รสชาติที่ถูกใจ แต่คนทำน่าหมั่นไส้

"ร้านนี้ให้ดาวเดียวก็ถือว่าใจดีเกินไปแล้วค่ะ" รินรดาเคาะปลายนิ้วลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนด้วยความเร็วสูงราวกับกำลังเล่นเปียโนเพลงโหมโรงรบ ส้นสูงสีนู้ดคู่โปรดเคาะกับพื้นกระเบื้องแกรนิตของร้าน *‘Akin’s Table’* จนเกิดเสียงดัง *คลิก... คลิก...* เป็นจังหวะเดียวกับความหงุดหงิดที่กำลังตีฟูขึ้นในอก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาแฟชั่นกวาดมองจานพาสต้าทรัฟเฟิลที่พร่องไปไม่ถึงสามคำตรงหน้าด้วยสายตาพิฆาต เส้นพาสต้าที่ลวกมาแบบอัลดันเต้จนเกือบจะดิบ ซอสทรัฟเฟิลที่เข้มข้นจนเลี่ยนติดเพดานปาก และราคาที่ทำเอาบัญชีเงินเดือนในแอปพลิเคชันธนาคารสั่นสะท้าน ทั้งหมดนี้ถูกย่อยสลายกลายเป็นพลังงานความโกรธที่พร้อมจะพ่นใส่แป้นพิมพ์ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ในฐานะเจ้าของเพจรีวิวอาหาร *‘กินกับริน’* ที่มีผู้ติดตามหลักแสน รินรดาไม่เคยเกรงกลัวอิทธิฤทธิ์ของเชฟคนไหนทั้งสิ้น เธอยึดมั่นในความสัตย์จริงของผู้บริโภค เงินทุกบาททุกสตางค์ที่จ่ายไปต้องแลกมาด้วยรสชาติที่คู่ควร ไม่ใช่แค่ความสวยงามบนจานที่ถ่ายรูปสวยแต่กินไม่ได้เรื่องแบบนี้! นิ้วเรียวจัดการกดพิมพ์ข้อความยาวเหยียดลงในช่องรีวิวทันทีอย่างไม่ลังเล *‘ร้านหรูหราแต่รสชาติสวนทางกับราคา เส้นพาสต้าแข็งเหมือนกินกระดาษทรายเปียกน้ำ ซอสเลี่ยนจนนึกว่ายกกระปุกเนยมาซด เชฟคงเรียนจบจากโรงเรียนสอนทำอาหารสาขาแฟชั่นดีไซน์ เพราะเน้นจัดจานสวยแต่ลืมคิดว่ามนุษย์เราต้องเคี้ยวและกลืนมันลงท้องค่ะ หักคะแนนความใส่ใจ ยืนยันคำเดิมว่าไม่ควรค่าแก่การมาลอง’* กดส่ง! รินรดากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์คว่ำลงกับโต๊ะอย่างสะใจ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความโล่งอก โล่งเสียจนไม่ทันสังเกตเห็นเงาสูงโปรดของใครบางคนที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ "ขอโทษนะคะ..." เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบจนเย็นเยียบดังขึ้นเหนือศีรษะ รินรดาสสะดุ้งเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นมอง และพบกับชายหนุ่มในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเธอนิ่งสนิท ราวกับกำลังประเมินว่าเธอเป็นเชื้อโรคชนิดใดที่เพิ่งหลุดรอดเข้ามาในอาณาจักรอาหารของเขา อาคิน เชฟเจ้าของร้านมือรางวัลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเกรี้ยวกราดในโลกโซเชียล ยืนกอดอกมองเธอด้วยสีหน้าเรียสนิ่งที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ค่ะ? มีอะไรหรือเปล่าคะคุณเชฟ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษไปให้ "ผมเห็นคุณนั่งมองจานอาหารของผมด้วยสายตารังเกียจตั้งแต่คำแรกจนคำสุดท้าย แถมยังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรยิกๆ..." อาคินปรายตาไปยังสมาร์ทโฟนที่คว่ำอยู่ "ในฐานะคนทำอาหาร ผมแค่อยากรู้ว่า เมนู *‘Tagliolini al Tartufo’* ของผม มันแย่ขนาดที่คุณต้องทำหน้าเหมือนคนกินยาพิษเลยเหรอครับ" "อ๋อ อยากรู้เหรอคะ" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "เกรงใจจังค่ะที่ต้องพูดตรงๆ แต่ในฐานะลูกค้านะคะ อาหารจานนี้มันเหมือนคุณเอาวัตถุดิบราคาแพงมาแกงกันเล่นๆ เส้นแข็งเป็นไต ซอสเลี่ยนจนเลี่ยนไส้ พูดตามตรงนะคะ... ให้หมาแถวบ้านกินมันยังส่ายหน้าหนีเลยค่ะ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง อุณหภูมิในร้านที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำกลับลดฮวบลงจนน่าใจหาย ลูกโต๊ะข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้ือกแล้วหันมามองเป็นตาเดียว อาคินไม่ได้โกรธจนหน้าดำคร่ำเครียดอย่างที่เธอคาดคิด มุมปากของเชฟหนุ่มกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อย กลายสภาพเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาสันหลังวาบ "หมาที่บ้านคุณคงลิ้นจระเข้น่าดู ถึงไม่รู้ว่าความกลมกล่อมที่แท้จริงมันเป็นยังไง" อาคินก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะอีกนิดจนรินรดาต้องเผลอเอนหลังหนี "แต่ก็นะ... คนบางประเภท ถ้ารสนิยมต่ำกว่ามาตรฐาน ต่อให้เอาทองคำเปลวไปแปะในจาน เขาก็คงมองเห็นเป็นแค่เศษกระดาษอยู่ดีแหละครับ" *กรี๊ด! อีตาเชฟปากหมานี่กล้าดียังไงมาว่ารสนิยมต่ำกว่ามาตรฐาน!