น้ำตาของอดีตคนใจร้าย

แฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้มถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงดังทึบ ทว่ามันไม่ได้สร้างความตกใจให้แก่รินรดาเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวยังคงจิบชาคาโมมายล์ในมืออย่างใจเย็น สายตาทอดมองผ่านกระจกบานใหญ่ของร้านกาแฟกึ่งเลานจ์หรูไปยังชายหนุ่มที่ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว อكินทร์ในยามนี้ช่างแตกต่างจากประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไร้หัวใจคนเดิมที่เธอเคยรู้จักเหลือเกิน ความเย่อหยิ่งจองหองถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เหลือเพียงความร้าวรานและร่องรอยของความพินาศที่ฉายชัดอยู่บนนัยน์ตาคู่คมที่แดงก่ำ "คุณเอาอะไรมาให้ฉันดูคะ คุณอคินทร์" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบราบ ทว่าบาดลึก เธอดวางถ้วยแบล็กทีลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีตรงๆ "เอกสารสิทธิ์... หุ้นทั้งหมดในเครืออคินทร์กรุ๊ปสี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่ผมโอนให้คุณ..." เสียงทุ้มแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ อكินทร์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต มือหนาสั่นเทาขณะดันแฟ้มเอกสารนั้นกลับมาหาเธอ "แล้วก็... ใบรับรองแพทย์และบันทึกการรักษาของผมตลอดสองปีที่ผ่านมา ริน... ผมไม่อยู่ในฐานะสามีที่เพิกเฉยอีกต่อไปแล้ว ผมคือคนโง่... คนโง่ที่ทำลายครอบครัวตัวเองด้วยมือของฉันเอง" รินรดาก้มมองเอกสารเหล่านั้น แววตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นชื่อของตัวเองถูกระบุให้เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่รองจากเขา แต่มันไม่ได้สร้างความยินดีหรือความสะใจให้เธอแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดในอดีตมันกัดกินหัวใจจนด้านชาไปหมดแล้ว สิ่งเดียวที่เธอแคร์ในตอนนี้คือลูกชายตัวน้อยที่กำลังรอเธออยู่ที่บ้าน "สายไปแล้วค่ะ" รินรดายิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่กรีดแทงหัวใจของอคินทร์ให้แหลกสลายลงไปอีก "คุณเพิ่งมารู้สึกตัวในวันที่ฉันเรียนรู้วิธีที่จะอยู่ได้โดยไม่มีคุณแล้วเนี่ยนะ คุณอคินทร์คะ ความรักมันไม่ใช่ของตายที่คุณจะเหยียบย่ำยังไงก็ได้ พอลุกขึ้นมาได้แล้วคุณก็จะโยนเศษเงินเศษทองมาซื้อความรู้สึกผิดในใจ เพื่อให้ตัวเองรู้สึกว่าเป็นคนดีขึ้นมาอย่างนั้นเหรอคะ?" "ไม่ใช่เศษเงิน... ริน!" อคินทร์พุ่งตัวไปคว้ามือบางเอาไว้ด้วยความร้อนรน นัยน์ตาคมกริบมีหยาดน้ำใสคลอหน่วยอย่างน่าเวทนา "ทุกอย่างที่ผมมี... วิญญาณ ชีวิต ลมหายใจของผม มันเป็นของคุณกับลูกมานานแล้ว เมธาวี... ผมจัดการเธอเด็ดขาดแล้ว เธอกับผมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก สิ่งที่ผมทำลงไปในอดีต มันคือความมืดบอด... ผมยอมรับบทลงโทษทุกอย่าง ขอแค่คุณ... ขอโอกาสให้ผมได้พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้ง ได้ไหมริน?" สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดที่สั่นเทานั้นเคยเป็นสิ่งที่เธอโหยหาที่สุดในยามค่ำคืนอันหนาวเหน็บเมื่อสองปีก่อน รินรดาดึงมือกลับทันทีราวกับถูกของร้อน ความอบอุ่นที่เธอเคยไขว่คว้า บัดนี้มันกลายเป็นพิษร้ายที่เธอไม่อาจนำกลับเข้ามาในชีวิตได้อีก "ปล่อยค่ะ! และกรุณาให้เกียรติฉันด้วย" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากออร่าความเด็ดเดี่ยวแผ่ซ่านออกมาจนอคินทร์ต้องชะงัก "คุณบอกว่าคุณสำนึกผิด งั้นเหรอคะ? แล้วความเจ็บปวดที่ฉันต้องอุ้มท้องลูกโดยไม่มีคุณอยู่ข้างๆ ในวันที่ฉันร้องไห้จนเลือดตาแทบกระเด็น คุณไปอยู่ไหนคะคุณอคินทร์? ตอนที่คุณปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันในบ้านหลังนั้น คุณเคยคิดถึงใจฉันบ้างไหม!" น้ำตาสองหยดร่วงหล่นจากหางตาของหญิงสาว ทว่ามันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ แต่มันคือหยดน้ำตาแห่งความเดือดดาลที่อัดอั้นมานานนับปี