สะสางบัญชีแค้น

เสียงกระดาษปึกหนากระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังปึก สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงสำนักงานที่ดินอำเภอ จนแม่สามีตระกูลจางถึงกับสะดุ้งสุดตัว ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน "นี่มันหมายความว่าอย่างไร ยัยตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงเอาสัญญาจำนองที่ดินแปลงนี้มาเป็นชื่อตัวเอง!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีกู่ก้องด้วยความเหลืออด สองมือสั่นเทาชี้หน้าหลินซูเหยาที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับคมกริบดุจใบมีดโกน หลินซูเหยาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอกวาดสายตามองเอกสารทางกฎหมายและบัญชีการเงินที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าอย่างพึงพอใจ ทุกตัวเลข ทุกรอยหมึกพิมพ์ และลายเซ็นถูกตรวจสอบอย่างรอบคอบโดยทนายความประจำอำเภอที่เธอว่าจ้างมาด้วยเงินสด "หมายความตามตัวอักษรเลยค่ะคุณแม่" ซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยียบเย็นจนคนฟังต้องขนลุก "หนี้สินที่พวกท่านไปกู้ยืมมาโดยใช้โฉนดแปลงนี้ค้ำประกัน ถึงกำหนดชำระคืนตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้วนะคะ แต่เนื่องจากพวกท่านไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้ ทางธนาคารและสำนักงานกฎหมายจึงดำเนินการโอนสิทธิ์ตามกฎหมาย และบังเอิญว่า... ฉันคือผู้ซื้อหนี้ต่อทั้งหมดด้วยเงินสดของฉันเองค่ะ" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกลางกระหม่อมของคนตระกูลจาง แม่สามีหน้าซีดเผือด เข่าทรุดลงไปกองกับพื้น พยายามจะส่งเสียงโวยวายอ้างสิทธิ์ความเป็นแม่สามี แต่ทว่า กฎหมายไม่ได้ใช้ความกตัญญูมาตัดสินคดีความทางการเงิน เอกสารสิทธิ์ทุกฉบับถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ ในขณะเดียวกัน จางหย่งเจี้ยน สามีหนุ่มนายทหารที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างภรรยามาตลอดตั้งแต่ต้น เขากลับไม่ได้แสดงท่าทีเข้าข้างฝ่ายมารดาเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกราบมองมารดาและน้องชายที่สร้างหนี้สินพะรุงพะรังด้วยความผิดหวังระคนเหนื่อยหน่าย มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางของภรรยาไว้เบาๆ เป็นการแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่าเขาอยู่เคียงข้างผู้หญิงที่ถูกต้องและสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของตัวเอง "หย่งเจี้ยน! แกตาบอดไปแล้วหรือไง ถึงได้ยอมให้เมียชั่วๆ สูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวตัวเองแบบนี้!" น้องชายสามีตะโกนลั่นด้วยความแค้นเคือง พุ่งตัวเข้ามาหมายจะทำร้ายร่างกาย แต่ยังไม่ทันถึงตัว ร่างสูงใหญ่ของจางหย่งเจี้ยนก็ก้าวมาบังภรรพยาไว้ พร้อมกับสายตาดุดันที่กดดันจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว "พอได้แล้ว!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของนายทหารหนุ่มดังขึ้น "พวกแม่สร้างปัญหา ก่อหนี้สิน และเอาเปรียบซูเหยามามากพอแล้ว ทุกอย่างที่เธอทำวันนี้ มันคือสิทธิ์อันชอบธรรมตามกฎหมาย หากใครยังกล้าอาละวาดที่นี่อีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือนฐานะลูกชายคนโต" ซูเหยาอมยิ้มน้อยๆ ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาในอกเมื่อสัมผัสได้ถึงความหนักแน่นของสามี เธอหันกลับมามองเอกสารในมืออีกครั้ง บัญชีแค้นที่สะสมมานานนับแรมปี บัดนี้ได้รับการสะสางจนหมดสิ้น ไม่เพียงแต่ทวงคืนความยุติธรรม แต่เธอยังยึดกุมทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลสามีไว้ในกำมืออย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด เมื่อจัดการเรื่องเอกสารและกฎหมายเสร็จสิ้น ทั้งหมดก็เดินทางกลับมายังบ้านพัก ซูเหยาไม่ได้เอ่ยคำเยาะเย้ยถากถางใดๆ ออกมาอีก ปล่อยให้ความเงียบและความจริงอันโหดร้ายจัดการคนเห็นแก่ตัวเหล่านั้นเอง เธอกลับเข้าสู่พื้นที่ครัวส่วนตัวอันเป็นอาณาจักรแห่งความสุข กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรจีนและเครื่องเทศชั้นดีลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ซูเหยาหยิบวัตถุดิบเกรดพรีเมียมจากมิติฟาร์มออกมาเตรียมทำอาหารฉลองชัยชนะในค่ำคืนนี้ เมนูเด็ดอย่าง "ไก่ตุ๋นโสมภูเขาและเห็ดหอมป่า" ถูกเคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ จนน้ำซุปงวดเข้มข้น ส่งกลิ่นหอมหวลตลบอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ใครก็ตามที่เดินผ่านต่างต้องสูดปากกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย จางหย่งเจี้ยนเดินตามเข้ามาในครัว สวมกอดภรรยาจากด้านหลังอย่างแนบแน่น คางคมเกยอยู่บนลาดไหล่บางสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนที่คุ้นเคย ดวงตาคู่คมมองหม้อซุปที่กำลังเดือดปุดๆ สลับกับใบหน้าสวยเฉี่ยวของภรรยาด้วยความรักและหลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น "เหนื่อยไหมภรรยาของพี่" เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูทำเอาซูเหยาใจเต้นระส่ำ เธอยิ้มรับ หันไปป้อนซุปคำแรกให้สามีชิม ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันอย่างแนบแน่นท่ามกลางบรรยากาศอันแสนอบอุ่นในบ้านหลังใหม่ที่สร้างด้วยหยาดเหงื่อของตนเอง ทว่า... ในจังหวะที่ซูเหยากำลังจะตักซุปใส่ชามเพื่อเตรียมตั้งโต๊ะอาหารค่ำนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระหน่ำรัวราวดังลั่นสนั่นหวั่นไหวราวกับคนสติแตกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงตะโกนร้องเรียกชื่อเธอด้วยความตื่นตระหนกจากบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... คนที่ควรจะติดคุกหรือหนีออกนอกเมืองไปแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความกล้าหาญของซูเหยามาจนถึงบทนี้นะคะ