ลีโอกับการพบปะครั้งแรก

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องรับแขกแทบจะกลายเป็นของแข็ง เมื่อเด็กชายตัวน้อยก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังร่างสูงใหญ่ของอคินทร์ “คุณแม่ครับ! ลีโอทำหุ่นยนต์พัง... เอ๊ะ? คุณลุงคนนี้อีกแล้วเหรอครับ?” สรรพนามที่เด็กน้อยใช้เรียกขาน เปรียบเสมือนใบมีดน้ำแข็งที่กรีดผ่านหัวใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งจนชาดิก อคินทร์แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ สมองที่เคยเฉียบคมและประมวลผลธุรกิจมูลค่าพันล้านได้อย่างรวดเร็ว กลับขาวโพลนจนว่างเปล่าในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตาสคมองต่ำลงอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวว่าภาพที่สะท้อนอยู่ในครรลองสายตาจะสลายหายไปหากเขาขยับตัวเร็วเกินไป เบื้องหน้าของเขา... คือเด็กชายวัยสามขวบที่มีดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้า จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ราวกับว่าเขากำลังส่องกระจกมองดูเงาของตัวเองเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก “ลีโอ... ลูกแม่ มานี่เร็วค่ะ” เสียงหวานที่สั่นเครือเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาก้าวเท้าเร็วๆ เข้ามาโอบร่างเล็กของลูกชายเข้าหาตัว สัญชาตญาณความเป็นแม่พุ่งพล่านจนเธอลืมความเยือกเย็นที่เคยสร้างเกราะป้องกันไว้จนหมดสิ้น แววตาของเธอฉายชัดถึงความหวาดระแวงและความหวาดกลัวอย่างที่สุด ยามที่มองสบตากับอคินทร์ ชายหนุ่มไม่ได้ยินเสียงเตือนของสติสัมปชัญญะอีกต่อไป โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามรากระหน่ำซัดเข้ากับซี่โครง ร่างสูงค่อยๆ ย่อตัวลงช้าๆ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับเด็กน้อย หัวใจที่ด้านชามาตลอดหลายปีบีบอัดเข้าหากันจนเจ็บปวดแปลบ ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยคำถามนับพันที่อัดอั้นอยู่ภายใน “หนชื่อ... ลีโอ เหรอครับ?” อคินทร์เอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยเป็นมาก่อน ความเย่อหยิ่งถือดีที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเวิ้งว้างและโหยหาอย่างน่าประหลาด เด็กชายเอียงคอมองชายแปลกหน้าด้วยความฉงนสนเท่ห์ ก่อนจะขยับเข้าไปหลบหลังมารดาอย่างระมัดระวังตามสัญชาตญาณ มือเล็กๆ กำชายกระโปรงของรินรดาแน่น ดวงตากลมใสแจ๋วสำรวจใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความตื่นตะลึงของอคินทร์ “ครับ... คุณแม่บอกว่าอย่าคุยกับคนแปลกหน้า... แต่คุณลุงหน้าตาคุ้นๆ จังเลยนะครับ เหมือน... เหมือนกระจกเลย” คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยบาดลึกเข้าที่ขั้วหัวใจของอคินทร์ น้ำตาของผู้ชายที่หยัดยืนอยู่จุดสูงสุดของความสำเร็จกลับเอ่อรื้นขึ้นมาคลอหน่วยอย่างไม่อาย รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ มือเรียวสั่นเทาขณะลูบศีรษะทุยของลูกชายเพื่อปลอบประโลม เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อสร้างระยะห่าง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตากับอคินทร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ทั้งตัดพ้อ เจ็บปวด และเด็ดเดี่ยวในคราวเดียว “คุณควรจะกลับไปได้แล้วค่ะคุณอคินทร์... ที่นี่ไม่มีอะไรที่คุณกำลังตามหาหรอกค่ะ” น้ำเสียงของเธอราบเรียบเย็นชา ทว่าซ่อนความสั่นเครือเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มหยันที่ส่งให้เขา “ริน... เด็กคนนี้...” อคินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสูงใหญ่สั่นเทาเล็กน้อย เขายื่นมือออกไปหวังจะแตะต้องแก้มเนียนใสของเด็กน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่กลับถูกรินรดาปัดมือออกอย่างไม่ลังเล “อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องลูกฉันนะคะ!” รินรดาตวาดเสียงกร้าว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลริน “คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อเขาด้วยซ้ำ สามปีที่ผ่านมา คุณเคยสนใจไหมว่าเราสองแม่ลูกอยู่อย่างไร คุณเหยียบย่ำความรู้สึกของฉัน ทำลายทุกอย่างจนไม่เหลือชิ้นดี แล้ววันนี้คุณมีสิทธิ์อะไรมารับรู้เรื่องของแก!” ถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นคมกริบยิ่งกว่าใบมีด อคินทร์สะอึกราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง ความจริงที่กระแทกเข้าตาทำให้เขาตระหนักได้ทันทีว่า บาปกรรมที่เขาเคยสร้างขึ้นในอดีต มันกำลังตามมาทวงคืนในรูปแบบที่เจ็บปวดที่สุด “ผมขอโทษ... ริน... ผมรู้ว่าผมมันเลว ผมโง่เง่าแค่ไหนที่ปล่อยมือเธอไป...” อคินทร์เอ่ยเสียงเครือ คุกเข่าลงบนพื้นพรมเบื้องหน้ารินรดาอย่างไร้ศักดิ์ศรีของประธานหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ เขาพยายามจะควืบคลานเข้าหาอดีตภรรยา ทว่าสายตาที่เธอมองมากลับว่างเปล่าและเย็นชาจนน่ากลัว “คำขอโทษของคุณมันไร้ค่า เหมือนกับตัวคุณในอดีตนั้นแหละค่ะ” รินรดาแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา เธอก้มลงอุ้มลีโอขึ้นแนบอก แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวที่ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้แก้ตัวอีก “จำใส่สมองของคุณไว้ซะนะคะคุณอคินทร์ ว่าชาตiนี้ อย่าหวังว่าคุณจะได้พรากแก้วตาดวงใจไปจากฉันเด็ดขาด!” พูดจบ เธอก็หันหลังก้าวฉับๆ ตรงไปยังประตูห้องนอน พร้อมจะพาchildน้อยหนีห่างจากปีศาจร้ายในอดีตผู้นี้ทันที อคินทร์ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความร้อนรน เขาก้าวตามไปหมายจะคว้าแขนเธอไว้ ทว่าจังหวะนั้นเอง... สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นตกลงมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมของรินรดาที่พาดไว้บนโซฟา มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกเปิดอ้าไว้ และมีบางส่วนของกระดาษด้านในโผล่อออกมา ตัวอักษรตัวหนาพิมพ์ไว้เด่นชัดสะดุดตาจนหัวใจของอคินทร์กระตุกวูบ *“ผลการตรวจยืนยันความสัมพันธ์ทางพันธุศาสตร์ (DNA Test)... ความน่าจะเป็น 99.99%”* ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ขาทั้งสองข้างก้าวไม่ออกเมื่อตระหนักได้ว่า เอกสารลับชิ้นนั้นกำลังบอกความจริงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา... และก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากรั้งใครไว้ เสียงล็อกกลอนประตูด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขวางทางออกพอดี! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกและบททดสอบของหัวใจในตอนนี้นะคะ