* รินรดาลุกพรวดขึ้นยืนจนเก้าอี้เลื่อนครูดกับพื้นเสียงดังลั่น ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "นี่คุณ! พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ! อยากมีเรื่องกับนักรีวิวเหรอ อยากดังนักใช่ไหม เดี๋ยวฉันจะจัดให้เป็นพลุแตกเลยคอยดู!" "เชิญตามสบายครับ" อาคินยักไหล่อย่างไม่ี่สะทกสะทอสายตา "รีวิวแย่ๆ ของคุณทำอะไรผมไม่ได้หรอกครับ เพราะโต๊ะจองของผมเต็มยาวไปอีกสามเดือน... อ้อ และหวังว่าครั้งหน้า ถ้าคุณจะมาเหยียบร้านผมอีก กรุณาโทรไปจองร้านฟาสต์ฟู้ดหน้าปากซอยแทนนะคะ ที่นี่ไม่เหมาะกับคนลิ้นทู่ๆ อย่างคุณหรอก" พูดจบ เชฟหนุ่มก็สะบัดตัวเดินหนีกลับเข้าครัวไปอย่างไม่สนใจใยดี ทิ้งให้รินรดายืนกำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อ ความโมโหแล่นพล่านขึ้นมาถึงสมอง เธอเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือ กดเข้าแอปพลิเคชันเอ็กซ์ (X) อย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งพิมพ์ข้อความเปิดศึกสงครามีย์ย่อมๆ ระหว่างเธอกับเชฟหน้าหล่อแต่ปากร้ายคนนี้ทันที *‘เจอมากับตัวค่ะ เชฟร้านดังย่านทองหล่อปากดีกว่าอาหารในร้านเสียอีก ลูกค้าติเพื่อก่อแต่เชฟกลับเหยียดหยองรสนิยมคนอื่น ทุเรศมากค่ะ บอกเลยว่าลาขาด! #เชฟปากหมา #กินกับริน’* เธอพิมพ์ข้อความเสร็จสรรพและกำลังจะกดโพสต์ประจานให้โลกรู้อยู่แล้วเชียว ถ้าหากว่าจู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอจะไม่ปรากฏสายเรียกเข้าปริมาณมหาศาลจากเพื่อนสนิท พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนแปลกประหลาดที่เด้งขึ้นมาจากระบบหลังบ้านของเพจ *‘คุณรินรดาครับ รีวิวของคุณเมื่อครู่กำลังเป็นไวรัล... แต่ปัญหาคือ เพจร้าน Akin’s Table เพิ่งแท็กชื่อคุณกลับมา พร้อมกับข้อความท้าทายที่ทำเอาชาวเน็ตแห่กันเข้ามาดูถล่มทลายแล้วครับ!’* รินรดานิ่งค้าง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาด้วยความตกใจ เธอกดสลับหน้าจอไปที่เพจของร้านคู่กรณีอย่างรวดเร็ว และหัวใจก็แทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นโพสต์ล่าสุดจากทางร้าน ภาพถ่ายหน้าจอ (Screenshot) รีวิวของเธอถูกแปะหราอยู่บนเพจทางการ พร้อมกับแคปชันสั้นๆ แต่กวนประสาทสุดขีดจากเชฟอาคิน— *‘ยินดีต้อนรับคุณรินรดา เจ้าของเพจกินกับริน สู่การทดสอบรสชาติรอบพิเศษครับ ในเมื่อคุณบอกว่าอาหารผมแย่ขนาดนั้น พรุ่งนี้เวลาสิบโมงเช้า เชิญเข้ามาในครัวของผม มาทำพาสต้าให้ผมกินสักจานสิครับ ถ้าทำไม่อร่อยเท่าจานของคุณ ผมจะปิดเพจร้านตัวเองให้ดู... แต่ถ้ามันอร่อยกว่าที่คุณรีวิว คุณต้องใส่ชุดผ้ากันเปื้อนรูปแมวเหมียวเดินรอบทองหล่อหนึ่งรอบ ตกลงไหมครับคุณนักรีวิวคนสวย’* ข้อความท้าทายนั้นถูกแชร์ออกไปนับพันครั้งในเวลาไม่ถึงห้านาที ชาวเน็ตแห่คอมเมนต์กันสนั่นหวั่นไหวราวกับมีงานวัดกลางโซเชียล รินรดาลืมหายใจไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนคิดคำตอบไม่ออก อีตาเชฟบ้านี่! เล่นแรงเกินไปแล้วนะ! สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มนี้คงต้องบันทึกหน้าประวัติศาสตร์ความแค้นครั้งนี้ไว้ด้วยตัวอักษรสีเลือดเสียแล้วกระมังคะ คุณรินรดานักรีวิวสาวของเราจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องก้าวขาเข้าไปในอาณาจักรของเชฟหนุ่มจอมกวนประสาท ติดตามลุ้นไปพร้อมๆ กันในตอนหน้าได้เลยนะคะ! _________________________________ *ขอบคุณที่แวะมาเปิดหน้ากระดาษแห่งความฟินและเสียงหัวเราะไป1กับ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" นะคะ*