ความจริงเริ่มปรากฏ

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งเด็กและไออุ่นจากตัวของน้องลีโอยังคงลอยวนอยู่ในห้องนั่งเล่น โซฟาตัวยาวที่เคยไร้ชีวิตชีวาบัดนี้กลับมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายวัยสามขวบเติมเต็มจนเกือบจะสมบูรณ์ รินรดาย่อตัวลงใช้ผ้าขนหนูนุ่มซับหยดน้ำบนเส้นผมที่ยังชื้นของลูกชายอย่างทะนุถนอม ดวงตากลมโตของเด็กน้อยสุกใสเป็นประกายยามที่เขาเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยความรักบริสุทธิ์ "คุณแม่ครับ วันนี้เราจะไปสวนสาธารณะกันจริงๆ นะครับ ลีโออยากไปดูเป็ดว่ายน้ำ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามพร้อมกับเอามือเล็กๆ ป้อมๆ เกาะแขนเธอไว้แน่น รินรดาระบายยิ้มอ่อนโยน ยื่นมือไปบีบจมูกโด่งรั้นของลูกชายเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "ไปสقค่ะ คนเก่งของคุณแม่สัญญาอะไรไว้ล่ะคะ ว่าถ้าทานข้าวหมดจานจะพาไป" ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังช่วยกันเก็บของเล่นลงตะกร้า โทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดของรินรดากลับส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า หน้าจอแสดงผลสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบ เผยให้เห็นภาพถ่ายบนหน้าจอหลักซึ่งเธอตั้งเป็นรูปวันเกิดของน้องลีโอเมื่อสามปีก่อน ภาพนั้นบันทึกรอยยิ้มแรกเกิดของเด็กชายตัวน้อยในอ้อมกอดของเธอ พร้อมกับตัวเลขวันที่ชัดเจนที่ระบุเวลาและสถานที่อย่างแม่นยำ ทว่า... รินรดาลืมมันไว้บนโต๊ะรับแขกตอนที่เธอเดินเข้าครัวไปหยิบน้ำอุ่นให้ลูกน้อย ร่างสูงใหญ่ของอคินทร์ที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาจากระเบียงหลังบ้านหยุดชะงัก ฝ่าหนาชะงักค้างกลางอากาศขณะที่กำลังจะหยิบเอกสารบนโต๊ะ สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวปะทะเข้ากับหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาพอดี ตัวเลขวันที่บนหน้าจอนั้นทำเอาลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกึก ราวกับถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวแห่งความจริงที่เขาปฏิเสธมาตลอด สามปี... วันเกิดของน้องลีโอตรงกับช่วงเวลาที่รินรดายังคงใช้สถานะภรรยาในบ้านหลังนั้น ช่วงเวลาที่เขาเคยผลักไสและเมินเฉยอย่างไร้เยื่อใย อคินทร์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะช้าๆ ราวกับคนละเมอ ปลายนิ้วสั่นเทาเอื้อมไปแตะหน้าจอเพื่อปลดล็อกโดยสัญชาตญาณ แม้จะไม่มีรหัสผ่าน แต่ภาพเบื้องหน้ากลับตอกย้ำความจริงที่เขาสะเพร่ามองข้ามมาตลอด ภาพอัลตร้าซาวด์เก่าๆ ภาพบันทึกการฝากครรภ์ และบันทึกประจำวันของรินรดาร1ะบุความจริงทั้งหมดเอาไว้ด้วยลายมืออันสั่นเครือในอดีต *“วันที่อคินทร์บอกว่าฉันไม่มีค่าอะไรเลย ลูกในท้องคือสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อ...”* ถ้อยคำนั้นกรีดลึกลงกลางใจของอคินทร์จนเจ็บแปลบราวกับถูกคมมีดกรีดซ้ำ เขากวาดสายตามองภาพถ่ายเด็กชายตัวน้อยในหน้าจอ สลับกับภาพใบหน้าของน้องลีโอที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ไม่ไกล ดวงตากลมโต คิ้วหนาเข้ม และริมฝีปากหยักนั้น... ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน ไฉนเลยเขาถึงโง่เขลาเบาปัญญาจนมองไม่ออกตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ความรู้สึกผิดบาปถาโถมเข้าใส่จนหน้ามืด ร่างสูงเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนกและสำนึกผิดที่สายเกินแก้ เขามีทายาท... เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง อยู่ใกล้แค่เอื้อมมาตลอด แต่กลับเป็นเขาเองที่ผลักไสทั้งแม่และลูกให้ต้องเผชิญกับความโหดร้ายลำพัง เสียงฝีเท้าเบาๆ ของรินรดากำลังเดินกลับมาจากห้องครัว พร้อมกับแก้วน้ำในมือ ร่างบางชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นอคินทร์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะรับแขก ในมือหนากำโทรศัพท์มือถือของเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตระหนกและสำนึกผิดที่เอ่อล้น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง