ผลตรวจ DNA

"คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องเส้นผมของลูกฉัน... อคินทร์!" น้ำเสียงที่เย็นชาจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจของรินรดายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าร่างระหงของเธอจะเดินลับหายเข้าไปในห้องพักรับรองของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาหลังจากการปะทะคารมครั้งล่าสุดแล้วก็ตาม อคินทร์ยืนนิ่งสนิทอยู่ริมระเบียง ไอเย็นจากสายน้ำยามค่ำคืนไม่ระคายผิวหนาของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งแม้แต่น้อย หากแต่ความหนתเหน็บที่กัดกินหัวใจในเวลานี้มาจากความจริงที่เขารarรดารับรู้ด้วยสัญชาตญาณดิบของความเป็นพ่อ ดวงตาคมกริบกวาดมองเส้นผมสีดำสนิท เส้นเล็กละเอียดนุ่มมือที่ติดอยู่บนปกเสื้อสูทเนื้อดีของเขา มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เขาฉวยจังหวะชุลมุนขณะที่น้องลีโอดึงทึ้งเสื้อเขาด้วยความซุกซนเมื่อช่วงบ่าย มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามหยิบถุงซิปล็อกขนาดเล็กขึ้นมาพิจารณา ภายในนั้นบรรจุเส้นผมสามเส้นที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจที่เคยด้านชามาตลอดหลายปีเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความหวังอันริบหรี่ผสมผสานกับความหวาดกลัวต่อบาปกรรมในอดีตกำลังถาโถมเข้าใส่เขาราวกับคลื่นพายุ ห้องปฏิบัติการตรวจวิเคราะห์ดีเอ็นเอเอกชนชื่อดังที่เขาใช้บริการด้วยเงินก้อนโตเพื่อแลกกับความเร่งด่วน ส่งผลลัพธ์มาให้อย่างเงียบเชียบผ่านทางอีเมลเข้ารหัสรหัสผ่านชั้นยอด อคินทร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ นิ้วเรียวยาวกดเปิดไฟล์เอกสาร PDF บนหน้าจอแท็บเล็ตราคาแพง แสงสีฟ้าส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ซีดเผือดลงทีละน้อย *อัตราความน่าจะเป็นของความเป็นพ่อ-ลูก (Probability of Paternity): 99.99%* โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน... ตัวอักษรภาษาอังกฤษไม่กี่บรรทัดนั้นกระแทกเข้ากลางหน้าอกของอคินทร์อย่างจังจนจุกแน่นไปหมด ความรู้สึกผิดบาป ความสำนึกเสียใจ และความจริงอันเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ภาพวันเก่าๆ ที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งภรรยาผู้แสนอ่อนโยน ภาพที่เธอกราบกรานขอความเห็นใจในวันที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ แต่เขากลับตราหน้าว่าเธอนั้นสกปรกและใช้มารยาหลอกลวง ภาพทั้งหมดไหลย้อนกลับมาทุบทำลายความมั่นใจจอมปลอมของเขาจนย่อยยับ "ผมมัน... ไอ้สารเลว..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา หยาดน้ำใสที่ผู้ชายอย่างเขาไม่เคยหลั่งรินให้ใครมานานนับสิบปี เอ่อคลอหน่วยตาคมและไหลรินลงมาเงียบๆ ความเย่อหยิ่งทระงстныеที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่า เข่าแกร่งทรุดฮวบลงกับพื้นพรมหนานุ่มอย่างไร้เรี่ยวแรง สิ่งที่เขาตามหา สิ่งที่เขาโหยหา และสิ่งที่เขาทำลายมันด้วยมือของตัวเองมาตลอดสามปี บัดนี้มันยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว... เด็กชายผู้มีดวงตากลมโตถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน และผู้หญิงที่เขาเคยสาบานว่าจะไม่มีวันรัก แต่วันนี้เขากลับยอมแลกทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้เพื่อให้ได้เธอกลับคืนมา แต่ทว่า... หนทางไถ่บาปช่างยาวไกลและเต็มไปด้วยหนามยอกยอก รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมให้เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีได้อีกต่อไป สายตาที่เธอใช้มองเขาเต็มไปด้วยความชิงชัง รังเกียจ และความเย็นชาที่พร้อมจะตัดขาดเขาออกจากชีวิตของลูกชายอย่างเลือดเย็น ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นเบาๆ ดึงอคินทร์ออกจากภวังค์แห่งความเจ็บปวด เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ปาดหยาดน้ำตาบนใบหน้าออกอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูด้วยใบหน้าที่กลับมาเรียบเฉยแต่แววตากลับแดงก่ำ ร่างโปร่งบางของเมธาวีในชุดนอนผ้าไหมไม่ได้นอนยืนส่งยิ้มหวานเยิ้มอยู่หน้าห้องโดยมีแก้วไวน์ในมือ "อคินคะ ดึกดื่นคื่นนี้แล้วคุณยังไม่นอนอีกเหรอคะ เมย์เห็นไฟในห้องคุณยังเปิดอยู่ เป็นห่วงค่ะ..." เมธาวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พร้อมจะก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตห้องพักของเขา ทว่าอคินทร์กลับก้าวเท้าขวางทางไว้ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวตวัดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "กลับห้องเธอไปซะ เมธาวี" อคินทร์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจนเมธาวีชะงักกึก "อคิน เป็นอะไรคะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น... หรือว่าเรื่องนังรินรดากับเด็กนั่นอีกแล้ว? คุณอย่าบอกนะว่าคุณยังคิดว่าเด็กนั่นเป็นลูกคุณจริงๆ มันก็แค่..." "หุบปาก!" อคินทร์ตวาดลั่นจนเมธาวีสะดุ้งสุดตัว ทำแก้วไวน์ในมือเกือบหลุดร่วง "อย่าอาจเอื้อมมาพูดถึงลูกของฉันด้วยคำพูดโสโครกแบบนี้อีก เมธาวี... ความอดทนของฉันมันหมดลงตั้งแต่คืนนี้แล้ว ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ ก่อนที่ฉันจะทนเห็นแก่หน้าพ่อแม่เธอไม่ไหว!" เมธาวีหน้าถอดสีด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว เธอไม่เคยเห็นอคินทร์เกรี้ยวกราดถึงเพียงนี้มาก่อน "คุณไล่เมย์เหรอคะอคิน? เพราะนังผู้หญิงหน้าเงินนั่นเหรอ มันเป่าหูอะไรคุณ..." "ออกไป!" อคินทร์ผลักร่างของเมธาวีออกห่างจากประตูอย่างไม่ไว้หน้า ก่อนจะกระแทกประตูปิดใส่หน้าเธออย่างแรง เสียงล็อกกลอนประตูดังคลิกสะท้อนความเด็ดขาดที่เด่นชัดยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ภายในห้องที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง อคินทร์เดินกลับมาหยุดยืนที่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ เขาจ้องมองเงาสสะท้อนของตัวเอง ชายผู้มีพร้อมทุกอย่างแต่กลับยากจนข้นแค้นความรักและครอบครัว ผลตรวจ DNA ในมือถูกกำแน่นจนยับยู่ยี่ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างสมเพชตัวเอง แผนการทวงคืนภรรยาและลูกชายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ถึงแม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยเลือดเนื้อ หยาดน้ำตา หรือความเกลียดชังจากเธอมากแค่ไหน เขาก็จะไม่มีวันปล่อยให้พวกเธอหลุดมือไปเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะวางเอกสารสำคัญลงบนโต๊ะทำงาน เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวบนเตียงนอนก็แผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความเงียบงวด อคินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ เขาเดินไปหยิบเครื่องขึ้นมาดู เบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนหน้าจอ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งเข้ามาไล่เลี่ยกัน *“ถ้าไม่อยากให้เด็กชายลีโอ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณต้องหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนนี้... ก็จงมาที่โกดังร้างท่าเรือหมายเลข 7 คนเดียว ภายในเวลาสามสิบนาที!”* ดวงตาของอคินทร์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง