ความลับที่ไม่อยากปกปิด

กระดาษโทรเลขสีเหลืองหม่นที่ยับยู่ยี่ในมือของจางหย่งเจี้ยน สั่นน้อยๆ ตามแรงบีบของปลายนิ้วที่แกร่งกร้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตูเรือนไม้เก่า ปลายจมูกยังคงกรุ่นกลิ่นหอมเย้ายวนของซุปไก่ตุ๋นโสมป่าที่เพิ่งเคี่ยวจนงวดจากในห้องครัว ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับเย็นเยียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก "ด่วนที่สุด..." เสียงทุ้มต่ำพึมพำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียดระคนลังเล ชายแดนภาคเหนือเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน กองพันของเขาถูกเรียกตัวกลับเข้าประจำการฉุกเฉิน คำสั่งนี้ไม่มีข้อแม้ ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ และไม่มีเวลาให้เตรียมใจ แม้ในยามปกติการรับใช้ชาติคือหน้าที่สูงสุดของชายชาติทหาร แต่ในวินาทีที่หัวใจของเขาถูกผูกติดไว้กับเรือนหลังเล็กๆ และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่จริงใจของภรรยา ความลังเลชั่วพริบตากลับหนักอึ้งยิ่งกว่าภูเขา หลินซูเหนียนเดินเช็ดมือด้วยผ้าสะอาดก้าวออกมาจากห้องครัว ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองแผ่นกระดาษในมือสามีแวบเดียวก็อ่านสถานการณ์ทะลุปรุโปร่ง นางไม่ได้ตื่นตระหนก ไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญเหมือนภรรยาชาวทหารคนอื่นๆ ที่มักจะเสียน้ำตาเมื่อสามีต้องออกเดินทางไกล นางเพียงแต่ยกมุมปากขึ้นนิดๆ ส่งรอยยิ้มบางเบาที่แฝงความหมายลึกซึ้งไปให้ "จะไปก็ไปสค่ะ อย่าทำหน้าเหมือนโลกจะแตกสลายแบบนั้นเลย" น้ำเสียงใสแจ๋วเอ่ยกลั้วหัวเราะเบาๆ เดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นอายแดดของชายหนุ่ม หย่งเจี้ยนขมวดคิ้วมุ่น คว้าข้อมือเรียวเล็กเอาไว้โดยสัญชาตญาณ ราวกับกลัวว่าหากเขาปล่อยมือ นางจะหายวับไปกับตา "ซูเหยา... ผมต้องไปทันที รถจี๊ดของกองทัพจอดรออยู่ปากทางหมู่บ้านแล้ว คุณอยู่ทางนี้..." "ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบนะคะ หย่งเจี้ยน" ซูเหยาตัดบทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง นางใช้มืออีกข้างแตะลงบนหลังมือที่กุมข้อมือตนเองไว้เบาๆ "คุณไปทำหน้าที่ของคุณเถอะค่ะ เรื่องทางนี้... ไม่ว่าจะเป็นแม่สามีจอมวุ่นวาย หรือแปลงผักในมิติของคุณภาพสูงที่ฉันกำลังทดลองปลูก ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของฉันทั้งสิ้น" คำว่า 'แปลงผักในมิติ' ทำให้หย่งเจี้ยนชะงักไป ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัยระคนประหลาดใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงความผิดปกติอันน่าเหลือเชื่อ ตั้งแต่วันที่ภรรยาของเขาฟื้นขึ้นมาจากไข้ป่า นางไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรดจนสามารถฟาดฟันแม่สามีและญาติสามีหน้าเลือดจนมุมครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นางยังมีวัตถุดิบแปลกประหลาด ผลไม้รสชาติเลิศล้ำที่ไม่เคยมีใครเห็นในมณฑลนี้ และพละกำลังความคล่องแคล่วที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขารู้... เขารู้ว่าภรรยามีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ "ซูเหยา..." หย่งเจี้ยนเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "คุณมีอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่า? หรือว่า..." "หรือว่าอะไรคะ?" นางเอียงคอถาม ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายซุกซน ท้าทายความอดทนของนายทหารหนุ่มผู้เคร่งขรึมจนถึงขีดสุด "หรือว่า... คุณไม่ได้เป็นแค่หญิงชาวบ้านธรรมดา" เขาเอ่ยเสียงกระซิบพร่า ชายหนุ่มกวาดสายตามองสำรวจเรือนร่างอรชรราวกับต้องการจะทะลวงเข้าไปในจิตใจของนาง "ไม่ว่าคุณจะมาจากที่ไหน หรือมีความลับวิเศษอะไรซ่อนอยู่... จำไว้ว่าผมคือสามีของคุณ และต่อให้โลกใบนี้พลิกกลับด้าน ผมก็ไม่มีวันปล่อยมือจากคุณเด็ดขาด" หัวใจของซูเหยาเต้นกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว นางนึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าในการทดสอบจิตใจของสามีผู้ซื่อตรงคนนี้มาโดยตลอด แต่นายทหารหนุ่มผู้นี้กลับอ่านเกมนางออก และใช้อ้อมแขนที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าโอบกอดนางเข้าแนบกายแน่นราวกับจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นอกกว้างทำให้นางเผลอใจสั่นไหวอย่างประหลาด "ถ้าฉันบอกคุณว่า... ฉันไม่ใช่คนของโลกใบนี้ล่ะคะ?" ซูเหยาตัดสินใจลองหยั่งเชิงดูสักตั้ง นางช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมกล้าอย่างตรงไปตรงมา ทดสอบว่าความรักและความคลั่งรักของสามีทหารคนนี้จะมีขีดจำกัดอยู่ที่ตรงไหน หย่งเจี้ยนเงียบไปชั่วอึดใจ ความเงียบโรยตัวปกคลุมระหว่างคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงจิ้งหรีดเรไรรอบนอกเรือนไม้ ทว่าแววตาของชายหนุ่มไม่มีความหวาดกลัวหรือความเคลือบแคลงสงสัยเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความลึกล้ำและประกายความรักที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟ "ต่อให้คุณเป็นภูตผปีปีศาจ หรือตกลงมาจากฟากฟ้า..." หย่งเจี้ยนกระซิบข้างใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจังจนน่าขนลุก "คุณก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือของจางหย่งเจี้ยนคนนี้หรอก สัญญาณเตือนภัยที่ชายแดนกำลังเร่งเร้า แต่ถ้าคุณสั่งให้ผมอยู่ต่อ... ผมก็จะสลัดยศทหารแล้วทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังเพื่อคุณ" ซูเหยาเบิกตากว้างเล็กน้อย นางไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดคำนี้ออกมา ชายหนุ่มผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยและเกียรติยศของกองทัพยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งนี่นะ... เขากลายเป็นคนคลั่งรักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! "บ้าหรือเปล่าคะ!" นางรีบดันแผงอกกว้างออกเบาๆ ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "หน้าที่ก็ส่วนหน้าที่สิคะ รีบไปเก็บของแล้วไสหัวขึ้นรถทหารไปซะ ถ้าคุณยังชักช้า ฉันจะเอาซุปไก่ตุ๋นหม้อนี้เททิ้งให้หมด ไม่ให้คุณกินสักหยดเดียวเลยคอยดู!" หย่งเจี้ยนหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งจะปรากฏบนใบหน้าคมคายนั้นทรงพลังจนทำเอาคนมองใจสั่นระรัว เขาเอื้อมมือมาขยี้ผมของนางเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "ครับ เมียรัก... ผมจะรีบไปรีบกลับ จงรักษาร่างกายรอผมอยู่ที่นี่ ห้ามไปไหนเด็ดขาด" พูดจบ ร่างสูงก็คว้าเป้สนามขึ้นสะพายไหล่ หันหลังก้าวยาวๆ ออกจากเรือนไปอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้ซูเหยายืนใจเต้นตึกตักอยู่หน้าห้องครัว หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นแตะแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง "ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้ ชักจะรับมือกยากขึ้นทุกวันแล้วนะเนี่ย" นางส่ายหัวเบาๆ ไล่ความฟุ้งซ่านออกจากหัว ก่อนจะหันกลับมาจัดการกับมื้ออาหารและเตรียมตัวลุยแผนการสร้างอาณาจักรความร่ำรวยที่นางวางไว้ขั้นต่อไป ทว่าในขณะที่นางกำลังจะก้าวเท้ากลับเข้าห้องครัว สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนสายหนึ่งกำลังย่องเข้ามาทางรั้วหลังบ้านอย่างเงียบเชียบ ร่างของหญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วม คุ้นตาจนน่ารังเกียจ... แม่สามีตัวแสบที่ควรจะนอนอยู่บ้านใหญ่ กลับแอบย่องถือตะกร้าเปล่าเข้ามาในเขตบ้านของนางยามวิกาลด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์น่าขนลุก! ซูเหยารemวาดรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากทันที "หึ... สามีไม่อยู่ งูพิษก็รีบเลื้อยออกจากรูเลยสินะคะ" นางแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น คว้าทัพพีไม้ในครัวเดินออกมาต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญด้วยท่าทีผ่อนคลาย โดยไม่รู้เลยว่า... การมาเยือนของแม่สามีในยามวิกาลครั้งนี้ ไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องทะเลาะวิวาทเรื่องเดิมๆ แต่มันพกพา "ความลับสะเทือนขวัญ" ที่จะพลิกชะตาชีวิตของตระกูลจางไปตลอดกาล! รี้ดเดอร์คะ... เตรียมตัวรับแรงกระแทกในตอนต่อไป เพราะความลับที่แม่สามีซ่อนไว้กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกด้วยน้ำมือของซูเหยา! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กุหลาบหนามเงิน" มาโดยตลอดนะคะ!