ท้าดวลด้วยเมนูพิเศษ

"ถ้าเก่งนักเรื่องการจับผิดรสชาติอาหาร ทำไมไม่ลองเดินเข้ามาในครัวแล้วลงมือทำเองดูล่ะครับ คุณนักรีวิวปากแซ่บ" ข้อความแชตจากไอดีส่วนตัวของเชฟอาคินเด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือจนรินรดาถึงกับสะดุ้ง ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจะพิมพ์ตอบกลับด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนตามสไตล์นักรีวิวอาหารชื่อดังระดับท็อปต้องชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองหน้าจอด้วยความขุ่นเคืองจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ อีตาเชฟบ้านี่! เล่นแรงเกินไปแล้วนะ! คิดว่าเธอเป็นแค่คนกินที่วันๆ เอาแต่ติโน่นติชายนั่นเหรอ อยากจะรู้จริงๆ ว่าถ้าเจอของจริงเข้าหน่อย จะยังทำท่าทางเย็นชาแล้วส่งสายตากวนประสาทใส่กันได้อยู่อีกไหม รินรดากัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ สมองส่วนหนึ่งร้องเตือนว่าอย่าไปบ้าจี้ตามคำท้าของเขาเด็ดขาด มันเป็นกับดักชัดๆ! เขาคงแค่อยากจะตบหน้าเธอด้วยฝีมือการทำอาหารระดับมิชลินสตาร์ เพื่อพิสูจน์ว่าคำวิจารณ์สามดาวรวดเมื่อสัปดาห์ก่อนของเเป็นแค่ความอคติไร้สาระ แต่สมองอีกส่วนกลับถูกความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีของนักชิมมือหนึ่งครอบงำไปเสียแล้ว ใครสนกันเล่า? เธอโตมาในครอบครัวที่เปิดร้านอาหารนะ ถึงจะผันตัวมาเป็นนักรีวิวสายวิจารณ์ฝีปากกล้าจนคนกลัวกันทั้งบาง แต่ทักษะการทำอาหารพื้นฐานเธอก็ไม่ได้เป็นรองใครหรอกจะบอกให้! มือบางรีบกดแป้นพิมพ์รัวยิกด้วยความหัวเสีย *(รินรดา): "ท้าเหรอคะ? เชิญเลยค่ะเชฟ! คิดว่าคนอย่างรินรดาจะกลัวคำขู่เด็กๆ แบบนี้เหรอ พรุ่งนี้เที่ยงตรง เจอกันที่ครัวของร้านคุณ เตรียมวัตถุดิบไว้ให้พร้อมได้เลยค่ะ รินจะเข้าไปสับเละให้ดูทั้งฝีปากและฝีมือเลยคอยดู!"* กดส่งข้อความเสร็จ เธอก็แทบจะโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาด้วยความหงุดหงิดปนตื่นเต้นนิดๆ ในอก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกำลังจะวิ่งแข่งมาราธอน บ้าจริง... นี่เธอเอาตัวเองเข้าไปพัวพันกับอะไรอีกแล้วเนี่ย! เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในร้านอาหารอิตาเลียนสุดหรูที่ปิดทำการชั่วคราวเงียบสงบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน รินรดาก้าวเท้าเข้ามาในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมสะอาดตา ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อเรียกความมั่นใจ แม้ในใจลึกๆ จะแอบขาพับไปครึ่งหนึ่งแล้วก็ตาม เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งในชุดเชฟสีขาวสะอาดตาและผ้ากันเปื้อนสีดำสนิทกำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวสแตนเลสด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าหล่อเหลานั้นประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูยังไงก็กวนประสาทเป็นบ้า "นึกว่าบล็อกเกอร์ปากเก่งจะปอดแห้งเสียอีกครับ ยินดีต้อนรับสู่สนามจริงนะครับ คุณรินรดา" อาคินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง แต่แฝงแววเย้าแหย่ไว้อย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาประเมิน "เลิกทำหน้าเหนือกว่าแล้วเตรียมตัวรับความพ่ายแพ้ได้เลยค่ะเชฟอาคิน วันนี้ฉันจะทำให้คุณรู้ซึ้งเลยว่า คนที่กินอาหารเป็นกับคนที่ทำอาหารเป็น มันต่างกันยังไง" รินรดายืดอกตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ เดินดุ่มๆ เข้าไปยืนประจันหน้ากับเขาโดยไม่เกรงกลัวกลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเชฟหนุ่มเลยสักนิด "งั้นเหรอครับ..." อาคินขยับตัวเข้าใกล้จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาขาวผสมกับกลิ่นอายความเป็นผู้ชายสะอาดสะอ้านลอยมาแตะจมูกจนใจเผลอกระตุกวูบ เชฟหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบชิดริมหางตาด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ "งั้นวัตถุดิบปริศนาในวันนี้... ผมขอเป็นคนเลือกให้คุณทำก็แล้วกัน ถ้าทำออกมาแล้วรสชาติยังปากจัดเหมือนตัวจริง... ผมจะถือว่าคำรีวิวของคุณเป็นโมฆะทั้งหมด แต่ถ้าทำออกมาได้ดีจริง... ผมอาจจะยอมรับฟังคำติของคุณด้วยความเต็มใจเลยก็ได้" ดวงตาคมคายคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนาน อาคินผายมือไปยังโต๊ะเตรียมวัตถุดิบที่คลุมด้วยผ้าสีขาว ก่อนจะกระตุกผ้าออกเผยให้เห็นเนื้อแกะชิ้นโตและสมุนไพรนานาชนิดที่ขึ้นชื่อเรื่องการดับกลิ่นคาวและทำยากเป็นอันดับต้นๆ รินรดากลืนน้ำลายลงคออึือกใหญ่เมื่อเห็นโจทย์ตรงหน้า สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เนื้อแกะ... ชิ้นนี้ยากเอาเรื่องเลยทีเดียว ถ้ากะเวลาพลาดนิดเดียวคือจบเห่ทันที เธอมองหน้าอาคินที่ยืนกอดอกรอดูความล้มเหลวของเธอด้วยสายตาท้าทาย รอยยิ้มมุมปากของเขาทำให้เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่าน ความกลัวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความดื้อรั้นและเอาชนะที่ถูกจุดติดขึ้นมา "จัดมาค่ะ! แค่แกะกับสมุนไพรแค่นี้ รินรดาคนนี้ทำให้คุณน้ำตาซึมได้แน่นอน!" เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ครัวสแตนเลสกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม กลิ่นหอมฟุ้งของโรสแมรี่และเนยละลายผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศอบอวลไปทั่วบริเวณ รินรดายืนปาดเหงื่อที่หน้าผากเล็กน้อย ดวงตาจดจ่ออยู่กับการควบคุมความร้อนของกระทะตรงหน้า มือบางบรรจงพลิกเนื้อแกะที่ส่งเสียงฉ่าชวนน้ำลายสออย่างระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความตั้งใจและจริงจังจนคนที่ยืนมองอยู่เงียบๆ ถึงกับเผลอขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ อาคินที่ยืนกอดอกมองอยู่มุมห้องตั้งแต่ต้น ยอมรับเลยว่าภาพของหญิงสาวปากเก่งที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำอาหารด้วยแววตารauçมุ่งมั่นแบบนั้น... มันน่ามองกว่าที่คิดไว้เยอะเลย "เสร็จแล้วค่ะ!" รินรดาประกาศกร้าวด้วยความภาคภูมิใจ พร้อมกับวางจานเซรามิกสีขาวที่มีเนื้อแกะสเต๊กฉ่ำซอสสมุนไพรจัดเรียงอย่างสวยงามลงบนเคาน์เตอร์ตรงหน้าเชฟหนุ่ม "เชิญพิสูจน์ฝีมือของคนปากจัดคนนี้ได้เลยค่ะ เชฟอาคิน!" อาคินก้มลงมองจานอาหารตรงหน้า แววตาคมกริบฉายประกายทึ่งขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างปิดไม่มิด กลิ่นหอมเตะจมูกชวนชิมอย่างบอกไม่ถูก เขายกส้อมและมีดขึ้นมาหั่นชิ้นเนื้อแกะที่สุกกำลังพอดีสีชมพูระเรื่อตรงกลาง ก่อนจะส่งเข้าปากเพื่อลิ้มรสชาติ รินรดายืนลุ้นตัวโก่ง กัดริมฝีปากแน่นด้วยความตื่นเต้นจนแทบไม่กล้าหายใจ สายตาจ้องมองปฏิกิริยาของเชฟหนุ่มทุกกระเบียดนิ้ว อาคินเคี้ยวช้าๆ สีหน้าของเขาเรียบนิ่งจนคาดเดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ นานนับวินาทีที่ความเงียบโรยตัวปกคลุมทั่วห้องครัว จนกระทั่งริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "เป็นยังไงคะ! ห้ามติว่าไม่อร่อยนะ ไม่งั้นฉันจะฟ้องทนายจริงๆ ด้วย!" รินรดาโพล่งขึ้นมาด้วยความร้อนใจเมื่อเห็นเขาเงียบไปนาน อาคินวางส้อมลงในจานช้าๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอตรงๆ ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินรดาจนเธอต้องถอยหลังไปชนเคาน์เตอร์ด้านหลังอย่างไร้ทางหนี "อร่อยครับ..." อาคินกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงทุ้มนุ่มนั้นแหบพร่าลงอย่างน่าประหลาด "อร่อยจนผมคิดว่า... คนที่ทำอาหารอร่อยขนาดนี้ ทำไมถึงใจร้ายกับร้านผมลงคอได้นะ หรือจริงๆ แล้ว... คุณแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากผมกันแน่ครับ รินรดา" ใบหน้าสวยหวานร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนทำสเต๊กเมื่อครู่เสียอีก รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับคำพูดหยอกเย้าที่เกินคาดเดา เธอรีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง แต่เชฟหนุ่มกลับรวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้เบาๆ ด้วยมือเดียว พร้อมกับก้มหน้าลงกระซิบประโยคถัดมาที่ทำเอาสติเธอกระเจิง "แต่ก่อนจะเคลียร์เรื่องฝีมือ... ผมว่าเรามาเคลียร์เรื่องหัวใจที่เต้นแรงจนผมได้ยินเสียงนี่ก่อนดีกว่าไหมครับ... คุณนักรีวิว" *(หมายเหตุจากผู้เขียน)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาอมยิ้มและอินไปกับความเคมีคู่กัดของน้องรินและเชฟอาคินนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!