ตื่นมาในร่างสะใภ้ขี้อิจฉา

"วางชามข้าวลงเดี๋ยวนี้! ถ้าแกกล้าทุบมันทิ้งอีกใบ ต่อให้เป็นลูกสะใภ้ตระกูลจาง ข้าก็จะให้หย่งเจี้ยนหย่ากับแกในวันนี้เลย!" เสียงตวาดแหลมสูงของหญิงชราดังบาดแก้วหู หลินซูเหยาเบิกตากว้าง ความรู้สึกปวดแปลบแล่นปราดขึ้นที่ขมับราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เธอยังไม่ทันได้เรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่าเหตุใดเมื่อครู่เธอยังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลหรูใจกลางเมืองหลวง แต่ตอนนี้กลับมายืนอยู่ในบ้านไม้เก่าคร่ำคร่า พื้นดินอัดแน่นไปด้วยฝุ่นผง กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวและกลิ่นสาบของสัตว์ปีกโชยเข้าจมูกอย่างรุนแรง ในมือของเธอยังถือชามกระเบื้องเคลือบลายดอกไม้ที่บิ่นขอบอยู่หนึ่งใบ สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือหญิงชราท่าทางเหี้ยมเกรียมในชุดผ้าฝ้ายสีมอซอที่ยืนเท้าสะเอวชี้หน้าเธอด้วยความเกรี้ยวกราด "ยายแก่..." หลินซูเหยาพึมพำ น้ำเสียงที่หลุดออกมาไม่ได้ดั่งใจนึก มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อ หญิงชราที่นางเอกของเรื่องจำได้ดีจากความทรงจำที่เพิ่งไหลทะลักเข้ามา... นางคือ ‘แม่สามีตระกูลจาง’ ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเลือดและจ้องจะเอาเปรียบสะใภ้ทุกคนที่ย่างกรายเข้ามาในบ้านหลังนี้ "แกเรียกข้าว่าอะไรนะ!" นางจางถลึงตาใส่ เดินย่างสามขุมเข้ามาหา "แกมันกาลกิณี! ตั้งแต่แต่งเข้ามาวันแรกก็เอาแต่เรียกร้อง กินข้าวขาวของบ้านข้า ทำงานก็ไม่ทำ วันนี้ยังจะมาอาละวาดเพราะข้าแบ่งเนื้อให้แกน้อยเกินไปอีกหรือ! แกคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูมาจากไหน หลินซูเหยา!" หลินซูเหยาชะงัก ลมหายใจสะดุด ความทรงจำของร่างนี้ที่ตายไปเพราะความโกรธแค้นจนเส้นเลือดในสมองแตกผสมผสานกับสติสัมปชัญญะของเธออย่างรวดเร็ว ในยุคที่ข้าวยากหมากแพง ร่างนี้คือ ‘นางร้าย’ ผู้โง่เขลาที่ทำตัวเป็นสะใภ้ขี้อิจฉา โง่ให้แม่สามีหลอกใช้แถมยังถูกสามีเย็นชาใส่จนไม่มีที่ยืน *ตื่นมาในร่างนางร้ายที่ไม่มีใครรัก แถมยังโดนตราหน้าว่าขี้เกียจ... น่าสนุกดีนี่* หลินซูเหยาเหยียดยิ้มที่มุมปาก แววตาที่เคยขุ่นมัวด้วยความโกรธเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง กิริยาที่เคยฟูมฟายกลับกลายเป็นความสงบนิ่งที่น่าประหลาดใจ เธอค่อยๆ วางชามบิ่นในมือลงบนโต๊ะไม้ผุๆ อย่างเบามือ ก่อนจะปัดเศษฝุ่นที่เกาะตามแขนเสื้อออกอย่างใจเย็น "แม่คะ..." น้ำเสียงของหลินซูเหยานุ่มนวลขึ้นผิดหูจนนางจางชะงักค้าง "ที่แม่บอกว่าฉันกินข้าวขาวของบ้าน... ฉันเกรงว่าคงต้องทบทวนความจำกันใหม่นะคะ สามีของฉันส่งเงินกลับมาทุกเดือน เงินเหล่านั้นคือค่าอาหารและค่าใช้จ่ายในบ้าน หรือแม่ลืมไปแล้วว่าส่วนแบ่งของฉันในฐานะสะใภ้มันถูกเบียดบังไปอยู่ที่ไหนบ้าง?" "แก! แกกล้าดียังไงมาพูดกับแม่สามีแบบนี้!" นางจางหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด มือเหี่ยวหดเงื้อมขึ้นจะฟาดลงมาบนใบหน้าของเธอ หลินซูเหยาไม่หลบ แต่เธอคว้าข้อมือของหญิงชราไว้มั่น แรงบีบที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดทำให้คนแก่ตรงหน้าถึงกับสะดุ้ง "ฉันไม่ใช่คนเดิมที่จะยอมให้แม่ตบตีอีกแล้วนะคะ ถ้าแม่ยังอยากให้ฉันส่งเงินให้ลูกชายของแม่ไปเป็นทุนในการทำภารกิจที่ราบรื่น ก็ช่วยวางตัวให้เหมาะสมด้วย" บรรยากาศในห้องครัวเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงไก่ขันดังมาจากเล้าภายนอก นางจางมองสะใภ้ตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับเห็นสัตว์ร้ายที่จำแลงกายมา หลินซูเหยาไม่ได้สนใจท่าทีหวาดหวั่นนั้น เธอเดินตรงไปที่ประตูบ้าน กวาดสายตามองออกไปเห็นลานบ้านที่แห้งแล้งและผืนดินที่แตกระแหง ในมิติห้วงจิตของเธอ ความรู้สึกถึง 'เครื่องผลิตอาหารพรีเมียม' กำลังสั่นไหวราวกับสัญญาณเตือนว่าทุกอย่างพร้อมใช้งานแล้ว ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นจากหน้าประตูบ้าน ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารที่เปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นโคลนก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของ ‘จางหย่งเจี้ยน’ กวาดมองสถานการณ์ในบ้านที่ดูผิดปกติ "ซูเหยา?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอ น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความอบอุ่น แต่มีความระแวงเคลือบแฝง "ทำไมถึงทำตัวแบบนี้อีกแล้ว? แม่แก่มากแล้วนะ" หลินซูเหยาหันกลับไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้เป็นสามีตามทะเบียนสมรส ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งขรึมนั้นไร้ความเห็นใจอย่างสิ้นเชิง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความเย็นชาของเขา หากแต่เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ส่งผ่านมาจากก้นบึ้งของหัวใจร่างนี้... ความโหยหาที่ถูกทอดทิ้ง เธอก้าวเดินเข้าไปหาเขา หยุดลงตรงหน้าจนได้กลิ่นเหงื่อจางๆ บนตัวเขา "สามีคะ... คุณกลับมาได้จังหวะพอดีเลย" หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสั่นไหวที่พยายามแสดงออกดูน่าสงสารจนน่าประหลาดใจ "แม่กำลังจะไล่ฉันออกจากบ้าน เพราะฉันถามถึงเงินค่ากับข้าวที่ควรจะเป็นมื้อเช้าของเรา... หรือคุณคิดว่า การที่ฉันต้องการอาหารที่กินได้จริงๆ ในฐานะภรรยาของคุณ มันเป็นเรื่องที่ผิดนักหรือคะ?" จางหย่งเจี้ยนขมวดคิ้วแน่น เขามองแม่ที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธสลับกับภรรยาที่ดูเปราะบางผิดปกติ เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำพูดของเธอ แต่ทันใดนั้น กลิ่นหอมฟุ้งที่เข้มข้นและทรงพลังอย่างประหลาดก็โชยออกมาจากร่างกายของหลินซูเหยา—กลิ่นหอมของข้าวสวยหุงใหม่ที่นุ่มหนึบและเนื้อตุ๋นน้ำแดงที่อบอวลไปด้วยเครื่องเทศหายาก มันเป็นกลิ่นที่หอมจนแม้แต่นักรบที่อดทนที่สุดยังต้องกลืนน้ำลาย จางหย่งเจี้ยนชะงัก ความเย็นชาในแววตาถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด เขาจ้องมองมือของเธอที่กุมกันอยู่แน่น เพราะเขารู้ดีว่าในบ้านที่ยากจนเช่นนี้... กลิ่นอาหารชั้นเลิศที่เย้ายวนใจถึงเพียงนี้ มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้จากห้องครัวที่แห้งแล้งของพวกเขาอย่างแน่นอน กุหลาบหนามเงินหวังว่าบทนำนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับก้าวย่างใหม่ของหลินซูเหยานะคะ หวังว่าท่านจะเพลิดเพลินกับความเข้มข้นในตอนต่อไปค่ะ