหาคนช่วย แต่ชาวบ้านที่มามุงดูต่างพากันซSซิบและมองด้วยสายตารังเกียจ ไม่มีใครเห็นใจคนใจคอคับแคบเช่นนางเลยแม้แต่คนเดียว สุดท้าย ภายใต้สายตากดดันรอบด้าน หญิงสูงวัยก็จำใจต้องทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นดินเย็นเฉียบ เอ่ยปากขอโทษเสียงสั่นเครือด้วยความจำยอม ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังโล่งอกและคิดว่าเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดแล้วนั้น... กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศย่างรมควันและแป้งสาลีอบใหม่ๆ ก็ลอยโชยมาตามสายลมยามดึก แตะจมูกของทุกคนจนต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เสียงท้องร้องโครกครากดังขึ้นจากฝูงชนโดยไม่ได้นัดหมาย ซูเหยาหันขวับไปทางห้องครัวมิติพิเศษของนางทันที ดวงตาคู่สวยฉายแววประหลาดใจระคนตื่นตระหนกเล็กน้อย เมื่อตระหนักว่าระบบอัจฉริยะในมิติกำลังทำงานอัตโนมัติและ "อบเป็ดปักกิ่งทองคำสูตรลับเฉพาะ" ออกมาเสิร์ฟโดยไม่ทันตั้งตัว ควันสีขาวนวลพวยพุ่งพร้อมกลิ่นหอมเย้ายวนใจที่กระจายไปทั่วรัศมีสองลี้ จนแม้แต่เจ้าหน้าที่ทางการยังต้องกลืนน้ำลายเอื้อมคอตามกลิ่นนั้น และในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูกลอนไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ก๊อก ก๊อก ก๊อก... พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามา โดยในมือถือป้ายหยกประจำตัวที่สลักลวดลายตระกูลขุนนางใหญ่จากเมืองหลวง ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่ซูเหยาเคยปะทะคารมด้วยในตลาดมืดเมื่อวันก่อน! "ไม่นึกเลยว่า... แม่นางหลินผู้เลอโฉม จะซ่อนของวิเศษชิ้นนี้เอาไว้ในบ้านหลังเล็กๆ กลางหุบเขาแห่งนี้จริงๆ..." เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะที่ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างพึงพอใจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" เสมอมานะคะ!