เมื่อเธอไม่ได้อยู่คนเดียว

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาถามฉันด้วยสายตาแบบนั้นคะ อคินทร์” รินรดากระชากแขนกลับจากการกอบกุมของชายหนุ่มทันทีที่ตั้งสติได้ ความเย็นชาในแววตาของเธอเปรียบเสมือนกำแพงน้ำแข็งที่หนาและสูงตระหง่านเสียจนอคินทร์รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง เขายังคงยืนนิ่ง ค้างคาอยู่กับภาพเด็กชายตัวน้อยที่เพิ่งวิ่งหายลับไปในมุมตึก—เด็กที่มีใบหน้าถอดแบบเขามาทุกกระเบียดนิ้วราวกับภาพสะท้อนในกระจกยามวัยเยาว์ “ลีโอ... เขาชื่อลีโอใช่ไหม?” เสียงของอคินทร์สั่นพร่า แหบแห้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เขาเป็นลูกของฉันค่ะ และเรื่องชื่อของเขา ไม่มีความจำเป็นที่คุณจะต้องรู้” รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในแววตากลับวูบไหวรุนแรง เธอเดินเลี่ยงผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ แต่มือหนาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธออีกครั้ง แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนจงใจทำร้าย แต่สั่นเทาด้วยความรู้สึกที่เขาก็ไม่สามารถนิยามได้ ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์จะตึงเครียดไปมากกว่านั้น เสียงทุ้มของชายหนุ่มอีกคนก็แทรกเข้ามาขัดจังหวะ “รดาครับ ผมว่าเราไปกันเถอะ งานเลี้ยงข้างในเริ่มแล้ว” ภีม เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ที่สนิทสนมกับรินรดาเดินเข้ามาใกล้ เขาถือวิสาสะวางมือลงบนแผ่นหลังบางของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาและเป็นธรรมชาติ ท่าทางที่แสดงถึงความคุ้นเคยและการปกป้องนั่นเองที่ทำให้อคินทร์รู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ความหึงหวงที่เขาสาบานว่าจะไม่มีวันรู้สึกอีก กลับปะทุขึ้นมาดั่งลาวาที่เดือดพล่าน อคินทร์จ้องมองฝ่ามือของภีมที่แตะอยู่บนแผ่นหลังของรินรดาด้วยสายตาดุจหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ “เอา.มือ.ออก.ไป.” คำสั่งนั้นทรงพลังและอำนาจจนภีมชะงักไปเล็กน้อย แต่ชายหนุ่มผู้มาใหม่กลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว เขาเพียงแค่ยิ้มสุภาพตามแบบฉบับคนมีการศึกษา “คุณอคินทร์ครับ ผมว่าคุณเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า รดาเขาเป็นคนนะครับ ไม่ใช่สมบัติที่คุณจะมาออกคำสั่งได้ตามใจชอบ” รินรดาหันไปมองภีม แววตาของเธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองเขา ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับอดีตสามีที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเดือดดาล “ปล่อยมือฉันค่ะอคินทร์ คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องลูก... หรือเรื่องส่วนตัวของฉันกับใครก็ตาม” “ลูก?” ภีมเลิกคิ้วมองทั้งคู่ด้วยความสงสัย แต่รินรดาเพียงแค่ปรายตาบอกให้เขาเงียบ อคินทร์กัดฟันแน่น สันกรามหนานูนเด่นขึ้นมาด้วยแรงอารมณ์ เขาเห็น... เห็นรอยยิ้มที่รินรดามอบให้ภีม มันเป็นรอยยิ้มที่เขาเคยได้รับ แต่มันจางหายไปจากชีวิตเขาตั้งแต่วันที่เขาเลือกเดินจากไปพร้อมกับความเย่อหยิ่งของตัวเอง “เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้จะทดแทนฉันได้งั้นเหรอ รินรดา? เธอคิดว่าผู้ชายที่ไหนก็ตามสามารถเข้ามาทำหน้าที่แทน ‘พ่อ’ ของเด็กคนนั้นได้ง่ายๆ เลยหรือไง!” “พ่อ?” รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าเสียงนั้นกลับบาดลึกเข้าไปในใจของอคินทร์ “คุณยังกล้าเรียกตัวเองว่าพ่ออีกเหรอคะ? ตอนที่ฉันอุ้มท้องเขาคนเดียว ตอนที่ลีโอป่วยหนักจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด... คุณอยู่ที่ไหนคะอคินทร์? ตอนนั้นคุณคงกำลังยุ่งอยู่กับการควงเมธาวีไปดินเนอร์หรูๆ ที่ไหนสักแห่งใช่ไหม?” ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศ อคินทร์จุกจนพูดไม่ออก คำพูดของเธอเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงลงมายังแผลใจที่เขาสร้างขึ้นเอง เขามองเห็นความรังเกียจที่พาดผ่านดวงตาของเธอ—มันไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชาที่น่ากลัวยิ่งกว่า “รดา... ผมขอโทษ” “คำขอโทษของคุณมันไร้ค่าพอๆ กับคำสัญญาของคุณนั่นแหละค่ะ” เธอสะบัดมือหลุดจากพันธนาการของเขาได้สำเร็จ ก่อนจะหันไปหาภีม “เราไปกันเถอะค่ะภีม ฉันไม่อยากเสียเวลากับคนที่คุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว” อคินทร์ยืนนิ่งมองทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันหายเข้าไปในตัวอาคารจัดเลี้ยง แสงไฟสีนวลตาจากภายในตกกระทบแผ่นหลังของรินรดา ดูสง่างามและเปราะบางในเวลาเดียวกัน แต่เธอกลับเลือกที่จะซบไหล่และยิ้มให้กับผู้ชายคนอื่นแทนที่จะเป็นเขา เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างสิ้นหวัง ความรู้สึกที่อกจะแตกตายนี้มันคืออะไร? นี่หรือคือบทลงโทษของคนที่เคยเพิกเฉยต่อความรักที่บริสุทธิ์ที่สุด? เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดส่งข้อความถึงใครบางคนด้วยมือที่สั่นเทา *‘สืบประวัติผู้ชายที่ชื่อภีมมาให้ละเอียดที่สุด ทั้งเรื่องส่วนตัว ความสัมพันธ์กับรินรดา และทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเด็กคนนั้น... ฉันต้องการทุกอย่างภายในหนึ่งชั่วโมง’* อคินทร์ยืนพิงกำแพงหินเย็นเยียบ สายตาคมปลาบจ้องมองเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงผ่านบานกระจกใส เห็นรินรดากำลังหัวเราะอย่างมีความสุขกับภีม มือของภีมยังคงโอบเอวเธอไว้อย่างหวงแหน และในจังหวะนั้นเอง... ลีโอตัวน้อยก็วิ่งเข้ามาหา ทั้งคู่ก้มลงกอดเด็กชายด้วยท่าทางที่ดูเหมือนครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเหลือเกิน ภาพนั้นเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเขาซ้ำๆ อคินทร์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหึงหวงรุนแรงกำลังแผดเผาจิตใจ เขาไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นความหลังเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลังจะประกาศสงคราม... สงครามเพื่อแย่งชิงหัวใจของภรรยาและลูกชายคืนมา แม้ว่าเขาจะต้องแลกด้วยวิญญาณก็ตาม ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าตามเข้าไป เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นภาพจากนักสืบที่เขาสั่งงานไป มันไม่ใช่ข้อมูลของภีม แต่มันเป็นรูปถ่ายเอกสารใบหนึ่งที่รินรดาแอบซ่อนไว้ในกระเป๋าถือของเธอที่เพิ่งวางทิ้งไว้ในห้องรับรองเมื่อครู่ มันคือผลตรวจ DNA... ผลตรวจที่ระบุชัดเจนว่าเด็กชายที่ชื่อลีโอนั้น ไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องกับตระกูลของเขาแม้แต่น้อย อคินทร์ชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบไปทั่วร่าง เขามองผลตรวจนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความสับสน ความโกรธที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า ถ้าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเขา... แล้วเด็กคนนั้นเป็นลูกของใคร? และทำไม... ทำไมเธอถึงต้องโกหกเขาทั้งที่เขาก็รู้อยู่เต็มอกว่าเด็กคนนั้นคือลูกของเขา? ความลับซ่อนความลับ ความลวงซ่อนความจริง ชฎาพรายไวน์แดงขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