ความหึงหวงที่ไร้เหตุผล

“ใครอนุญาตให้คุณพาผู้ชายคนอื่นเข้ามาเหยียบที่นี่” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนจากความโกรธเกรี้ยว ปะทะเข้ากับโสตประสาทของรินรดาขณะที่เธอกำลังจัดดอกไม้ในแจกันบนโต๊ะอาหาร อคินทร์ก้าวเข้ามาในบ้านพักของเธอราวกับพายุที่หอบเอาความเย็นเยือกมาด้วย ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองไปยังแผ่นหลังของเพื่อนชายที่เพิ่งจะเดินออกไปที่ระเบียงด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล รินรดาวางกรรไกรในมือลงช้าๆ เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่ตอนนี้ดูราวกับนักล่าที่กำลังบ้าคลั่ง “นี่เป็นบ้านของรินค่ะคุณอคินทร์ และคนที่คุณพูดถึงคือพี่ทิน เขาเป็นเพื่อนสนิทที่คอยช่วยเหลือรินมาตลอด... ไม่ใช่ใครอื่นที่ต้องรอให้คุณอนุญาต” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ อคินทร์ก้าวยาวๆ เข้ามาประชิดตัวเขาบีบต้นแขนเธอแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ “เพื่อนสนิทงั้นเหรอ? เพื่อนสนิทที่ไหนเขาเดินโอบเอวคุณในที่สาธารณะ! อย่าลืมว่ารินรดา คุณยังเป็นแม่ของลีโอ และสถานะของคุณ... ในทางกฎหมายหรือทางไหนก็ตาม คุณไม่มีสิทธิ์ทำตัวร่านให้คนอื่นมาติดพัน!” คำว่า ‘ร่าน’ ที่หลุดออกมาจากปากเขาทำเอาหัวใจของหญิงสาวชาหนึบ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเปี่ยมไปด้วยสมเพช “สถานะงั้นเหรอคะ? คุณเพิ่งจะนึกได้เหรอว่ารินเป็นใคร? ตอนที่คุณทิ้งรินกับลูกไปหาเมธาวี คุณไม่เคยถามหาสถานะเลยสักนิด ตอนนี้คุณมีสิทธิ์อะไรมาหวงก้าง? ในเมื่อคุณเองก็รู้ดีแก่ใจว่าสิ่งที่รินโกหก... มันไม่ได้มีค่าอะไรไปกว่าการที่คุณปฏิเสธความเป็นพ่อของลีโอตั้งแต่แรก!” อคินทร์ชะงักไป คำพูดของเธอแทงใจดำเขาจนรู้สึกจุก อดีตที่เขาเคยโง่เขลาเคยเป็นฝันร้ายที่คอยหลอกหลอน แต่ในวันนี้ ภาพของเด็กชายลีโอที่หน้าตาถอดแบบเขามาทุกระเบียดนิ้วมันกำลังกัดกินความมั่นใจของเขาจนพังทลาย หากเด็กนั่นไม่ใช่ลูกเขา แล้วเขาจะเป็นใคร? หรือถ้าเด็กนั่นเป็นลูกเขาจริง... ทำไมเธอถึงยอมให้คนอื่นเข้ามาแทนที่ที่ควรจะเป็นของเขา? ความหึงหวงที่ไร้เหตุผลของอคินทร์พุ่งทะยานจนขีดสุด เขาไม่สนใจเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้นในวินาทีนี้ เขาผลักร่างบางให้ถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับผนังห้อง ก่อนจะกดทับร่างหนาลงไปพันธนาการเธอไว้ด้วยวงแขนที่แข็งแกร่ง “ผมไม่สนว่าใครจะมาก่อนหรือหลัง แต่ตอนนี้คุณเป็นของผม และผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณ!” ริมฝีปากหยักได้รูปบดขยี้ลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มันไม่ใช่จูบที่เปี่ยมไปด้วยความรัก แต่มันคือจูบแห่งการลงทัณฑ์และการแสดงความเป็นเจ้าของที่น่าสมเพช รินรดาดิ้นรนขัดขืนด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่สำหรับอคินทร์ แรงของเธอไม่ต่างอะไรกับการสะกิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางด้วยกลิ่นไวน์แดงที่เขาเพิ่งดื่มมาทำเอาหัวใจเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ความโกรธแค้นตีรวนกับความถวิลหาที่เธอซ่อนไว้ลึกสุดใจ อคินทร์ใช้มือข้างหนึ่งเชยคางเธอขึ้น บังคับให้รับรสจูบที่ร้อนแรงและวาบหวาม ลิ้นร้อนชื้นรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปาก ลมหายใจหอบกระเส่าของเขากระทบใบหน้าเธอจนขึ้นสีแดงระเรื่อ เขาสอดมือเข้าไปในกลุ่มผมสลวย บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสที่ซาบซ่านไปทุกอณู ความโกรธเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผา อคินทร์ซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ เพื่อประกาศอาณัติเหนือร่างของอดีตภรรยา มือหนาเลื่อนลงไปลูบไล้ส่วนเว้าส่วนโค้งผ่านเนื้อผ้าที่บางเบา ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนที่ทั้งคู่ต่างพยายามปฏิเสธ “อคินทร์... หยุด... ฮึก... หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” รินรดาครางประท้วงทั้งน้ำตา แต่มือของเขากลับเลื่อนต่ำลงไปใต้ชายกระโปรง สัมผัสความอ่อนนุ่มที่กำลังสั่นสะท้านภายใต้การควบคุมของเขา “ผมหยุดไม่ได้แล้วรินรดา ในเมื่อคุณทำตัวให้ผมนึกถึงสิ่งที่ผมเสียไป... คุณก็ต้องรับผิดชอบมัน!” เขายกร่างบางขึ้นด้วยแขนเพียงข้างเดียว ก่อนจะพาเธอก้าวไปที่โซฟาตัวยาวโดยไม่ปล่อยให้ริมฝีปากหลุดออกจากกัน บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยไอความใคร่ที่อัดแน่น รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดลอยเมื่อสัมผัสร้อนแรงของเขาปรนเปรอจนเธอแทบขาดใจ ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่พุ่งสูง อคินทร์หยุดชะงักไปชั่วครู่เมื่อสายตาเขาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานข้างโซฟา... กระดาษที่ดูคุ้นตา... มันคือผลตรวจ DNA ที่มีชื่อของ ‘ลีโอ’ และ ‘อคินทร์’ หราอยู่บนนั้น เขารีบผละออกมาอย่างรวดเร็วด้วยความตกตะลึง มือที่สั่นเทาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่าน รินรดามองตามด้วยสายตาหวาดหวั่น ขณะที่อคินทร์ไล่สายตาอ่านผลตรวจ... “นี่มัน... หมายความว่ายังไงรินรดา?” อคินทร์ถามเสียงแหบพร่า ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวเลขเปอร์เซ็นต์ที่ยืนยันความจริงที่เขาเฝ้าปฏิเสธมาตลอด ก่อนที่เขาจะได้คำตอบ ประตูห้องนั่งเล่นก็ถูกเปิดออกด้วยเสียงของเด็กน้อยที่ทุกคนคุ้นเคย “คุณแม่ครับ! ลีโอทำหุ่นยนต์พัง... เอ๊ะ? คุณลุงคนนี้อีกแล้วเหรอครับ?” ชฎาพรายไวน์แดงขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเส้นทางรักอันเข้มข้นนี้มาด้วยกันนะคะ