คำพูดทุกคำพรั่งพรูออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจที่ถูกกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนตกสะเก็ด อคินทร์นิ่งอึ้ง เขารู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนหนักๆ มาทุบเข้าที่กลางอกจนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนร่างสูงเซถอยหลังไปชนพนักเก้าอี้ ผู้ชายที่เคยคุมเกมธุรกิจนับหมื่นล้าน ยืนร้องไห้สะอื้นฮักต่อหน้าอดีตภรรยาอย่างหมดสภาพ "ผมขอโทษ... ริน... ผมขอโทษ..." คำพูดเดิมๆ ซ้ำๆ หลุดออกมาจากปากของคนที่เคยทรงอำนาจ เขาคุกเข่าลงกับพื้นพรมตรงหน้าเธอท่ามกลางสายตาของแขกในร้านที่เริ่มหันมามอง "ผมยอมทุกอย่างแล้ว... จะให้ผมกราบเท้าคุณก็ได้ ขอแค่ให้ผมได้พบหน้าลูก... ได้โปรด... ให้ผมได้เห็นหน้าลีโอเถอะนะ" ภาพของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกำลังคุกเข่าอ้อนวอนหญิงสาวอย่างน่าเวทนา หากเป็นคนอื่นคงใจอ่อนยวบยาบไปแล้ว แต่ไม่ใช่กับรินรดานักธุรกิจหญิงผู้ผ่านมรสุมชีวิตมาด้วยลำแข้งของตัวเอง เธอก้มมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความสงสาร ไร้ซึ่งความเยื่อใย "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อลูกของฉันด้วยซ้ำค่ะ" รินรดากล่าวเสียงเยียบเย็น ก่อนจะก้าวเดินเลี่ยงร่างของอดีตสามีที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ทิ้งให้เขาจมอยู่กับความมืดมนและความเจ็บปวดที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองทั้งหมด --- ค่ำคืนนั้น ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง อคินทร์ขังตัวเองอยู่ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงไฟสลัวจากตึกระฟ้าภายนอกที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามา ขวดไวน์ราคาแพงระยับถูกเปิดดื่มจนเกือบหมดเกลี้ยงเพื่อหวังจะดับความเร่าร้อนแผดเผาในอก แต่ยิ่งดื่ม หัวใจกลับยิ่งชัดเจนถึงภาพของรินรดาและเสียงสะอื้นไห้ในอดีต ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงกริ่งประตูหน้าห้อง อคินทร์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด คิดว่าเป็นรูมเซอร์วิสหรือพนักงานส่งของ เขาลุกขึ้นเดินเซซังไปเปิดประตูโดยไม่ได้ส่องตาแมว ทว่าร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงของเขาหยุดชะงักลงทันที เมธาวี... ยืนยิ้มเยาะอยู่ที่หน้าประตู ในมือของเธอถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลปริศนา ดวงตาคู่คมฉายแววเจ้าเล่ห์และกระหายอำนาจอย่างปิดไม่มิด "แปลกใจเหรอคะที่เห็นฉัน?" เมธาวีเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยน เธอก้าวล้ำเข้ามาในห้องทันทีโดยไม่รอให้อภินิหารอนุญาต "คุณคิดว่าเขี่ยฉันพ้นทางแล้วคุณจะกลับไปซั้วกับอีรินมันได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอคะ อคินทร์? คุณมันโง่จริงๆ ที่คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า" "ออกไปจากห้องของฉัน!" อคินทร์คำรามต่ำในลำคอด้วยความโกรธจัด ดวงตาสดใสด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์วาวโรจน์ขึ้นมาทันที "ฉันบอกเธอชัดเจนแล้วนะเมธาวี ว่าระหว่างเรามันจบลงตั้งแต่เมื่อไหร่!" "จบเหรอคะ? แต่เด็กนี่... ยังไม่จบนะคะ" เมธาวีโยนแฟ้มเอกสารในมือลงบนโซฟาตัวยาว เอกสารด้านในกระจัดกระจายออกมาเผยให้เห็นรูปถ่ายและสำเนาใบสูติบัตรบางอย่าง อคินทร์ก้มมองตามสัญชาตญาณ ทว่าภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบจนแข็งค้าง ลมหายใจสะดุดกักค้างไว้ที่ลำคอเมื่อดวงตาดุจเหยี่ยวเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด บนกระดาษแผ่นนั้น... ชื่อบิดาของเด็กชายอีกคนถูกระบุไว้อย่างชัดเจนว่าเป็นชื่อของเขาเอง! และเด็กคนนั้น... ก็ไม่ใช่ลีโอ แต่เป็นเด็กผู้หญิงอีกคนที่มีอายุไล่เลี่ยกัน ซึ่งซ่อนเร้นอยู่ภายใต้แผนการสกปรกที่เขาไม่เคยล่วงรู้มาก่อนในชีวิต! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง