แผนการร้ายของเมธาวี

นิ้วเรียวยาวของรินรดากำลังบรรจงเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มยุ้ยๆ ของน้องลีโอ ลูกชายวัยสามขวบผู้เป็นดั่งดวงใจทั้งดวงของเธอ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย ทว่าเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ความรัก ความผูกพันของแม่และสายใยครอบครัวที่เธอสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจที่เคยแตกสลาย รอยยิ้มบริสุทธิ์ของเด็กชายที่กำลังหัวเราะคิกคักขณะต่อตัวต่อไม้ ทำให้ความหวาดระแวงจากโลกภายนอกเลือนหายไปชั่วขณะ แต่ความสงบสุขมักเป็นเพียงภาพลวงตาในเกมที่ผู้มีอำนาจไม่ยอมจบ เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดดังขึ้น ขัดจังหวะช่วงเวลาอันแสนสุข รินรดาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เพราะเวลานี้ไม่มีนัดหมายกับใคร และเธอก็ไม่ได้สั่งของออนไลน์ ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปที่หน้าประตู ขณะที่มือน้อยๆ ของน้องลีโอดึงชายกระโปรงเธอไว้เบาๆ ด้วยความสงสัย "คุณแม่คะ ใครมาเหรอฮะ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถาม รินรดาก้มลงยิ้มบางๆ ลูบศีรษะลูกชายอย่างอ่อนโยน "เดี๋ยวแม่มานะลูก ลีโอรออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะคนเก่ง" เมื่อบานประตูเปิดออก ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับกลับยืนส่งยิ้มเยียบเย็นมาให้ ดวงตาคู่คมที่เคยฉาบด้วยความอ่อนหวานในอดีต บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความริษยาและจิตสังหาร เมธาวี... คนที่เคยพยายามเหยียบย่ำเธอให้จมดิน บัดนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธออีกครั้งโดยไม่ได้รับเชิญ "ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เจอคุณในที่แบบนี้... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายราวกับงูพิษที่แผ่แม่เบี้ย รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือบางเอื้อมไปดันประตูให้แคบลงเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้หญิงคนนี้มองลอดเข้ามาด้านใน "ที่นี่ไม่มีอะไรที่คุณต้องการ เชิญกลับไปซะค่ะ เมธาวี" เมธาวีหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุดันกวาดมองผ่านช่องประตูที่เปิดอยู่ และทันทีที่สายตาคู่ร้ายกาจนั้นปะทะเข้ากับร่างเล็กป้อมของน้องลีโอที่กำลังนั่งเล่นตัวต่ออยู่บนพรม รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก็ผุดขึ้นที่มุมปาก ร่างระหงไม่รอให้อนุญาต เธอก้าวเท้าพรวดพราดผลักประตูจนเปิดกว้างด้วยพละกำลังที่มากกว่าคาด "เฮ้ย! คุณจะทำอะไร!" รินรดาอุทานเสียงหลง พยายามขวางทางแต่ไม่ทัน เมธาวีเดินลิ่วเข้าไปใจกลางห้องนั่งเล่น สายตาจ้องเขม็งไปที่เด็กชายตัวน้อยที่หยุดเล่นและเงยหน้ามองผู้มาเยือนด้วยความตื่นตระหนก "นี่สินะ... เด็กที่เป็นตัวปัญหา ทำให้คุณกับอคินทร์ยังตัดกันไม่ขาด" เมธาวีพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่เอ่อล้น ร่างเพรียวพุ่งเข้าไปหาน้องลีโออย่างรวดเร็วราวกับเหยี่ยวขย้ำเหยื่อ "อย่านะ!" รินรดากรีดร้องสุดเสียง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรักและความห่วงใยในตัวลูกชายพุ่งพล่านจนอะดรีนาลีนหลั่งพล่าน เธอลืมความหวาดกลัวทั้งปวง พุ่งตัวเข้าชาร์จร่างของเมธาวีทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะถึงตัวเด็กน้อย หมับ! รินรดาคว้าแขนของเมธาวีไว้ได้ทัน แรงเหวี่ยงทำให้เมธาวีเซถอยหลัง แต่ด้วยความโกรธแค้นที่สะสมมานาน เมธาวีสะบัดแขนออกอย่างแรงจนรินรดากระเด็นไปกระแทกกับชั้นวางของ มุมโต๊ะไม้กระแทกเข้าที่เอวบางเต็มแรงจนรินรดานิหน้าด้วยความเจ็บปวด จุกจนพูดไม่ออก "คุณแม่!" น้องลีโอปล่อยตัวต่อในมือ ร้องไห้จ้าด้วยความตกใจ วิ่งเข้าไปโอบกอดขาแม่แน่น รินรดากัดฟันอดกลั้นความเจ็บ หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้า เธอดึงร่างลูกชายเข้าสู่อ้อมอก ปกป้องเด็กน้อยไว้ด้วยชีวิต เมธาวีมองภาพนั้นด้วยแววตาไร้ความปรานี รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสด "หวงนักเหรอ ลูกชู้คนนี้เนี่ยนะ! อคินทร์เขาไม่มีวันยอมรับเด็กนี่หรอก รินรดา เธอคิดเหรอว่าการเอาเด็กมาเป็นเครื่องต่อรองจะทำให้เธอกลับไปยืนจุดเดิมได้ ฝันไปเถอะ!" "ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ลุกโชนด้วยไฟแห่งโทสะและความเด็ดเดี่ยว เธอไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่ยอมให้ใครรังแกอีกต่อไปแล้ว เมธาวีแค่นหัวเราะ หยิบแจกันดอกไม้ราคาแพงบนโต๊ะข้างโซฟาขึ้นมาด้วยท่าทีคุกคาม "ถ้าฉันทำให้เด็กนี่หายไปจากชีวิตอคินทร์ได้ ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นของฉัน... เหมือนเดิม!" "คุณแม่ช่วยด้วย! ช่วยด้วยฮะ!" น้องลีโอซบหน้ากับอกแม่ ร้องไห้สะอื้นตัวโยนด้วยความหวาดกลัว ภาพความรุนแรงตรงหน้าสลักลึกลงในใจเด็กน้อย รินรดารวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี พยุงร่างตัวเองลุกขึ้นยืนโดยมีลูกชายกอดแนบกาย สายตาคมกริบจ้องมองเมธาวีอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณแตะต้องลูกฉันแม้แต่ปลายนิ้วเดียว ฉันสาบานว่าคุณจะไม่มีวันได้มีความสุขในชีวิตอีกเลย เมธาวี!" น้ำเสียงทรงพลังและเด็ดเดี่ยวสะท้อนก้องไปทั่วห้อง เมธาวีชะงักไปชั่วขณะเมื่อเจอแววตาที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งความเป็นแม่ที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิต แต่ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงทุบประตูดังโครมครามจากด้านนอกก็ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัด "รินรดา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เกิดอะไรขึ้นข้างใน!" เสียงตะโกนด้วยความร้อนรนและตื่นตระหนกที่ดังเล็ดลอดเข้ามา ทำให้เมธาวีหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ รินรดาสบตากับเมธาวีที่เริ่มแสดงอาการลนลาน รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากของอดีตภรรยาผู้ไม่ยอมจำนนอีกต่อไป เมื่อบานประตูหน้าห้องถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากฝ่ามือของชายหนุ่มผู้มาเยือน และร่างสูงสง่าของอคินทร์ก็ก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า พร้อมกับดวงตาคมกริบที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพภายในห้อง—เมธาวีที่ถือแจกันค้างอยู่กลางอากาศ, รินรดาร่างกายสะินสะเทือนโอบกอดเด็กชายตัวน้อยที่ร้องไห้จ้าอยู่เบื้องหลัง และภาพใบหน้าของเด็กชายที่เงยขึ้นสบตาเขา... ซึ่งถอดแบบพิมพ์มาDจากตัวเขาเองอย่างไร้ที่ติ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง