อนาคตที่วางไว้

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นสะเทือนไปถึงผนังบ้านดิน เกือบทำให้ถ้วยชาเซรามิกในมือของหลินซูเหยาร้าวร่น แม่สามีตระกูลจางหน้าดำคร่ำเครียด ดวงตาตี่เล็กจ้องเขม็งมาที่ลูกสะใภ้ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไป "ซูเหยา! แกอย่าได้ใจ It ได้ดีจนลืมรากเหง้า! จะขยายร้านไปเมืองใหญ่รึ? ฝันไปเถอะ! เงินทองที่แกหามาได้ มันควรจะเป็นของตระกูลจางไม่ใช่หรือไง?!" ซูเหชาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันของเนื้อกระเบื้องดัง *กริ๊ก* ช่างไร้ซึ่งความตื่นตระหนก นางเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ฉาบอยู่บนมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความอบอุ่น แต่เป็นความเยียบเย็นที่กรีดลึกลงไปถึงขั้วหัวใจของคนมอง "เงินของฉัน... ก็คือหยาดเหงื่อแรงกายของฉันกับพี่หย่งเจี้ยนค่ะคุณแม่" ซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายสำลักน้ำลายตัวเอง "ส่วนเงินที่แม่เคยสูบฉีดเอาไปจากพวกเราในอดีต ฉันถือว่าทำบุญให้ทานแก่คนแก่ที่ใกล้ลงโลงไปทุกที... อย่าลืมนะคะว่าบ้านหลังนี้ และทุกสิทธิ์ทุกเสียงในตอนนี้ อยู่ในกำมือของใครกันแน่" ใบหน้าของแม่สามีบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นจนแทบคลั่ง แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะโฉนดที่ดินและสัญญาการค้าทั้งหมดในเวลานี้ ล้วนเป็นชื่อของหลินซูเหยาแต่เพียงผู้เดียว นางทำได้เพียงกัดฟันกรอดจนกรามแทบแตก สะบัดหน้าหนีด้วยความคับแค้นใจ ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้องครัว กลิ่นหอมกรุ่นของตุ๋นยาจีนผสมเนื้อกวางป่าเกรดพรีเมียมจากมิติลับกำลังส่งกลิ่นอบอวลยั่วยวนน้ำลาย จางหย่งเจี้ยน นายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เพิ่งกลับจากการฝึกซ้อม ก้าวเข้ามาเงียบๆ เขาสวมกอดภรรยาจากด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ฝ่ามือหนาหยาบกร้านตามประสาชายชาติทหารลูบไล้หลังมือของนางเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น "เหนื่อยหน่อยนะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูของนาง แฝงไปด้วยความเวทนาและคลั่งไคล้อย่างไร้ขีดจำกัด สายตาที่เขามองภรรยาคู่นี้ไม่มีความดุดันแบบนายทหารผู้เกรียงไกรเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนโยนลึกซึ้งที่พร้อมจะสยบแทบเท้า "ปล่อยให้แม่เขาโวยวายไปเถอะ อยากได้อะไร ฉันหามาให้เธอเอง" ซูเหยาเอียงคอซบไหล่หนาของสามี แววตาฉายประกายแห่งความทะเยอทะยาน "ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครมาหาให้ค่ะพี่หย่งเจี้ยน... สิ่งที่ฉันต้องการคือการสร้างอาณาจักรของเราเอง เมืองหลวงกำลังรอให้เราไปยึดครอง ร้านอาหารสาขาแรกที่นั่น จะต้องสั่นสะเทือนวงการค้าขายให้ดู" สองสามีภรรยาประสานสายตากันอย่างรู้ใจ เคมีระหว่างความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวผู้เกิดใหม่และความคลั่งรักของนายทหารหนุ่มหลอมรวมกันเป็นพลังที่ไม่มีใครต้านทานได้ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มิติลับในตัวซูเหยาไม่เพียงแต่ผลิตพืชผักผลไม้รสชาติเยี่ยมยอด แต่ยังเป็นแหล่งทุนก้อนโตที่พร้อมจะเปลี่ยนพวกเขาจากชาวชนบทขัดสนให้กลายเป็นคחהมเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล แผนการขยายสาขาสู่เมืองใหญ่ถูกกางขึ้นบนโต๊ะไม้ แผนผังร้านค้า อาหารสูตรลับ และบัญชีการเงินถูกตรวจสอบอย่างละเอียดทุกตัวอักษร ซูเหยาจดจ่ออยู่กับการวางกลยุทธ์ ขณะที่หย่งเจี้ยนคอยรินชาร้อนๆ ให้ไม่ขาดมือ พร้อมกับสายตาที่มองภรรยาด้วยความหลงใหลราวกับนางคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า "นอกจากเรื่องร้านแล้ว..." หย่งเจี้ยนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย มือหนากุมมือเรียวบางของภรรยาไว้แน่น "เรื่องแผนครอบครัวที่เราคุยกันไว้... เธอยังยืนยันคำเดิมใช่ไหม?" ซูเหยาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นมาวูบหนึ่ง นางเงยหน้าสบตากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ในชาติก่อน นางไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัสกับคำว่าครอบครัวที่แท้จริง มีแต่ความโดดเดี่ยวและการถูกทรยศ แต่วันนี้... ท่ามกลางความสำเร็จที่กำลังจะก้าวไปอีกขั้น สามีหนุ่มผู้นี้กลับเอ่ยถึงอนาคตที่พวกเขามีร่วมกันอย่างจริงจัง "ถ้าเราย้ายไปเมืองใหญ่ทุกอย่างลงตัวแล้ว..." ซูเหยายิ้มบางๆ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความสุข "ฉันก็จะให้รางวัลพี่... ด้วยการมีเจ้าตัวเล็กสักคนดีไหมคะ?" รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้มของนายทหารหนุ่ม เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาหมายจะประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนเพื่อแสดงความดีใจ *ก๊อกๆๆ!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของเด็กส่งจดหมายประจำหมู่บ้านที่วิ่งหน้าตั้งมาจนแทบสะดุดล้ม "พี่หย่งเจี้ยน! คุณซูเหยา!แย่แล้วครับ! มี... มีแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่จากเมืองหลวง เดินทางมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้วครับ! พวกเขาบอกว่าเป็น... เป็นคนจากตระกูลเดิมที่แท้จริงของคุณซูเหยา!" ซูเหยาหรี่ตาลงทัน1ที รอยยิ้มบนมุมปากหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจากร่าง ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมบ้านพัก นายทหารหนุ่มข้างกายดึงภรรยามาไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับแววตาดุดันที่ลุกโชนขึ้นดุจพญาเสือเตรียมตะครุบเหยื่อ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความกล้าหาญของซูเหยามาจนถึงบทนี้นะคะ