มิติลับในคลังสมอง

"ถ้าอยากได้เงินไปซื้อแป้งขาวมาทำหมั่นโถวให้ลูกชายเจ้ากิน ก็ไปหาบน้ำหลังเขามาเติมให้เต็มตุ่มเสียก่อน อย่ามาทำหน้าหนาแบมือขอเงินฉันหน้าตาเฉยแบบนี้!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีตระกูลจางดังแผดก้องทะลุกำแพงดินเหนียวเก่าคร่ำคร่า ช้อนไม้ในมือถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้ไผ่จนข้าวต้มก้นชามกระเซ็นเลอะเปรอะเปื้อน หลินซูเหยาหรี่ตาลงมองภาพตรงหน้า ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อผ้าเก่าปะชุนขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ความทรงจำอันยุ่งเหยิงของร่างเดิมถูกชำระล้างจนหมดสิ้น เหลือเพียงสติปัญญาที่เฉียบคมและดุดันดุจกุหลาบเคลือบหนามพิษ ในอดีต หลินซูเหยาคงกรีดร้อง อาละวาด และวิ่งหนีออกไปร้องห่มร้องไห้ให้ชาวบ้านนินทาเล่น แต่นั่นคือเรื่องของ "คนโง่" คนก่อน ซูเหยาแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้แม่สามีชะงักกึก รู้สึกเย็นวาบสันหลังอย่างประหลาด นางไม่ได้เอ่ยคำตัดพ้อใดๆ ออกมาสักแอะ กลับหมุนตัวเดินเข้าห้องนอนคับแคบ ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงไม้กระดานแข็ง แล้วหลับตาลงตั้งจิตอธิษฐาน *วูบ—!* ความรู้สึกไร้แรงโน้มถ่วงพัดผ่านชั่วพริบตา กลิ่นอายดินชื้นและหญ้าสดหอมหวานโชยเข้าจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าเปลี่ยนจากห้องแคบๆ มืดทึบ กลายเป็นพื้นที่ราบกว้างใหญ่ไพศาล แสงสว่างนวลตาคล้ายยามรุ่งอรุณส่องประกายมาจากฟากฟ้าไร้ขอบเขต นี่คือ "มิติลับฟาร์แวร์อัจฉริยะ" มรดกชิ้นเอกที่ติดตัวนางข้ามภพมาด้วย พื้นที่ดินดำสนิทอุดมไปด้วยแร่ธาตุ แปลงผักนาๆ ชนิดเติบโตงอกงามอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ และที่สำคัญที่สุดคือ "บ่อน้ำทิพย์สวรรค์" ที่อยู่ใจกลางมิติแห่งนี้ ซูเหยาเดินตรงไปยังแปลงผักกาดขาวพื้นบ้านที่นางทดลองปลูกไว้เมื่อวาน ใบของมันเขียวขจีอวบอิ่ม เส้นใยใสราวกระจก แถมเมื่อลองสัมผัสดู กลับพบว่ามันแผ่ไอพลังงานอุ่นวาบออกมา น้ำในบ่อน้ำทิพย์ถูกตักขึ้นมาพรมลงบนผักเหล่านั้นเพียงหยดเดียว กลีบใบที่เคยธรรมดากลับเปล่งประกายแสงเรืองรองจางๆ กลิ่นหอมหวานบริสุทธิ์ฟุ้งกระจายจนชวนให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่า "ผักพื้นบ้านธรรมดา... พอโดนน้ำทิพย์ในมิตินี้เข้าไป ถึงกับกลายเป็นวัตถุดิบระดับพรีเมียมที่เปี่ยมด้วยสรรพคุณบำรุงร่างกายและจิตวิญญาณเชียวหรือนี่" ซูเหยาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสุกใสเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์ ยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงและตระกูลสามีคอยกดขี่ข่มเหงกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว ในเมื่อพวกเขารักความสบายและเห็นแก่เงินนัก นางก็จะใช้สมบัติในมือนี้แหละ ฟาดหน้าคนตระกูลจางทีละคนจนกระอักเลือด! มือเรียวบางจัดการถอนผกากาดขาวและผักกวางตุ้งป่าที่กลายพันธุ์ในมิติออกมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมของผักสดสะอาดลอยตลบอบอวล นางจัดแจงล้างทำความสะอาดด้วยน้ำทิพย์ใสสะอาด ก่อนจะตัดสินใจแปรรูปพวกมันให้กลายเป็น "สินค้าทำเงิน" ล็อตแรกในตลาดมืดของตำบล ในขณะที่ซูเหยากำลังงละมุลอยู่กับการปรุงรสชาติอาหารในมิติ เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นนอกประตู้ห้องนอน จางหย่งเจี้ยน สามีทหารหนุ่มผู้เย็นชาและไม่เคยชายตาแลภรรยา กลับมายืนเคาะประตูห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงแววตากังวลบางอย่าง "ซูเหยา... เปิดประตู แม่บ่นเรื่องอะไรอีก เธอกินอะไรหรือยัง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามลอดผ่านไม้กระดานเข้ามา ซูเหยาชะงักมือที่กำลังถือตะหลิวในมิติ หัวใจพลันเต้นรัวขึ้นมาวูบหนึ่ง นางลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกความเป็นจริงทันที ประตูห้องถูกเปิดแง้มออกเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของสามีหนุ่มที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการฝึกฝนทหาร แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องมองมาที่นางอย่างพิจารณา ราวกับเขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในตัวภรรยา ทว่า ก่อนที่ซูเหยาจะได้เอ่ยปากตอบอะไร กลิ่นหอมหวนอันรุนแรงและเย้ายวนใจของ "ซุปผักกวางตุ้งตุ๋นน้ำทิพย์" ที่นางเพิ่งทำเสร็จในมิติลับ กลับเล็ดลอดผ่านรอยแยกของประตูออกไปโดยที่นางไม่ทันระวังตัว! กลิ่นหอมนั้นเข้มข้น หอมหวาน ชวนน้ำลายสอ และลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องโถงของบ้านตระกูลจางในชั่วพริบตาเดียว แม่สามีที่กำลังนั่งด่าทออยู่ด้านนอกถึงกับชะงักค้างอ้าปากค้าง จางหย่งเจี้ยนเองก็สูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อกลิ่นหอมนั้นปลุกเร้าความหิวโหยในกายอย่างรุนแรง ซูเหยาผุดลุกขึ้นยืน หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักว่านางเผลอปล่อย "หลักฐานชิ้นสำคัญ" ออกไปเสียแล้ว และสายตาของจางหย่งเจี้ยนที่มองมาในตอนนี้... ไม่ได้มีความรังเกียจเดียดฉันท์เหมือนวันวานอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และประกายไฟประหลาดที่กำลังลุกโชนขึ้นอย่างเงียบเชียบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