ข่าวดีท่ามกลางความมั่งคั่ง

กลิ่นหอมกรุ่นของตุ๋นซี่โครงหมูเห็ดหอมยาจีนโชยตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวตระกูลจาง น้ำซุปสีทองใสที่เคี่ยวจนกระดูกเปื่อยนุ่มละลายในปากถูกตักใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต หลินซูเหยาใช้ทัพพีคนน้ำซุปเบาๆ พลางสูดกลิ่นหอมละมุนเข้าปอด ความรู้สึกพะอืดพะอมที่ตีตื้นขึ้นมาจากช่วงอกทำให้เธอต้องยกมือขึ้นลูบ12ลำคอเบาๆ ด้วยความประหลาดใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกในรอบสามวันที่เธอรู้สึกคลื่นไส้ในยามเช้า และความผิดปกตินี้ก็รุนแรงเสียจนสมองอันปราดเปรื่องของเธอกำลังประมวลผลหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ "ซูเหยา ลูกไหวไหม สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ ช่วงนี้เหนื่อยกับการขยายร้านค้าในตลาดอำเภอมากเกินไปหรือเปล่า" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความห่วงใยอย่างสุดซึ้งดังขึ้น พร้อมกับอ้อมแขนแข็งแกร่งของจางหย่งเจี้ยนที่สวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างระมัดระวัง ฝ่ามือใหญ่หนาวางทาบลงบนหน้าท้องแบนราบของเธอตามสัญชาตญาณของการปกป้อง สามีหนุ่มนายทหารผู้เคยเย็นชาผู้นี้ ในยามนี้กลับกลายเป็นบุรุษคลั่งรักที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาวนเวียนอยู่ใกล้ชิดภรรยา สายตาคมกราบที่เคยใช้สยบศัตรู บัดนี้กลับทอประกายอ่อนโยนยามมองดวงหน้าของเธอ ซูเหยาเอี้ยวตัวกลับไปส่งยิ้มบางๆ ให้สามี ดวงตากลมโตเป็นประกายไหวระริก เธอไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับคว้าข้อมือหนาของเขามาทาบไว้ตรงจุดที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำ "หย่งเจี้ยน... คุณจำได้ไหมว่ารอบเดือนของฉันควรจะมาตั้งแต่วันไหน" น้ำเสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย ความตื่นเต้นระคนประหม่าฉายชัดในแววตา จางหย่งเจี้ยนชะงักไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สมองของนายทหารผู้ผ่านศึกมาโชกโชนแล่นฉิวคำนวณวันเวลาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยค้อนยักษ์ ในขณะเดียวกัน ประตูห้องครัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน แม่สามีผู้มักจะมีท่าทีฮึดฮัดและจ้องจะหาเรื่องลูกสะใภ้อยู่เสมอ ก้าวเข้ามาพร้อมกับตะกร้าผักในมือ แต่เมื่อเห็นบรรยากาศที่เงียบงันและสีหน้าแปลกประหลาดของคนทั้งคู่ นางก็ชะงักฝีปากที่เตรียมจะเอ่ยคำบ่นทันที "พวกเจ้าทำหน้าประหลาดอะไรกันแต่เช้า? หรือว่าอาหารไหม้... อุ๊ยตาย!" แม่สามีร้องอุทานเสียงหลงเมื่อกวาดสายตามาเห็นสีหน้าของลูกชายและลูกสะใภ้ "หย่งเจี้ยน ทำไมหน้าเจ้าถึงซีดเผือดแบบนั้น หรือว่าซูเหยา... ซูเหยาเป็นอะไรไป!" ความตื่นตระหนกทำให้แม่สามีโยนตะกร้าผักลงบนโต๊ะไม้เสียงดังโครม นางรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความร้อนรน แม้ที่ผ่านมานางจะเคยรังเกียจเดียดฉันท์ซูเหยาที่เป็นคนเจ้าอารมณ์และเกียจคร้าน แต่หลังจากที่สะใภ้คนนี้พลิกฟื้นตระกูลจางให้ร่ำรวย มีกินมีใช้ มีเงินเก็บเป็นกอบเป็นกำจากการค้าขายและสวนผักวิเศษ สถานะของซูเหยาก็กลายเป็นดั่งทองคำแท่งที่ตระกูลจางขาดไม่ได้เสียแล้ว "แม่..." จางหย่งเจี้ยนเปล่งเสียงออกมาได้อย่างยากเย็น ลำคอของเขาแหบแห้ง ดวงตาที่คมดุเอ่อคลอด้วยประกายความปีติยินดีที่ยากจะหาคำใดมาเปรียบ "ซูเหยา... นาง... นางอาจจะมีข่าวดี" คำว่า 'ข่าวดี' ตกกระแทกกลางห้องครัวราวกับสายฟ้าฟาด แม่สามีอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปที่หน้าท้องของลูกสะใภ้สลับกับใบหน้าของบุตรชาย สมองที่เคยคิดคำนวณแต่เรื่องเอาเปรียบพลันขาวโพลน ก่อนที่ความตื่นเต้นยินดีจะพุ่งทะยานขึ้นมาจนริมฝีปากของคนแก่สั่นเทิ้ม "จริงหรือ! ลูกสะใภ้ เจ้า... เจ้าท้องจริงๆ หรือ!" แม่สามีโพล่งออกมาเสียงดังลั่นบ้านจนแทบจะปลุกเพื่อนบ้านให้ตื่นทั้งหมู่บ้าน นางรีบพุ่งเข้ามาประคองซูเหยาด้วยความทะนุถนอมราวกับนางพญาผู้สูงศักดิ์ ท่าทีเกรี้ยวกราดในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงรอยยิ้มกว้างจนแกแทบปริ "ตายจริง! ตายจริง ๆ! ข้าจะมีหลานแล้วหรือนี่!" ซูเหยารู้สึกอุ่นวาบไปถึงขั้วหัวใจ แม้เธอจะเคยผ่านชีวิตที่โหดร้ายและโดดเดี่ยวในร่างเดิมมาแล้ว แต่ในเวลานี้ อбอวลไปด้วยความรักและการดูแลเอาใจใส่จากคนรอบข้าง ความอบอุ่นนี้ช่างหอมหวานและทรงพลังเสียจนเธอเกือบจะหลั่งน้ำตาออกมา "ฉันยังไม่ได้ไปหาหมอจีนในอำเภอเพื่อตรวจให้แน่ชัดเลยนะคะแม่ อย่าเพิ่งดีใจไปเลยค่ะ" ซูเหยาเอ่ยถ่อมตัวด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน พลางใช้มืออีกข้างลูบหน้าท้องตนเองเบาๆ ในใจแอบเรียกใช้ระบบมิติฟาร์มเพื่อตรวจสอบสถานะร่างกาย ผลึกแสงสีเขียวจางๆ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด ยืนยันสถิติชีพจรและการปฏิสนธิของหนึ่งชีวิตน้อยๆ อย่างชัดเจน 100% นี่คือของขวัญล้ำค่าที่สุดที่มิติฟาร์มและสวรรค์มอบให้ "ไม่ต้องรอหมออะไรทั้งนั้น! อาการคลื่นไส้ เวียนหัว เหม็นกลิ่นคาวแบบนี้ ข้าผ่านมาแล้ว ข้าจำไม่ผิดแน่!" แม่สามีตบฉาดลงบนต้นขาตัวเองด้วยความสะใจ ปนความดีใจจนน้ำตาคลอเบ้า นางหันไปสั่งบุตรชายทันทีด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่มีการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น "หย่งเจี้ยน! วันนี้เจ้าไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ห้ามเข้าเวร ห้ามไปค่ายทหาร ไป! ไปเตรียมรถเข็น เอาเบาะนุ่มๆ มาปูรองให้หนาที่สุด แล้วพาน้องไปหาหมอเดี๋ยวนี้! ถ้าลูกในท้องของซูเหยาเป็นอะไรไปแม้แต่เส้นผมเดียว ข้าจะเอาเลือดหัวเจ้าออกแน่!" จางหย่งเจี้ยนพยักหน้ารัวๆ โดยไม่ต้องรอให้แม่สั่งซ้ำสอง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ภรรยาไม่วางตา ราวกับกลัวว่าหากกะพริบตาเพียงเสี้ยววินาที นางจะหายวับไปกับตา ความรู้สึกเป็นห่วงและคลั่งรักพุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าซูเหยา เอื้อมมือหนามาสัมผัสแก้มเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับจับแก้วเจียระไนที่เปราะบางที่สุดในโลก "ซูเหยา... ข้าจะดูแลเจ้ากับลูกให้ดีที่สุด เจ้าอยากได้อะไร อยากกินอะไร บอกข้า... ทุกอย่างในโลกนี้ ถ้าเจ้าต้องการ ข้าจะหามาให้หมด" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความจริงจังและคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นดุจขุนเขา ซูเหยายิ้มกว้าง ดวงตาคู่งามโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์ ความมั่งคั่งที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมองตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บัดนี้กำลังจะถูกเติมเต็มด้วยสายใยแห่งความสุขที่สมบูรณ์แบบที่สุด อาณาจักรที่เธอวาดฝันไว้ไม่ได้มีแค่เงินทองและร้านค้าในตลาดอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือครอบครัวที่อบอุ่นและสามีที่รักเธอมั่นคงปานนี้ บรรยากาศอันอบอุ่นและเสียงหัวเราะเคล้าความตื่นเต้นปกคลุมไปทั่วบ้านตระกูลจาง ข่าวเรื่องการตั้งครรภ์ของซูเหยากำลังจะแพร่สะพัดออกไป และมันย่อมสร้างความอิจฉาริษยาให้แก่บรรดาญาติห่างๆ และคนปากหอยปากปูในหมู่บ้านอย่างแน่นอน แต่ในเวลานี้ ไม่มีสิ่งใดจะมาทำลายช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ลงได้ ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับความปีติยินดี จู่ๆ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! แม่สามีขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "ใครกันมาชunวุ่นวายเอาตอนนี้ ปิดประตูไปซิ ข้าบอกแล้วว่าวันนี้ไม่ต้อนรับใครทั้งนั้น!" จางหย่งเจี้ยนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นเรียบตึงและเย็นชาขึ้นมาทันที เขาก้าวเดินไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยฝีมืออันมั่นคง มือหนาเปิดประตูออกกว้างเพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือนที่ไร้มารยาทในยามวิกาลเช่นนี้ ทว่า ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างของชายผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาในบ้าน พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก และซองเอกสารสีน้ำตาลลับในมือ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความกล้าหาญของซูเหยามาจนถึงบทนี้นะคะ (กุหลาบหนามเงิน)